Προσβολή για το Ελληνικό Ναυτικό

Στην τελευταία ενότητα του βιβλίου, ο Γιάννης Ζιώγας αναλαμβάνει να μας θυμίσει όλες τις μεταπολεμικές «πράξεις ελληνικής εικαστικής λογοκρισίας». Ο κατάλογος είναι μακρύς καιμε τα σημερινά μέτρα και σταθμά- τα κίνητρα των εκάστοτε λογοκριτών φλερτάρουν άλλοτε με τη σεμνοτυφία, άλλοτε με τη θρησκοληψία, άλλοτε με τη φαιδρότητα (ενίοτε και με τα τρία). Από τους πίνακες του Γιώργου Μπουζιάνη (1949) που «καλείται στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής για να δώσει εξηγήσεις επειδή η ζωγραφική του δεν έμοιαζε μ΄ όλες τις άλλες που γνώριζαν τα όργανα της τάξης» περνάμε στα «σαδομαζοχιστικά» έργα του Νώντα Παπαδόπουλου (1952) και από τα «ναυτάκια» του Γιάννη Τσαρούχη (1953) που «προσβάλλουν το Ελληνικό Ναυτικό» στην αντιχουντική «Εγκατάσταση» της Μαρίας Καραβέλα (1970). Η αφίσα με το τεθωρακισμένο (Βus Οnly) του Δημήτρη Σαπρανίδη (1971) έριχνε φανερά το γάντι στους συνταγματάρχες, ενώ τα «αήθη» γυμνά του Ηλία Δεκουλάκου (1972) προπορεύονταν εξόφθαλμα της εποχής τους. Μεταδικτατορικά, το «αποχαυνωμένο» βρέφος στο περιοδικό «Σήμα» (1975), και το «χασισάκι» του Χριστού στο κόμικς του Γκέρχαρντ Χάντερερ (2003) είναι μονάχα μερικές από τις περιπτώσεις που η λογοκρισία έδωσε το βροντερό «παρών».