«Άσχετοι έκαναν το φλαμένκο φολκλόρ»

«Η προσφορά του Εθνικού Μπαλέτου Ισπανίας στην τέχνη του χορού βρίσκεται στον ρόλο τού να προστατεύσει το ρεπερτόριο του ισπανικού χορού καθώς και το ύφος των πιο σημαντικών και αντιπροσωπευτικών Ισπανών καλλιτεχνών- ρόλος που έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς πριν από 30 χρόνια, που δεν υπήρχε αυτό το σχήμα, ο ισπανικός χορός παρουσιαζόταν αποσπασματικά από μεμονωμένες ομάδες», επισημαίνει στα «ΝΕΑ» ο Χοσέ Αντόνιο, ο καλλιτεχνικός διευθυντής ενός συγκροτήματος που έρχεται στην Ελλάδα για τρίτη φορά και με ένα ιδιαίτερο ρεπερτόριο, που σηματοδοτεί τα 30 χρόνια της ίδρυσής του.

Το Εθνικό Μπαλέτο της Ισπανίας παρουσιάζει ένα τρίπτυχο έργο, με τίτλο «SevillaΜadrid- Sevilla». Ο Χοσέ Αντόνιο ανέθεσε σε τρεις χορογράφους με διαφορετικές προσεγγίσεις να δημιουργήσουν από ένα έργο, από τη σύνθεση των οποίων προκύπτει το μέλλον του φλαμένκο, ενώ περικλείεται και το παρελθόν του.

ΙΝFΟ

Στο «Παλλάς» στις 9, 10 και 11 Μαΐου. Εισιτήρια: 35-95 ευρώ. Τηλ. 210-3246.888.

«Δυστυχώς, υπάρχουν στον χώρο πολλά άτομα χωρίς επαρκή γνώση του φλαμένκο και την κατάλληλη τεχνική. Ωστόσο, τα άτομα αυτά επιμένουν να χρησιμοποιούν το φλαμένκο ως μέσο για να κερδίζουν τον επιούσιο. Είναι αναπόφευκτο να έχει ξεπέσει το φλαμένκο σε θέαμα “φολκλόρ”. Όμως το κοινό μπορεί να εκτιμήσει και να ξεχωρίσει την αληθινή αξία και το συναίσθημα στα διάφορα σόου. Όταν ανακαλύψουν την πραγματική ποιότητα, τότε αντιλαμβάνονται πόσο οι προηγούμενες εμπειρίες δεν ήταν ικανοποιητικές», λέει ο Χοσέ Αντόνιο εκφράζοντας την άποψή του για τη «μόδα του φλαμένκο» την οποία προβάλλουν πολλά χορευτικά σχήματα από την Ισπανία. «Ακριβώς επειδή οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής είναι χαοτικοί και φρενήρεις, θα έπρεπε να κοιτάξουμε τον ισπανικό χορό ή το φλαμένκο σαν ένα διάλειμμα που έχει κάτι να προσφέρει. Ως μία προγονική τέχνη, αντιπροσωπευτική της κουλτούρας των Ισπανών, το φλαμένκο δεν μεταδίδει απλώς ενέργεια και πάθος, αλλά και μια θαυμάσια αίσθηση ομορφιάς. Αυτές οι αισθήσεις είναι βασικές για την καθημερινότητά μας. Όμως ο ρυθμός της ζωής μας συχνά μας κρατά μακριά τους».

Η παράσταση του Εθνικού Μπαλέτου Ισπανίας αρχίζει με το «Caprichos», μία μη αφηγηματική χορογραφία του Φερνάρντο Ρομέρο. Ακολουθεί το «Dualia» των Άνχελ Ρόχας και Κάρλος Ροδρίγκεζ- μία συνομιλία με την παράδοση με έμπνευση τα χρώματα των πινάκων του Σορόλα. «Αναζητούμε τη συνενοχή των ζευγαριών που χορεύουν, την ευαισθησία των βλεμμάτων, των χαδιών, των φιλιών», λένε οι δημιουργοί. Το τρίτο μέρος «Cambalanhe» είναι, όπως εξηγεί ο χορογράφος Αντόνιο Κανάλες, «μία αλληλεπίδραση στυλ, πολιτισμών και προγονικών συναισθημάτων».