ΜΑΤΙΕΣ Η ακρίβεια

O τίτλος των «ΝΕΩΝ» (9/5) απλωνόταν σε δύο σελίδες. Και ήταν γροθιά στο στομάχι, όπως θα έγραφε ο φίλος μου Πέτρος Λινάρδος: «Πρωταθλήτρια Ευρώπης η Ελλάδα σε κερδοσκοπία!

Έως 168% ακριβότερα αγοράζουν οι Έλληνες σε σχέση με Γερμανούς και Ολλανδούς!». Είναι, δυστυχώς, η πραγματικότητα. Που την αναγνωρίζουν και ανώτατοι κυβερνητικοί παράγοντες. Και, βέβαια, την υφίστανται επώδυνα οι καταναλωτές.

Να λέμε τα πράγματα όπως έχουν: θα είχαμε ακρίβεια, ακόμα κι αν δεν λυμαίνονταν την αγορά οι πολυποίκιλοι κερδοσκόποι, εξαιτίας της συνεχούς αύξησης της τιμής του πετρελαίου. Αλλά αν βγάλουμε έξω από τους λογαριασμούς μας το πετρέλαιο, θα δούμε ότι η έκρηξη των ανατιμήσεων οφείλεται κυρίως στο «κράτος της πλάκας», στο οποίο ζούσαμε, ζούμε και κατά τα φαινόμενα θα ζούμε για πολλά χρόνια ακόμη.

Δεν γνωρίζω τον Χρήστο Φώλια.

Πληροφορούμαι ότι είναι σοβαρός άνθρωπος και καλός υπουργός. Ο Χρήστος Φώλιας, όμως, μας είπε, πριν από μερικές μέρες, ότι το κράτος έχει αποφασίσει να πάρει μέτρα (41, μάλιστα)

για την πάταξη της κερδοσκοπίας. Κι από τότε, όλα τα βασικά είδη διατροφής ακριβαίνουν! Φταίει ο Φώλιας, λοιπόν; Όχι. Φταίει το κράτος. Στο οποίο δεν λειτουργούν, δεν δουλεύουν, οι κρατικές υπηρεσίες.

Σ΄ αυτή τη χώρα, όπως και σε κάθε άλλη, υπάρχουν νόμοι, υπουργικές αποφάσεις, κανονισμοί. Ωστόσο, τίποτα απ΄ όσα προβλέπονται δεν εφαρμόζεται. Και δεν εφαρμοζόταν και επί ΠΑΣΟΚ. Η αυθαιρεσία ήταν και παραμένει ατιμώρητη. Ο ανταγωνισμός δεν λειτουργεί. Ο κερδοσκόπος ούτε καν παίρνει χαμπάρι ότι υπάρχουν από πάνω του μια σειρά από επιτροπές, στις νομαρχίες, που μπορούν να παρέμβουν και να του κόψουν τα πόδια. Δρα ανενόχλητος.

Έτσι, στα ράφια των σούπερ μάρκετ, μέρα με τη μέρα, οι τιμές όλων των προϊόντων αλλάζουν. Κανένας έλεγχος! Πηγαίνει ο οικογενειάρχης, ψωνίζει, βλέπει τη διαφορά στην τιμή από χθες, βγαίνει στην τηλεόραση – και τα σχετικά ρεπορτάζ είναι καθημερινά και πολλαπλασιαζόμενα,- καταγγέλλει με απτά στοιχεία τι συμβαίνει, αλλά οι ελεγκτικοί μηχανισμοί παραμένουν αδρανείς!

Αν ετηρούντο οι κανόνες και οι αποφάσεις, δεν θα επικρατούσε στην αγορά αυτή η αθλιότητα που αδειάζει, όλο και περισσότερο, το πορτοφόλι του εργαζόμενου. Αλλά είπαμε: εδώ είναι Ελλάδα. Φτάσαμε στο σημείο να μας πουλάνε ουκρανικό ηλιέλαιο που έχει μέσα και λάδι για μηχανές αυτοκινήτων! Τρεις χιλιάδες τόνους, παρακαλώ, αγοράσαμε! Και δεν το πήραμε πρέφα, μολονότι μας προειδοποίησαν από τις 23 Απριλίου! Και δεν αποκλείεται αυτό το επικίνδυνο μείγμα να έχει χρησιμοποιηθεί για πατατάκια, μπισκότα κ.λπ. που τρώνε τα παιδιά!

Πώς μπήκε αυτό το «ηλιέλαιο» στην Ελλάδα; Ποιοι είναι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί από τους οποίους πέρασε; Γιατί δεν έκατσαν κάποιοι αρμόδιοι στο σκαμνί; Θα μπορούσε ποτέ ένα τέτοιο προϊόν να διοχετευθεί στην αγορά της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Βρετανίας; Όχι, βέβαια. Γιατί αυτές οι χώρες είναι οργανωμένες. Δεν είναι άρτζι μπούρτζι και λουλάς.

Και να πω και δυο λόγια ακόμη για την ακρίβεια: δεν φταίνε μόνο οι κερδοσκόποι, οι έμποροι κ.λπ. για τη σημερινή κατάσταση.

Φταίμε κι εμείς οι καταναλωτές. Που δεν αντιδρούμε. Δεν πάμε στο παρακάτω σούπερ μάρκετ. Δεν διαβάζουμε καν τι γράφει το χαρτί που μας δίνουν από την ταμειακή μηχανή. Αλλά για να συμβούν όλα αυτά πρέπει να υπάρχει και καταναλωτική κουλτούρα.

Που δεν υπάρχει. Και θα περάσει πολύς καιρός ώσπου να αναπτυχθεί.