Εκρηκτική βλακεία

Προσπαθώντας να παρακολουθήσω το περίφημο, και ενδιαφέρον είν΄ η αλήθεια, ντοκιμαντέρ των ημερών εκείνων εντυπωσιάστηκα από δύο πράγματα: το πρώτο είναι η συχνότητα με την οποία επαναλαμβάνεται η Τρίτη Διεθνής.

Είναι σαν τικ. Το δεύτερο είναι η συρροή της μαρξολογικής κοινοτοπίας, η οποία καταλήγει σ΄ ένα είδος πυκνής βλακείας, όντως κοινωνικά εκρηκτικής. Το τελειότερο παράδειγμα είναι κάποιος φοιτητής οικονομικών επιστημών ο οποίος συλλογιζόμενος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «μέχρι τώρα σπουδάζαμε για να υπηρετήσουμε τον καπιταλισμό, από ΄δώ και πέρα θα σπουδάζουμε για να υπηρετούμε τον σοσιαλισμό».

Θα μου πείτε, δεν είναι μόνον αυτά ο Μάης του ΄68. Γιατί σ΄ αυτόν οφείλουμε το ξεπέρασμα των παραδοσιακών δομών της εκπαίδευσης, το άνοιγμα της εκπαίδευσης στην κοινωνία και τον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Σίγουρα, το μεγάλο εκπαιδευτικό πείραμα που εγκαινιάστηκε τότε κατάφερε να απελευθερώσει τα θρανία από τις παλιές πνευματικές ιεραρχίες και να τα παραδώσει αύτανδρα στην παραγωγή και την κατανάλωση. Ο πόλεμος κατά των κλασικών έληξε με περίτρανη νίκη των μοντέρνων και τα παιδιά μας μαθαίνουν επιτέλους, από την πιο τρυφερή ηλικία, ότι τίποτε δεν αξίζει αν δεν αποφέρει κάποιο υλικό όφελος με τον λιγότερο δυνατό κόπο.

Στον τομέα της σεξουαλικής απελευθέρωσης, για την οποίαν εργάστηκαν πολύ οι ήρωες του Μάη, τα πράγματα δεν μπορώ να πω ότι είναι καλύτερα. Για την απομυθοποίηση του ρόλου που έπαιξαν τα οδοφράγματα στο θέμα των σχέσεων, αναφέρω τη δήλωση της Φρανσουάζ Αρντί ότι χρησιμοποιούσε αντισυλληπτικό πολύ πριν να παρέμβει στα ανθρώπινα ο Κον Μπεντίτ, όμως δεν μπορώ να παραγνωρίσω και το γεγονός ότι σαράντα χρόνια μετά την έκρηξη των κινημάτων σεξουαλικής απελευθέρωσης τα πράγματα έχουν αγριέψει τόσο πολύ που ακόμη και οι ομοφυλόφιλοι, οι εξεγερμένοι της εποχής εκείνης, σήμερα πια ζητούν να παντρευτούν.