Φάγαμε … στο «Οro Τoro»

Ύστερα από το όργιο κατανάλωσης κρέατος το Πάσχα, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα μπορούσε να φάει κι άλλο κρέας. Αλλά, αλίμονο, είμαστε έθνος που αγαπάει το κρέας- γεγονός που αποδεικνύεται από τη θέση της χώρας μας ως Νο 1 στην Ευρώπη στην κατανάλωση κρέατος και από τον κατά τα φαινόμενα ατελείωτο πολλαπλασιασμό εστιατορίων με ψητά κρέατα και γκριλ.

Το «Οro Τoro» δεν είναι καινούργιο στην πιάτσα των ψητών κρεάτων. Άνοιξε πριν από λίγα χρόνια στη Βάρη, τον παραδοσιακό, με στολές τσολιά, παράδεισο κρέατος για τους λάτρεις του είδους. Ήταν από τα πρώτα μέρη που πρόσεξαν την τάση του μπάρμπεκιου στην Αθήνα. Περίπου πριν από ένα χρόνο άνοιξε ένα δεύτερο εστιατόριο στα Βριλήσσια, το οποίο και επισκεφθήκαμε τη Δευτέρα το βράδυ.

Το εστιατόριο, σύγχρονο με χρώματα «κρεάτινα», όλο καφέ και μπεζ, ξύλο, δέρμα και ενδιαφέροντα φωτισμό, ήταν σχεδόν γεμάτο. Αυτό είναι καλό αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε. Το μενού με έκανε να νοσταλγήσω τις υπερβολές της πατρίδας μου. Κατ΄ αρχάς, είναι τεράστιο. Δεύτερον, πολλά από τα φαγητά που προσφέρονται είναι πολύ αμερικάνικα ή μεξικάνικα, όπως τηγανητές πατάτες με τη φλούδα τους και τηγανητά στικ μοτσαρέλας και όχι λιγότερα από πέντε μπέργκερ. Οι μερίδες είναι εξίσου αμερικάνικες στη μεγαλοπρέπειά τους. Τα ορεκτικά και οι σαλάτες είναι σίγουρα πιο αδύναμα από τα κυρίως πιάτα, και το τυρί κυριαρχεί σχεδόν παντού. Δοκιμάσαμε τα ρολά μελιτζάνας με γραβιέρα, ένα πάρα πολύ πλούσιο πιάτο με τουλάχιστον 3 εκ. σε πάχος τυρί και υπέρ το δέον αρωματισμένο με κανέλα. Ήταν υπερβολικό. Το ίδιο ίσχυε και για τη σαλάτα με σος παντζαριού, που ήταν ικανοποιητική, αλλά πολύ ρευστή. Η διακριτικότητα του σέρβις ήταν απούσα σε όλα τα πιάτα. Τα τηγανητά κολοκυθάκια, οι μελιτζάνες και η γραβιέρα ήρθαν με περισσότερα γαλακτοκομικά- ένα μικρό μπολάκι γιαούρτι. Ήταν ανομοιόμορφα καρυκευμένα και όχι τόσο τραγανά όσο θα μπορούσε. Το μπέργκερ ήταν πολύ καλό (λίγο κρύο). Ήθελα να δοκιμάσω το κλασικό, ένα μεγάλο μπέργκερ καλυμμένο με λειωμένο τσένταρ και όλα τα σωστά συνοδευτικά: φέτες ντομάτας, ροδέλες κρεμμυδιού, μαρούλι. Σερβίρεται με τη σος «1.000

νησιά». Η κέτσαπ ήταν παραδόξως απούσα από το τραπέζι. Και ο μύλος πιπεριού ήρθε πολύ αργότερα από την μπριζόλα- μια καλή Τ-bone σωστά ψημένη στη σχάρα μέτρια προς ωμή.

Τι είναι αυτό που κάνει ένα εστιατόριο- γκριλ να είναι ικανοποιητικό εκτός από την ποιότητα του κρέατος, που απ΄ ό,τι μπορούσαμε να δούμε ήταν πολύ καλή; (η μπριζόλα Τ-bone ήταν νόστιμη και το κρέας του μπέργκερ είχε πραγματική γεύση). Είναι φυσικά το σέρβις (στην περίπτωσή μας φιλικό, αλλά όχι πάντοτε με ετοιμότητα και ταχύτητα εξυπηρέτησης) αλλά και η εκτέλεση όλων των απλών συνοδευτικών πιάτων που παραδοσιακά πάνε με τις μπριζόλες (και σε αυτά επίσης έλειπε μια υψηλή νότα). Το «Οro Τoro» είναι αρκετά καλό, αλλά μπορεί να γίνει πολύ καλύτερο.

ΙΝFΟ

Τιμές

50-70 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα

Καλά φωτισμένο μπριζολάδικο

Σέρβις

Όχι με τόση ετοιμότητα όση θα έπρεπε

Κουζίνα

Κρέας, μεξικάνικο- μεσογειακό, μεγάλες μερίδες

Κάβα

Καλή

«Οro Τoro», λεωφ. Πεντέλης 108, Βριλήσσια, τηλ. 210-81.00.150-1.