Σαν να φοράς καπότα σε ένα αφρικανικό φίδι

Πέραν του φαλσταφικού κλίματος και της ιταλικής γοητείας, το βιβλίο του Μπάφορντ προσφέρει και διάσπαρτες διασκεδαστικές εικόνες, πληροφορίες, σκέψεις.

«Το να περάσεις τα έντερα στον σωλήνα για να φτιάξεις λουκάνικο έμοιαζε με το να φοράς καπότα σε ένα αφρικανικό φίδι, προϋπέθετε μια παγκοσμίως αναγνωρίσιμη κίνηση», λέει κάπου ο αφηγητής, καθώς μαθητεύει στον τομέα των αλλαντικών. Πιο κάτω, θα μάθουμε για τις παραδοσιακές αγελάδες της Τοσκάνης- είδος υπό εξαφάνιση (για οικονομικούς λόγους)-, αλλά και για τα πάμπολλα ονόματα για διαφορετικά κομμάτια κρέας τα οποία και «ταυτοποιούνται» επιμελώς: «το μπούτι έμοιαζε με οδικό χάρτη μεσαιωνικής πόλης». Συγχρόνως παρεισφρέουν κοινωνιολογικές παρατηρήσεις, καθώς ο Αμερικανός έρχεται αντιμέτωπος με τις αντιλήψεις των Ιταλών μαστόρων της μαγειρικής ή και χασαπικής τέχνης: «Σιχαίνομαι το μάρκετινγκ. Είμαι τεχνίτης. Πρότυπό μου το αναγεννησιακό εργαστήριο.

Τζιότο, Ραφαήλ. Αυτοί με εμπνέουν. Νομίζεις ότι οι πραγματικά σημαντικοί άνθρωποι ενδιαφέρονταν για μπίζζζνες;». Τέλος έχουμε οικολογίζοντες προβληματισμούς για τη διατροφική αλυσίδα, το κίνημα slow food, τη σημασία της μικρής κλίμακας.

Πού θα καταλήξει αυτή η περιπλάνηση του αφηγητή καθώς περνάει, με ομολογουμένως δημιουργικό και πρωτότυπο τρόπο, την κρίση μέσης ηλικίας; Τι θα επικρατήσει; Μαγειρική ή γράψιμο; Αφήνοντάς σας με την απορία-αγωνία, πάω να δω τι έχει απογίνει όχι ο Μπάφορντ, αλλά η πίτα που έχω φουρνίσει.