Ματιές Στραβόξυλα

Μειώθηκαν κατά 24%, σε σχέση με το περυσινό Πάσχα, τα δυστυχήματα, μας λέει η Τροχαία. Υπογραμμίζοντας, έτσι, ότι τα μέτρα που πήρε, αυτή τη φορά, απέδωσαν, μέχρις ενός σημείου. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Θα προτιμούσα, όμως, αντί γι΄ αυτό το ασαφές 24% να είχαμε μια πληροφόρηση για τον αριθμό των νεκρών και των τραυματιών της μεγάλης «εξόδου». Πράγμα που έγινε, βέβαια, αλλά με κάποια σοβαρή καθυστέρηση. Που κι αυτή, φυσικά, δικαιολογείται, γιατί τη «σούμα» την κάνουμε στο τέλος. Τη Δευτέρα το βράδυ, εν προκειμένω.

Δεν γκρινιάζω.

Αντίθετα. Η Τροχαία ανταποκρίθηκε στον ρόλο της. Πιστεύω, ωστόσο, ότι οι αριθμοί έχουν σημασία- την πρώτη – και οι συγκρίσεις με το παρελθόν έπονται. Γιατί οι αριθμοί έχουν αίμα. Έχουν τρόμο. Έχουν πόνο. Έχουν οικογένειες ξεκληρισμένες. Το 10%, το 20%, το 30% δεν έχουν τίποτα απ΄ όλα αυτά. Είναι νούμερα. Που περνούν και φεύγουν. Δεν δημιουργούν σοκ. Και το σοκ είναι εκείνο που μας χρειάζεται. Για να συνέλθουμε, κάποτε. Ώστε να μη γεμίζουμε τους αυτοκινητόδρομους με τσακισμένα κορμιά και κομματιασμένα οχήματα.

Στους αριθμούς, λοιπόν: 146 «τροχαία», 18 νεκροί, 18 σοβαρά τραυματισμένοι και 170 ελαφρά. Σφαγή και πάλι. Μικρότερη από το 2007, αλλά σφαγή κι αυτήν τη φορά. Και δεν είναι, βέβαια, η Αστυνομία, που φταίει. Έχει κι αυτή, φυσικά, το μερίδιο της ευθύνης της. Αλλά, πρωτίστως, γι΄ αυτή τη φρικτή κατάσταση φταίνε οι δρόμοι, που από αρχαιοτάτων χρόνων έχουν τα χάλια τους. Και ίσως, στον ίδιο βαθμό, φταίνε και οι οδηγοί.

Οι Έλληνες, σε ένα μεγάλο ποσοστό, οδηγούν σαν κάφροι. Είναι μεθυσμένοι, κάνουν φιγούρες, προσπερνάνε χωρίς να έχουν ορατότητα, τα αυτοκίνητά τους είναι σαράβαλα, οι ίδιοι αισθάνονται ότι είναι ικανοί να βάλουν κάτω, να κερδίσουν, τον μεγαλύτερο ραλίστα του κόσμου. Αυτοί είμαστε, όπως και να το κάνουμε. Γι΄ αυτό και επιμένω στην προβολή των αριθμών του αίματος. Να τρομοκρατηθούμε επιτέλους! Να καταλάβουμε ότι οι δρόμοι δεν είναι δικοί μας. Δεν φτιάχτηκαν για να παριστάνουμε τους μάγκες. Αλλά για να πηγαίνουμε στη δουλειά μας. Σεβόμενοι και τους άλλους οδηγούς.

Άσχημο φινάλε διάλεξα για το τέλος του ταξιδιού. Το φινάλε των εορτών. Νομίζω, όμως, ότι σε τέτοια θέματα οφείλουμε να επιμένουμε. Οι πάντες. Και όχι μόνον οι δημοσιογράφοι. Η Τροχαία και άλλοι φορείς, που ασχολούνται με τις στατιστικές, θα γνωρίζουν, με λεπτομερή στοιχεία, ότι οι Έλληνες, ως οδηγοί, πιάνουν πάτο. Είναι επικίνδυνοι. Τα αίτια, πολλά. Αλλ΄ αυτά τα αίτια δεν μπορούμε να τα καταπολεμήσουμε; Τόσο ανεπίδεκτοι μαθήσεως, τόσο στραβόξυλα είμαστε;

Η μείωση των εφετινών ατυχημάτων, τη στιγμή μάλιστα που η κίνηση ήταν πολύ μεγάλη- μιλάμε για 750.000 αυτοκίνητα, περίπου- αφήνει κάποιες ελπίδες για βελτίωση.