ΜΑΤΙΕΣ 21η Απριλίου

Oύτε ένα ούτε δύο. Σαράντα ένα ολόκληρα χρόνια! Δηλαδή, οι 40χρονοι άντρες και οι συνομήλικές τους γυναίκες δεν είχαν γεννηθεί το 1967, που οι μαύροι συνταγματάρχες έβγαλαν στους δρόμους τα τανκς για να… σώσουν την Ελλάδα! Πώς περνάνε τα χρόνια, πώς τρέχουν, πώς η ζωή μας λιγοστεύει, συνεχώς…

Ήμουνα στο Μόναχο. Σε δημοσιογραφική αποστολή. Στις 21 Απριλίου, είχαμε αρχίσει μια πρέφα με τον Ευάγγελο Ανδρουλιδάκη και τον Γιάννη Μαρίνο, σ΄ ένα δωμάτιο του ιστορικού ξενοδοχείου «Ρεγγίνα Παλλάς». Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Κώστας Νικολόπουλος, εκ των ιδιοκτητών του «Έθνους». Σήκωσε το ακουστικό ο Ανδρουλιδάκης. Είπε ένα «πώς; Δεν είναι δυνατόν!» Από το ύφος του καταλάβαμε ότι κάτι φοβερό συνέβαινε. Γύρισε προς το μέρος μας, κάτωχρος. Η φωνή του έτρεμε: «Δικτατορία στην Ελλάδα!», ψέλλισε.

Θα φεύγαμε την άλλη μέρα. Για την Αθήνα. Δέχτηκα από την τότε γυναίκα μου, που εργαζόταν στον ΟΤΕ και είχε βρει τον τρόπο να μου τηλεφωνήσει, ένα λιγόλογο μήνυμα: «Μην έρθεις!

Θα σε πιάσουν! Άκουσα πως πιάσανε ήδη τον Ψαθά…». Η Ελλάδα με χειροπέδες, ο γιος μου έξι χρόνων, το σπίτι μου στον αέρα. Και ήμουν και άφραγκος! Ευτυχώς ο Βασίλης Θασίτης μού έδωσε τα δύο εκατόμαρκα που είχε… Γελάω τώρα που το σκέφτομαι.

Ήμουν άφραγκος, γιατί το προηγούμενο βράδυ ενώ κάναμε τις τσάρκες μας με τον Κώστα Καββαθά σε κεντρικό δρόμο της πόλης μάς πλεύρισαν δύο ωραιότατες Γερμανίδες, που κυκλοφορούσαν μ΄ ένα «Φολξβάγκεν», και μας πρότειναν να πάμε σε κάποιο μπαρ, για ένα ποτό. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο, γεμάτοι γοητηλίκι. Μας πήγαν σ΄ ένα υπόγειο κέντρο, που ανήκε στον Μπεκενμπάουερ. Ένας μαύρος έπαιζε κορνέτα. Μερικά ζευγάρια χόρευαν. Τα κορίτσια ήθελαν σαμπάνια. Κοιτάξαμε τον τιμοκατάλογο. Είχαμε αρκετά χρήματα. Δηλαδή το «συνάλλαγμά» μας. Σε δυο ώρες, το είχαμε «πιει» όλο…

Οι συνάδελφοι επέστρεψαν στην Αθήνα. Έμεινα μόνος κι έρημος. Και απελπισμένος. Κάποια στιγμή είπα να γυρίσω κι εγώ στην Ελλάδα. Φοβόμουν, όμως. Γιατί εκτός από το μήνυμα, το «μην έρθεις», είχα και «ανοιχτές παρτίδες» μ΄ έναν αποστάτη υπουργό Δημόσιας Τάξης, τον Χρ. Αποστολάκο, που μου τηλεφωνούσε, κάθε τόσο, στην εφημερίδα και με απειλούσε γι΄ αυτά που έγραφα εναντίον του…

Ήρθαν τέσσερις νέοι στο ξενοδοχείο. Φοιτητές και μέλη της Νεολαίας της Ένωσης Κέντρου. Κάποιος τους είχε πληροφορήσει ότι δεν μπορούσα να φύγω. Προθυμοποιήθηκαν να με βοηθήσουν. Μου βρήκαν, αμέσως, το τηλέφωνο του Άγγελου Μαρόπουλου, που ήταν συμμαθητής μου και φίλος μου και εργαζόταν στην «Ντόιτσε Βέλε». Πήρα, αμέσως, το τρένο για το Μπαντ Γκούντεσμπεργκ, όπου έμενε…

Τι τα θέλω όμως και τα θυμάμαι όλ΄ αυτά; Δεν γίνεται στις 21 Απριλίου, κάθε χρόνο, να μη τα θυμάμαι. Και θα σας χάλασα και τη διάθεση, φοβάμαι, σήμερα, Μεγάλη Δευτέρα, μέρα γιορτινή. Συγγνώμη…