Στην ανάπαυλα

Στίχοι, έθιμα κι Αθήνα

«Μεγάλη η Εβδομάδα και τόσο μικροί οι άνθρωποι». Μοιάζει με στίχο αλλά δεν είναι. Το ΄λεγε χθες μια κυρία καθώς κατέβαινε από ταξί, πολυτελές και «μισθωμένο». Σκέφτομαι πως άμα βγάλεις τις λέξεις απ΄ τους ανθρώπους και τις αφήσεις μόνες κι έρημες να ανοιχτούν στον κόσμο έχουνε πιο πολλά να πούνε. Αλλά στη χθεσινή περίπτωση, έτσι όπως ήτανε η φράση φυλακισμένη στο σώμα της κυρίας με το ταγιέρ το ζαχαρί και το μαβί σιρίτι, το κολιέ από πέρλες, την τσάντα την καπιτονέ με τη χρυσή αλυσίδα και το παπούτσι το καστόρι μού φάνηκε σαν ένα σμάρι λέξεις που γοργοπέταξε πάνω από το τραπέζι της τσόχας ανάμεσα στο «ποιος μοιράζει» και το «Πάντα ο ερωτών» που έλεγε κι ο παππούς του Ασημακόπουλου. Όταν όμως μπήκα εγώ στη θέση της (εννοώ στο ίδιο ταξί ως ο επόμενος επιβάτης) και λίγο για να ξεχάσω την κίνηση, λίγο να θυμηθώ τον σκεπτόμενο (τρομάρα του) εαυτό μου, έβγαλα τα λόγια απ΄ τα χιλιοβαμμένα χείλη της, τα εξοστράκισα απ΄ τη λεύκανση των δοντιών της και τα άφησα ελεύθερα να αναπνεύσουν το νέφος το ανοιξιάτικο του άστεως, τότε τα άκουσα σαν λυρικό τραγούδι. Σαν μια μικρή ελεγεία για τους χαμένους στην Αθήνα επαρχιώτες του αισθήματος.

Αλλά πάλι σκέφτομαι πως αυτό δεν είναι λύση. Αν πολλές φορές βγάλεις το πρόσωπο από τις λέξεις που εκφέρει, μένουνε κούφιες, μόνες τους, «ανεπίδοτες» που λέει και μια φίλη. Αν ήτανε έτσι δεν θα παντρευότανε ποτέ η Θεία μου η Τατιανή. Ήτανε δεν θα ΄τανε είκοσι; Είκοσι ένα; Έβγαινε με έναν γιατρό που τον είχε για λελέ, της έκανε πρόταση γάμου λοιπόν κι αυτή με όλη την έπαρση του νιάτου «Μα μ΄ αγαπάς»; Κι αυτός ο μη μου άπτου μορφωμένος κύριος, ο εκ γενετής γραβατωμένος, της απαντάει: «Κάργα»!!! Μια σταγόνα καυτό μέλι άρχισε να κυλάει αργά ανάμεσα στα ζουμερά στήθη της Τατιανής και πριν προλάβει να πει το «Ναι» τον είχε μέσα της (μέρες που είναι κολάστηκα ο Χριστιανός). Είναι όμως και κάτι άλλα «κομμάτια κι αποσπάσματα» που δεν θέλουν και δεν φέρουν τίποτα άλλο παρά μόνο τον ίδιο τους τον εαυτό. Που όπου κι από όποιον να τα ακούσεις, όποια ώρα και στιγμή, έχουν ταυτότητα, φωνή, ψυχή και αίμα ζεστό, που τα ζεσταίνει και τα φωτίζει με χρώματα ουράνιου τόξου. Στίχοι που γράφτηκαν Μεγάλη Παρασκευή από τον Σεφέρη σε μια άλλη προπολεμική εποχή, τους ακούς κάτω απ΄ τον πένθιμο επιτάφιο ήχο της σεφερικής καμπάνας:

«Πέφτουν ολοένα σήμερα νομίσματα πάνω στην πολιτεία Ανάμεσα σε κάθε κόμπο σαν μια σταλαματιά στο χώμα ανοίγει μια καινούργια χώρα: ήρθε η στιγμή, σηκώστε με» ή, τέλος, ακόμα πιο κοντά στο Θείο Πάθος, το ανθρώπινο του Σολωμού, όταν μια μάνα δίπλα στο ετοιμοθάνατο αγόρι της «Κι άφ΄σε το χέρι του παιδιού κι εσώπασε λιγάκι Και ξάφνου της εφάνηκε στο στόμα το βαμπάκι».

Καλή Ανάσταση του Εσταυρωμένου εντός μας.

ΥΓ: Παρακαλώ, μην αναφέρει κανείς στα παιδιά την ώρα που σουβλίζεται το αρνί το όνομα Αθανάσιος Διάκος.