[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Να σας συναντώ στον δρόμο

Με το που έκλεισαν τα σχολεία αραίωσαν οι Αθηναίοι, έγιναν οι δρόμοι ανθρώπινοι, η κίνηση υποφερτή. Είναι μυστήριο πώς ενώ στους δρόμους δεν βλέπεις παιδιά ποτέ, καταφέρνουν να είναι τόσο παρόντα στην ασφυκτική κίνηση όποτε είναι ανοιχτά τα σχολεία. Κάποτε πρέπει να ερευνηθεί αυτό το μυστήριο. Στο μεταξύ μπορούμε να απολαύσουμε τη σχετικά πολιτισμένη κατάσταση μέχρι να υποκύψουμε με τη σειρά μας σε αυτή την επιδημία των αναχωρήσεων που δεν έχει θεραπεία. Τις ώρες αιχμής μέσα στο Μετρό και τα λεωφορεία δεν χρειάζεται να γίνεσαι σαρδέλα, φτάνεις σχεδόν στην ώρα σου σε πολλά μέρη, μπορείς ακόμα κι έναν έξτρα καφέ να καθίσεις να απολαύσεις στον ξανακερδισμένο χρόνο. Και πόσο ωραίο είναι να συναντάς τυχαία κάποιους φίλους παλιούς που έχεις καιρό να δεις και ξαφνικά η οικονομία χρόνου και πλήθους σού δίνει τη δυνατότητα να τους πεις μια καλημέρα χωρίς τρομερή βιασύνη. Ίσως φεύγουν κι εκείνοι, ίσως ετοιμάζονται, ίσως αγοράζουν χαζά δώρα για τα βαφτιστήρια από τα κεντρικά μαγαζιά, σε κάθε περίπτωση η έκπληξη είναι σαν ένα έξτρα δώρο αυτές τις ημέρες. Ας είναι καλά και το Μετρό, κατάφερε να βγάλει από τα γιωταχί τους ένα σωρό καλούς παλιούς φίλους που μετανάστευσαν στα προάστια και είχα χάσει εδώ και χρόνια, χωρίς καμιά ελπίδα να ξαναδώ τυχαία κάποτε. Πόσο μου αρέσει να τους συναντώ στον δρόμο, ειδικά όταν είναι κάπως έτσι, κάπως άδειος, κάπως εορταστικός. Διαβάζω στις διαφημίσεις για τις επεκτάσεις του Μετρό σε νέα μέρη και αναπτερώνονται οι ελπίδες μου για μελλοντικές τυχαίες συναντήσεις. Ευτυχώς που το Μετρό κρατά στην υπόγεια ζωή τα στάνταρ προαστίου, για να μην τους αποθαρρύνει.