Γιορτάζεις, μανούλα!

ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ της Μητέρας, μια ζωή την ξεχνάω και μια ζωή γελάς, μανούλα. Καημό το ΄χω μια χρονιά να θυμηθώ άνθη, καρτούλες, καρδούλες, ευχούλες. Αδύνατον! Στόκος βγήκε η κόρη σου, πάρ΄ το απόφαση!

Κι επειδή οι αγκαλίτσες, τα φιλάκια και τα υποκοριστικούλια γενικώς δεν είναι το φόρτε μας (κόρη σου είμαι, στη γειτόνισσα θα ΄μοιαζα;), πάρε την εφημερίδα και κάθισε στην πολυθρόνα σου. Όπως κάνεις κάθε Σάββατο για να διαβάσεις την κόρη σου! Και τσαντίζεσαι όταν, καμιά φορά, η τελευταία σελίδα έχει διαφήμιση και το «παιδί» σου πάει στην προτελευταία. Κάθισε αναπαυτικά γιατί σήμερα- Γιορτή της Μητέρας- σ΄ αρέσει δεν σ΄ αρέσει, θα με φας στη μάπα κανονικά και με τον νόμο!

Λοιπόν, μαμά, έχουμε και λέμε: Οι περισσότεροι άνθρωποι (όσοι δεν τους βγήκε η μάνα τους μπάζο)

θεωρούν ότι έχουν την καλύτερη μητέρα του κόσμου. Εγώ δεν το «θεωρώ»! Εγώ το ΄χω λυμένο το θεματάκι: Έχω την καλύτερη μητέρα στον κόσμο! Αδιαπραγμάτευτο, τελεία, παύλα κι οι υπόλοιποι τουμπεκί ψιλοκομμένο, παρακαλώ!

Χρόνια Πολλά, μανούλα! Μέχρι σήμερα, κοτζάμ γαϊδούρα κι ακόμα δεν έχω συνηθίσει το πόσο τυχερή είμαι που είσαι η μητέρα μου. Η μάνα, η μητέρα, η μαμά, η μανούλα, η μαμάκα, η συντρόφισσα, η φίλη, η αδελφή, η κολλητή μου, η Σύλβα, το Συλβάκι μου!

Γιατί ένα «Συλβάκι» ήσουνα, όταν χάσαμε τον μπαμπά μας. Μικρό κοριτσάκι εγώ, νέα κοπέλα εσύ. Μαζί μεγαλώσαμε οι δυο μας. Μαζί φάγαμε τα χαστούκια μας (και πέσαν κι απανωτά τ΄ άτιμα). Μαζί κάναμε τα λάθη μας. Μαζί πάθαμε, μαζί μάθαμε. Μαζί τα διορθώσαμε, μαζί προχωρήσαμε, μαζί πορευτήκαμε, μαζί συνεχίζουμε. Η ζωή μας ένα «μαζί»: τεράστιο σαν αγκαλιά, ζεστό σαν φιλί, απαλό σαν το βλέμμα σου πάνω μου!

Άβυσσος η ψυχή σου, ρε μαμά! Πώς μπορεί μια γυναίκα να συνδυάζει μια τόσο έντονη προσωπικότητα με μια τρυφερότητα, μια απαλότητα σαν βαθύχρωμο βελούδο; Πώς μπορεί να είναι τόσο πεισματάρα και τόσο ευαίσθητη; Να ξέρει να διεκδικεί, αλλά να ξέρει και να δίνει; Να μη χάνει το χιούμορ της αλλά ούτε την ανθρωπιά της; Να περιφρουρεί την οικογένειά της, αλλά να μη χάνει την πολιτική της σκέψη;

ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗ ΖΩΗ! Τη μουσική (μια φορά να μπω στο σαλόνι σου και να μη φάω την προκλασική στη μάπα και τι στον κόσμο!). Τα βιβλία σου, τα φυτά σου, τον κήπο σου. Τους μακρινούς περιπάτους στην απογευματινή λιακάδα (αντί να με πιάνεις εσύ αγκαζέ, σε πιάνω εγώ: Αντί να σε στηρίζω, με στηρίζεις. Κι όταν το συνειδητοποιούμε έπειτα από κάνα μισάωρο βόλτας, μας πιάνουν τα γέλια). Τα ταξίδια σε μέρη γνώριμα κι άγνωστα. Το θέατρο, ο κινηματογράφος, μια χαλαρή βόλτα στα μαγαζιά… Τίποτα δεν είναι δεδομένο για σένα. Έτσι μ΄ έμαθες κι εμένα. Να χαίρομαι την κάθε στιγμή, να τη ρουφάω ώς το μεδούλι, να αξιολογώ επί της ουσίας τα απλά και καθημερινά. Και τελικά να ξεχωρίζω το σημαντικό από το ασήμαντο.

