Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Αριθμητική σε ψηλά τακούνια

Αγαπητή Φοίβη, Δημιούργησαν έναν πανικό με τα καύσιμα και όλος ο κόσμος έτρεχε να προμηθευτεί βενζίνη. Έκλεισαν τα βενζινάδικα και εμείς φροντίσαμε να τους κάνουμε μεγάλο τζίρο, ακόμη και σ΄ αυτά που ποτέ τους δεν είχαν κίνηση. Άσε που την πληρώσαμε τη βενζίνη και 1,30 ευρώ!

Πώς είναι δυνατόν όταν παίρνω 630 ευρώ να πληρώνω το καύσιμο 1,30 ευρώ, το ψωμί 2 ευρώ, τη φέτα ακριβότερη από το εξωτερικό; Πώς είναι δυνατόν να ζήσει ο κόσμος έτσι, όταν κανείς δεν ελέγχεται, όλοι σε κλέβουν, η Αστυνομία αδιαφορεί, σε δημόσια υπηρεσία σε διώχνουν γιατί βαριούνται, σε γιατρό σκας 50 και 100 ευρώ για μια εξέταση; Όταν ξέρεις ότι σ΄ αυτή τη χώρα τα πάντα έχουν διαλυθεί, η ανθρωπιά, η συνείδηση;

Να φύγω, θέλω, από αυτό το χάος, γιατί ξέρω ότι τουλάχιστον εκεί που θα πάω, θα παίρνω 500 ευρώ παραπάνω και θα έχω κοινωνική πρόνοια.

Αυτή η χώρα διώχνει τους ανθρώπους της και όσοι θέλουν να γυρίσουν πίσω καλά θα κάνουν να το ξανασκεφτούν. Με εκτίμηση, Αθηνά Πανταζή, Ιωάννινα Αυτές είναι οι αριθμητικές πράξεις του κυρίου Ηorsehat, αγαπητή Αθηνά, αλλιώς επονομαζόμενου και «Σωτήρα της ελληνικής οικονομίας» (δεν θέλω ουουουουου). Που θέλει μόνο να βλέπουμε πως όλα είναι ρόδινα. Εδώ ακόμη και τον Κ ούλογλου τον έφαγαν στο σάπιο βασίλειο της ΕΡΤ γιατί τους ενόχλησε πως θα έκανε θέμα- αντιπολιτευτικό, σου λέει- για τη γενιά των 700 ευρώ…


Η ντροπή δεν πάει με τον εκ-Πολιτισμό τους

Όχι πως χρειαζόταν να επισκεφθούν οι βουλευτίνες Μαρία Δαμανάκη και Συλβάνα Ράπτη το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο για να διαπιστώσει επιτέλους κάποιος την ξεφτίλα στην οποία υποβάλλουν οι «ιθύνοντες» το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μουσείο της χώρας (που θέλει, λέει, η υπουργάρα μας του εκ-Πολιτισμού να το κάνει και Λούβρο- μη φας, θα ΄χουμε γλάρο, ίσως και γλαρόσουπα).

Παγκόσμια πρωτοτυπία μεσούσης της τουριστικής περιόδου: το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μουσείο του Ελλαδιστάν (όπως έχουν καταντήσει την Ελλαδίτσα, σεμνά και ταπεινά) κλείνει στις 15.00

κάθε ημέρα, αφήνοντας απ΄ έξω τους τουρίστες. Κι αυτό γιατί οι περισπούδαστοι «αρμόδιοι» (που μόνο για την προσωπική τους προβολή φροντίζουν) δεν έχουν προσλάβει εποχικούς υπαλλήλους. Ακόοοοομη…

Τα Σαββατοκύριακα δε ολόκληρος ο πρώτος όροφος του μουσείου με τη συλλογή αγγείων μένει κλειστός και μη επισκέψιμος, όπως και οι μικρότερες αίθουσες του ισογείου, ενώ η φύλαξη θεωρείται πλημμελής από τους ελάχιστους έκτακτους υπαλλήλους που συνεχίζουν να υπηρετούν με ασφαλιστικά μέτρα, απλήρωτοι για μήνες, χωρίς να έχουν εισπράξει ούτε το δώρο του Πάσχα.

