[ Δρόμοι ]

Πότε ήταν…
… η τελευταία φορά που διαβάσαμε κάτι τρομακτικό; Πότε ήταν η τελευταία βραδιά που διστάσαμε να σβήσουμε το φως, από φόβο μήπως ξυπνήσουν τα φαντάσματα στο σκοτάδι και τρυπώσουν στα όνειρά μας; Χρειάζεται εδώ μια προειδοποίηση: ο «Δρόμος» του Κόρμακ ΜακΚάρθι, που κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ, είναι ένα μυθιστόρημα πολύ τρομακτικό, όσο και η νεκρανάσταση των νεοφασιστών, ο λιμός που επιστρέφει από τον Μεσαίωνα και η ακρίβεια που απειλεί να γυρίσει τον κόσμο στην παλαιολιθική εποχή.

Έναν κόσμο…
… σκληρό και παγερό περιγράφει στο βιβλίο του ο Κόρμακ ΜακΚάρθι. Ακόμη και η πιο στοιχειώδης ανθρωπιά έχει χαθεί. Το ανθρώπινο είδος έχει σχεδόν εκλείψει, έχει εξολοθρευτεί από μια καταστροφή που ο αναγνώστης αφήνεται να τη μαντεύσει. Στα ερείπια ενός κόσμου που άλλοτε ευημερούσε, ο συγγραφέας φαντάζεται ένα σενάριο τρομακτικό. Εκείνο που τρομάζει, είναι η ομοιότητά του με τους καιρούς που ζούμε. Ένας άνδρας και ένα μικρό αγόρι διασχίζουν τη χώρα με τα πόδια, προσπαθώντας να επιζήσουν σε ένα εφιαλτικό περιβάλλον. Τι απομένει από εμάς, όταν δεν απομένει τίποτα άλλο εκτός από εμάς; Ο κόσμος είναι κενός, αποδεκατισμένος. Τίποτα δεν θυμίζει το παρελθόν, μολονότι δεν είναι πολύ μακρινό. Μετά την καταστροφή, το τοπίο είναι απαράλλαχτο στο βάθος του δρόμου. Όλα τα χρώματα ανάμεσα στο μαύρο και το γκρίζο έχουν εξατμιστεί, η ατμόσφαιρα έχει απανθρακωθεί, ο ήλιος είναι σκεπασμένος με στάχτες. Ακόμη και τα ονόματα των ανθρώπων έχουν εξαφανιστεί. Ο άνδρας έχει ξεχάσει το πατρώνυμό του και ο γιος του δεν είναι παρά το «μικρό αγόρι».

«Εκείνη…
… την εποχή, όλα τα καταστήματα τροφίμων είχαν κλείσει και το θανατικό βασίλευε από άκρη σε άκρη της χώρας. Ο κόσμος δεν θα αργούσε να κατοικηθεί από ανθρώπους που έτρωγαν τα παιδιά μπροστά στα μάτια των γονιών τους και οι πολιτείες έπεφταν στα χέρια ληστών με ζοφερά πρόσωπα που παραμόνευαν στα ερείπια». Πότε ήταν η τελευταία φορά που διαβάσαμε κάτι τόσο τρομακτικό; Ίσως στο τελευταίο δελτίο ειδήσεων: «Οι ραγδαίες αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων βρέθηκαν στο επίκεντρο των διαδηλώσεων της Εργατικής Πρωτομαγιάς σε όλο τον κόσμο, καθώς εκατομμύρια εργαζόμενοι ζητούν επειγόντως μέτρα για να αποτραπεί η απειλή της πείνας».

Στον «Δρόμο»…
… τα πάντα έχουν σωριαστεί ξεκοιλιασμένα. Ένα μονάχα στέκεται όρθιο: η ανθρώπινη ελπίδα. «Το παιδί ήταν το μοναδικό που είχα ανάμεσα σε μένα και το θάνατο», λέει ο πατέρας. Το παιδί ήταν το μοναδικό που τον χώριζε από τη βαρβαρότητα του υπόλοιπου κόσμου. Ακόμη και στις πιο αποτρόπαιες συνθήκες, τα παιδιά είναι πάντα τα πρώτα που λένε όχι στη βαρβαρότητα, η γενιά των δικαίων απέναντι στον κόσμο των αδίκων. Ο πατέρας ακουμπάει στο μικρό αγόρι για να μην επιστρέψει στην εποχή των σπηλαίων.