Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Γράμμα από την Κίνα

«Αγαπητέ Υπάρχουμε, Συνυπάρχουμε; Σας γράφω από το Πεκίνο. Σκεφτόμουν να σας στείλω ένα σχόλιο στο blog, αλλά εδώ το Διαδίκτυο λογοκρίνεται (με την άψογη συνεργασία τής Υahoo! και της Μicrosoft). Επέλεξα το e-mail ως σχετικά σίγουρο μέσον επικοινωνίας. Στην Κίνα η ενημέρωση ελέγχεται ολοκληρωτικά. Οι ξένοι αθλητές που παρουσιάζονται από την κινεζική τηλεόραση, με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων, μιλούν όπως στις βουβές ταινίες. Βλέπεις μόνο χείλη που κινούνται. Μόνο αν ξέρεις χειλεανάγνωση έχεις κάποια πιθανότητα να καταλάβεις εάν όσα λένε αντιστοιχούν με αυτά που τους αποδίδονται ότι λένε. Εδώ στο Πεκίνο, οι Ολυμπιακοί Αγώνες μοιάζουν πιο πολύ σαν ευκαιρία για την ενίσχυση της ενότητας ενός τεράστιου έθνους, σε αριθμό και έκταση, που αποτελείται από πενήντα εθνότητες, χιλιάδες γλώσσες και διαλέκτους και όπου το χάσμα ανάμεσα στα αστικά κέντρα και την επαρχία έχει γίνει επίφοβο. Οι Αγώνες είναι, κατά κάποιον τρόπο, η δεύτερη κινεζική πολιτιστική επανάσταση. Όσο για την πρώτη, εκείνη του Μάο, θεωρείται αποτυχημένη και αιματηρή. Έχει θαφτεί στη λήθη. Οι Κινέζοι είναι ένας λαός “ειδικευμένος” στη λήθη. Όσο για το Θιβέτ, ο μέσος Κινέζος σε βλέπει κατάπληκτος εάν τον ρωτήσεις.

Πρώτα γιατί επίσημα στην Κίνα το ζήτημα είναι ανύπαρκτο. Δεύτερον, γιατί το Θιβέτ στα κινεζικά λέγεται Ξιζάγκ.

Η λέξη Θιβέτ είναι ξένη. Την καταλαβαίνουν μόνο όσοι ξέρουν αγγλικά και παρακολουθούν, κρυφά, τα δυτικά μίντια. Γενικά, οι άνθρωποι εδώ είναι ανίδεοι για το τι συμβαίνει εκτός και εντός Κίνας. Ζουν με την πεποίθηση ότι όσα λιγότερα ξέρεις τόσο το καλύτερο…

Το Πεκίνο είναι ένα φρενοκομείο εργοταξίων. Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων είναι τέτοια που για πρώτη φορά στη ζωή μου νοστάλγησα το καυσαέριο και τα μποτιλιαρίσματα της Αθήνας… Η πόλη είναι γεμάτη από ηλεκτρονικές πινακίδες που μετράνε αντίστροφα τον χρόνο: 120 μέρες απομένουν μέχρι τις 08.08.08- οκτώ Αυγούστου δηλαδή. Ο αριθμός οκτώ είναι το σύμβολο του πλούτου στην Κίνα. Οι εργάτες, εν τω μεταξύ, λαχανιάζουν καθαρίζοντας τα μπάζα και τα συρματοπλέγματα από τις νέες κατασκευές, προσπαθώντας να είναι όλα έτοιμα μέχρι τη “μοιραία” μέρα…

●●● Η εκστρατεία “εκπολιτισμού” του λαού προχωρεί μετ΄ εμποδίων. Ομάδες εθελοντών προτρέπουν τους ανθρώπους να μη φτύνουν χάμω. Μεθαύριο μπαίνει σε ισχύ η απαγόρευση του καπνίσματος στα εστιατόρια- στο κάπνισμα οι Κινέζοι είναι… Τούρκοι. Οι ιδιοκτήτες των εστιατορίων ξεσηκώθηκαν ήδη. Φοβούνται ότι θα καταστραφούν. Όλοι πιστεύουν, πάντως, ότι η απαγόρευση θα είναι προσωρινή και το ντουμάνι θα επιστρέψει θριαμβευτικά από την εξορία του, μόλις “φύγουν” οι Αγώνες. Όσο για την πολυδάπανη εκστρατεία εκμάθησης αγγλικών στους ταξιτζήδες, θεωρώ ότι ήταν πεταμένα λεφτά. Δεν βρήκα ούτε έναν ταξιτζή που έστω να ψελλίζει αγγλικά…

Οι μόνοι που ψελλίζουν κάποιες αγγλικές λέξεις είναι οι πλανόδιοι πωλητές στην πλατεία Τιενανμέν. Πωλούν χάρτες του Πεκίνου και φωτογραφίες του Μάο. Τις ώρες που δύει ο ήλιος εδώ, εξελίσσεται η τελετή της υποστολής της σημαίας. Το μεγάλο πλήθος παρακολουθεί σιωπηλά, σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια. Τα αυτοκίνητα σταματούν. Μόνο τα βήματα των κόκκινων φρουρών που παρελαύνουν ακούγονται. Ανέκφραστοι, με φιλοπόλεμο ήθος, σου θυμίζουν ποιος κάνει κουμάντο σε αυτήν τη χώρα. Το Θιβέτ τότε φαντάζει μακριά, πολύ μακριά…

ΥΓ: Θα επανέλθω στο θέμα. Για την ώρα, στέλνω τη φωτογραφία μιας δακρυσμένης Κινέζας, ενώ παρακολουθεί την έλευση της Ολυμπιακής Φλόγας στην Ιαπωνία. Όλοι οδύρονται τώρα για το Θιβέτ. Φωνάζουν για μποϊκοτάρισμα. Αναρωτήθηκε όμως κανείς τι σημαίνουν για αυτήν τη νεαρή Κινέζα οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Η ζωή, νομίζω, είναι κάτι περισσότερο από ασπρόμαυρη…

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Γιάννης Χ., Πεκίνο»

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com