Για πολυτελή ημερολόγια περί των Ολυμπιακών Αγώνων και άλλες φανφάρες και φρου φρου κι αρώματα το εκ-Πολιτισμού έχει φράγκα. Για να βγάλει το μουσείο από τέτοια ξεφτίλα, που μας διαπομπεύει διεθνώς, δεν έχει η «γαλάζια εκ-πολιτιστική διαχείριση»; Ούτε και ντροπή έχει; Καθόλου;


Από «αρμόδιο» σε αριστογείτονα

Αγαπητή Φοίβη, Βρέθηκα, πρώτη φορά, τις πρώτες πρωινές ώρες στην Πλατεία Ομονοίας (αυτήν την απείρου κάλλους αποθέωση του kitsch!). Μπροστά μου «παρήλαυνε» ένας άγνωστος κόσμος: ο κόσμος των ουσιών!

Νεαρά, καλοφτιαγμένα παιδιά, που θα μπορούσαν να είναι δικά μου ή δικά σας. Δεν είναι πια αυτό που λέγαμε παλιά «περιθωριακοί τύποι της νύχτας». Είναι πλέον τα «παιδιά της διπλανής πόρτας»!

Τρεκλίζοντας αναζητούσαν μεταφορικό μέσο. Ο κόσμος στη θέα τους απομακρυνόταν. Εγώ, αντίθετα, τους πλησίασα. Κάπου 20 ετών ο ένας, μάλλον σε στάδιο απεξάρτησης, μοίραζε φυλλάδια για να ζει. Παιδί ναρκομανούς πατέρα. Ο άλλος μιγάς, από μητέρα Ελληνίδα και πατέρα Αιγύπτιο, που δεν τον γνώρισε ποτέ! Με πολλά παράπονα για τη μητέρα του, ενώ μου φιλούσε το χέρι και με ευχαριστούσε που του έδωσα (καλώς ή κακώς) λίγα χρήματα, αποκαλώντας με «μητέρα»! Τον παρότρυνα να πάει σε κέντρο απεξάρτησης. Πήρε τα χρήματα και μου είπε ότι πάει σπίτι του, δηλαδή στο παγκάκι του.

Με εντυπωσίασε η ευαισθησία αυτών των παιδιών. Ποιος θα ενδιαφερθεί γι΄ αυτά τα ευάλωτα πλάσματα; Η Αστυνομία; Ή μήπως η Αννίτα και η Τατιάνα; Γιατί εκεί κατάντησαν να καταφεύγουν. Ή μήπως το Χαμόγελο του Παιδιού, που υποκαθιστά, αρκετά καλά, τους κρατικούς φορείς; Ο όρος «πρόνοια» στον τίτλο του υπουργείου Υγείας υπάρχει στην ουσία ή μόνο στα γράμματα; Οι εξαρτημένοι είναι 60.000. Μήπως πρέπει σε κάθε δήμο (ή κοινότητα)

να υπάρξει μια υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας, στελεχωμένη με ψυχολόγους, ψυχαναλυτές και οικογενειακούς συμβούλους, όπου θα μπορεί να καταφεύγει κάθε νέος ή γονέας;

Μάρα Σωτ., Κηφισιά Να πάρετε δηλαδή, αγαπητή Μάρα, την αδιαφορία από τον κύριο «κοίτα ένα μπλέιζερ» και να την πάτε κατά «δημοκρατική» δημαρχάρα μεριά. Που πολλήηηηηη (δεν θέλω ουουου και χάχανα) ευαισθησία δείχνει σε ό,τι δεν φέρνει φράγκα στο ταμείο του και δεν λαδώνει τη μηχανή της μίζας που έχει στήσει το όλο δημοτικό σύστημα- ακόμη και στο Νεκροταφείο! Ωραία, λοιπόν . Κ αι καλή τους τύχη αν γίνει κάτι τέτοιο…