Γεύση τσαγιού στα χαρακώματα

ΙΣΩΣ Η ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ
ΕΟΡΤΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ 40ήςΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ
ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΕΔΩΔΙΜΟΠΩΛΕΙΟ ΦΟΣΟΝ
ΛΑΝΣΑΡΙΣΕ ΤΕΪΟΝ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ
«ΜΑΗΣ ΤΟΥ ΄68». ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ
ΕΧΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΣΤΗ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΝΤΑΙ
ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΕΙΜΝΗΣΤΑ
ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ
«Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ»
Σημάδι ότι από τα γεγονότα των ημερών εκείνων δεν έχει μείνει παρά μόνο μια ανώδυνη ανάμνηση, τόσο ανώδυνη και τόσο περαστική όσο το άρωμα του τσαγιού; Ή μήπως ακόμη μία ένδειξη πως το πνεύμα του Μάη όχι μόνο δεν έρχεται σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα στον κόσμο, αλλά αποτελεί και ώς ένα ορισμένο σημείο κινητήριο δύναμη και εμπνευστή μιας πολιτικής ζωής που, χωρίς αναστολές, δηλώνει κυνικά πως

Ναι, όταν η Φαντασία καταλαμβάνει την εξουσία, η Πραγματικότητα βγαίνει στην παρανομία. Κι απ΄ αυτήν την άποψη μπορούμε να πούμε πως η σύγχρονη πολιτική δικαιώνει τον Μάη του ΄68

θέλει να φέρει τα πάνω κάτω γιατί τα θέλει όλα τώρα;

Όσοι το ενσαρκώνουν ακόμη, ή όσοι το επικαλούνται απλώς, το επιβεβαιώνουν με τον πιο ασφαλή τρόπο. Οι πρώην μαοϊκοί, οι πρώην θαυμαστές της Πολιτιστικής Επανάστασης και της πνευματικότητας των ερυθροφρουρών σήμερα, με την ίδια αυτοπεποίθηση, εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον κύριο Μπους και τους νεοσυντηρητικούς του, ακόμη κι όταν οι σοβαροί συντηρητικοί τον έχουν εγκαταλείψει. Όσο για τον Πρόεδρο του Μάη του ΄68, τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, ο οποίος από «κόκκινος» έγινε «πράσινος», περιφέρει με το αζημίωτο τις αναμνήσεις του από τηλεόραση σε τηλεόραση ως ιεροψάλτης της πολιτικής ορθότητας.

Ακόμη όμως και οι επικριτές του δεν απέχουν πολύ από το να επιβεβαιώνουν το βαθύτερο πνεύμα του. Ο Νικολά Σαρκοζί μπορεί να διακήρυξε urbi et orbi πως ήρθε η ώρα η Γαλλία να αποκοπεί από τις παραδόσεις του Μάη, όμως το σύνθημα της κατά μέτωπον σύγκρουσης με το παρελθόν και της τομής από το οπλοστάσιο της εξέγερσης το δανείστηκε. Ο ίδιος εξάλλου μέσα σε λίγους μήνες ακολούθησε την πορεία του ηρωισμού των ημερών εκείνων: ξεκίνησε ως μεταρρυθμιστής για να καταντήσει να πουλάει το θέαμα του εαυτού του για να βγάλει τα προς το ζην.

Αλήθεια, τι άλλο μένει σήμερα από το πνεύμα του Μάη του ΄68 εκτός από το θέαμα του Μάη του ΄68, την εφαρμογή της αρχής της δεδηλωμένης στον τομέα της κοινωνικής εξέγερσης, την πιστοποίηση ότι κάποτε η νεολαία, και όχι μόνον, μπορούσε να εξεγερθεί για να διεκδικήσει… Για να διεκδικήσει τι αλήθεια;

Τι μπορεί και τι δικαιούται να διεκδικήσει κανείς όταν επικαλείται την ελευθερία του Μάο Τσε Τουνγκ και του Φιντέλ Κάστρο για να βρίσει τον Ντε Γκωλ φασίστα; Τι άλλο εκτός από τα δικαιώματα του κυνισμού του, της επιβεβαίωσης της αρχής ότι «έτσι είναι τα πράγματα επειδή έτσι θέλω να είναι τα πράγματα». Τα παιδιά που αποκαλούσαν «ναζί» και «φασίστα» τον τότε πρύτανη της Ναντέρ Πιερ Γκραπέν αγνοούσαν μήπως ότι επρόκειτο για έναν από τους ήρωες της αντίστασης κατά των Γερμανών, ο οποίος είχε περάσει κι από στρατόπεδο συγκεντρώσεως; Ή μήπως αδιαφορούσαν;

Ναι, όταν η Φαντασία καταλαμβάνει την εξουσία, η Πραγματικότητα βγαίνει στην παρανομία. Κι απ΄ αυτήν την άποψη μπορούμε να πούμε πως η σύγχρονη πολιτική δικαιώνει τον Μάη του ΄68. Το ζήσαμε με τα αποπαίδια του που χίμηξαν στα χρηματιστήρια όχι επειδή πεινούσαν και ήθελαν να χορτάσουν, αλλά επειδή τα ήθελαν όλα τώρα, επειδή είχαν την ιστορία με το μέρος τους- γιατί εξεγέρθηκαν-, άρα είχαν το δίκιο με το μέρος τους ό,τι κι αν έκαναν.