Μανούλα, για σένα ενηλικιώθηκα, αλλά δεν μεγάλωσα. Έγινα μάνα, αλλά είμαι και η κόρη σου. Ακόμα και τώρα θα περάσεις τα δάχτυλα να διορθώσεις μια τούφα των μαλλιών μου. Θα μου τα χώσεις που «πάααααααλι» μαύρα έβαλα κι όχι ένα χρωματάκι «να με φωτίσει». Θα σουφρώσεις τα χείλια γιατί το κραγιόν είναι υπερβολικά ανοιχτόχρωμο κι όχι στην – από σένα- αποδεκτή απόχρωση του γήινου.

Κι όλα αυτά στις παρυφές της ζωής μας. Γιατί «κέντρο Ελενίτσα» είναι πάντα η παρουσία σου. Η προστασία του. Η εκπληκτική σου ικανότητα να αποκωδικοποιείς άτομα και γεγονότα. Να εμβαθύνεις, να ερευνάς, να αναλύεις. Να ψάχνεις βαθιά στην ψυχή του άλλου μέχρι να ανασύρεις τα «θέλω» του, τα «πρέπει» του, τα κίνητρά του, τις προσδοκίες του, τις δεύτερες σκέψεις του, τους στόχους και τις προθέσεις του. Και ρε γαμώτο, γιατί έχεις πάντα δίκιο; Μου τη σπάει αυτό, μα την Παναγία, ρε μαμά! Αν μου ζητούσαν να σε χαρακτηρίσω με μία και μόνη λέξη, ξέρεις ποια θα ήταν αυτή, μαμά;

«Μαχήτρια»! Τόσο απλά!

Ένα πανέμορφο συνεσταλμένο κοριτσάκι, ο Βενιαμίν της οικογένειας, το άνθος του λωτού. Όλοι περιμένουν (τόση ομορφιά, τόση καλοσύνη, τόση καλλιέργεια κι από καλό σπίτι, βεβαίως βεβαίως) να κάνει τον αναμενόμενα «καλό γάμο».

Αλλά το εκθαμβωτικό κορίτσι δίνει μια κλωτσιά στον κάδο. Σπουδάζει, δουλεύει σκληρά ως κοινωνική λειτουργός, ερωτεύεται και παντρεύεται έναν ιδεαλιστή άντρα, πολύ μεγαλύτερό της ΚΑΙ χωρίς χρήματα.

ΜΕΝΕΙ ΧΗΡΑ Μ΄ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ. Χούντα. Παρανομία. Ηγετικό στέλεχος του Πατριωτικού Μετώπου, καταδικάζεται σε 10 χρόνια κάθειρξη. Δεν υπογράφει τίποτα, δεν κάνει αιτήσεις χάριτος, δεν βάζει νερό στο κρασί της. Μπαίνει και βγαίνει από τη φυλακή με το κεφάλι ψηλά! Ασχολείται με την πολιτική, βουλευτής, υπουργός, τρώει τις πίκρες της, τις απογοητεύσεις της, τις φρίκες της- το κεφάλι εκεί: μουλαρωμένο στα ύψη!

Στέκεται στην κόρη της λαμπάδα αναμμένη. Στο εγγόνι της που τη λατρεύει. Ο Παύλος και η Έλενα είναι η ζωή της. Η Σύλβα είναι η ζωή του Παύλου και της Έλενας. Και παλεύει ακόμα. Και δεν το βάζει κάτω. Γιατί, είπαμε! Αυτή είναι η μάνα μου:

«Μαχήτρια»!

Και τώρα που το καλοσκέφτομαι, ξέρεις γιατί ξεχνάω κάθε χρόνο τη Γιορτή της Μητέρας; Γιατί σε γιορτάζω 365 μέρες τον χρόνο, μαμά. Κι αν κάποιες μου ξεφεύγουν, συγχώρα με. Ξέρεις εσύ…

Καταλαβαίνεις εσύ… Πάντα καταλαβαίνεις εσύ… Σ΄ ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου! Σ΄ ευχαριστώ για όσα μου έδωσες και για όσα θα μου δώσεις ακόμα…

Χρόνια Πολλά Σύλβα, Συλβάκι, μάνα, μητέρα, μαμά! Χρόνια πολλά, λατρεμένη μου μανούλα!