ΜΑΤΙΕΣ Το αραλίκι

Έφυγε το Πάσχα, έρχεται η Πρωτομαγιά. Που δεν είναι αργία αλλά απεργία. Είτε για αργία όμως πρόκειται είτε για απεργία, το σίγουρο είναι ότι και πάλι «καθόμαστε». Κανονικά, για μία ημέρα ακόμη. Αλλά το ημερολόγιο τα φέρνει έτσι, ώστε η επιστροφή στη δουλειά να καθυστερεί τρία εικοσιτετράωρα. Γιατί- ρωτάω- υπάρχει Έλληνας που θα «χτυπήσει κάρτα» την Παρασκευή, όταν επικαλούμενος μια «πέτσινη» αδιαθεσία μπορεί να κλέψει τη μεθαυριανή εργάσιμη και επωφελούμενος και του Σαββατοκύριακου να εξασφαλίσει ένα υπέροχο τριήμερο;

Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες χώρες. Εδώ όμως, όταν πρόκειται για αραλίκι, μέχρι και ο Θεός βοηθάει. Είχαμε του κόσμου τις αργίες. Αν προστεθούν κι άλλες δυο- τρεις, δεν χάλασε ο κόσμος. Άλλωστε- εθιμικώ δικαίω- μετά τις διακοπές του Πάσχα ξαναμπαίνουμε στην «κυκλοφορία» μόνο τη Δευτέρα του Θωμά. Κι από ΄κεί και πέρα, «κουπί». Που, ευτυχώς, δεν θα μας ταλαιπωρήσει και πολύ.

Όπου νά ΄ναι, καταφθάνει ο Ιούνιος, με όλα του τα σέα, τις νοστιμιές και τα μαλάματά του.

Τρίτη παράγραφος στο γραφτό μου κι ακόμη δεν είπα στους αναγνώστες «χρόνια πολλά». Το λέω τώρα. Συνιστώντας και υπομονή. Γιατί γνωρίζω και γνωρίζετε ότι οι ημέρες και οι μήνες που θα ακολουθήσουν, θα είναι σκέτη ταλαιπωρία για όλους μας. Ο γνωστός κ. Αλμούνια καραδοκεί. Οι κερδοσκόποι, το ίδιο. Η ακρίβεια γιγαντώνεται. Και τα μεροκάματα όλο και περισσότερο χάνουν την αξία τους.

Την Κυριακή του Πάσχα το πρωί πέθανε ο συνθέτης Μάριος Τόκας.

Ήταν μόλις 54 ετών. Δημιουργός με πλούσια λυρική φλέβα, με τραγούδια «απλωμένα» και παρεΐστικα. Θαύμαζε τον Θεοδωράκη και τον Λοΐζο και έδωσε επιτυχίες, με κύριους συνεργάτες του τον Μητσιά και τον Μητροπάνο. Δεν καβάλησε ποτέ το καλάμι. Ήταν σεμνός, τρυφερός, ερωτικός, συχνά κανταδορίστικος, γλυκύς, γεννούσε μελωδίες με ένα άρωμα του καλού ελληνικού τραγουδιού της δεκαετίας του ΄60.

Δεν συνεργασθήκαμε. Πέρυσι όμως, και ενώ ήδη- όπως άκουσα προχθές – τον είχε χτυπήσει η αρρώστια, ήρθε στην Λευκωσία, σε μιαν εκδήλωση για μένα και μου έκανε την τιμή να πει δυο τραγούδια μου, που μόλις είχε μελοποιήσει, με τρόπο θαυμάσιο και ευρηματικό. Δίπλα μου ο Δημ.

Χριστόφιας, αυθόρμητος, απλός άνθρωπος- τότε ήταν Πρόεδρος της Βουλής- μού έλεγε κάθε τόσο: «Με συγκινεί ο Μάριος! Τον αγαπώ!..».

Είναι απώλεια ο Τόκας για το ελληνικό τραγούδι. Και το εννοώ. Ποτέ δεν έπεσε στη λούμπα της ευκολίας. Ποτέ δεν διεκδίκησε προβολή και χρήμα. Ήταν οικογενειάρχης και νοικοκύρης. Και είχε και καλούς φίλους.

Ένας από όλους, ο Χρήστος, τον επισκεπτόταν κάθε μέρα, επί μήνες, στο νοσοκομείο! «Είναι ευάλωτος», μου έλεγε. «Και η συντροφιά των δικών του ανθρώπων δεν τον παρηγορεί μόνο, αλλά του δίνει και δύναμη…».