[ Δρόμοι ]

Έξι χρόνια…
… μετά την αγιοποίησή του και σαράντα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Πάντρε Πίο (φωτ.) εξακολουθεί να διχάζει την Καθολική Εκκλησία. Η Ένωση Φίλων του Πάντρε Πίο κατηγορεί τους παπάδες ότι παραβίασαν τον τάφο του και βεβήλωσαν το σκήνωμά του μόνο και μόνο για να το εκθέσουν στις 24 Απριλίου σε λαϊκό προσκύνημα στο οποίο αναμένεται να προσέλθουν δεκάδες χιλιάδες πιστοί. «Το σκήνωμά του», γράφουν σε ανακοίνωσή τους, «δεν πρέπει να εκτεθεί μόνο και μόνο για τη ματαιοδοξία των ανθρώπων».

Η διαμάχη…
… δεν έχει να κάνει με τις σοβαρές αμφιβολίες που εκφράζονται τελευταία για την προσωπικότητα του αγίου (και την υστερική ψυχοπαθολογία του). Άλλοι από τους πιστούς του θα προτιμούσαν να κάνουν την προσευχή τους πάνω από τον τάφο του, αφήνοντάς τον να αποσυντίθεται εκεί μέσα εν ειρήνη μέχρι την ανάσταση που υπόσχεται η πίστη τους. Μα άλλοι νιώθουν μια ακατανίκητη ανάγκη να δουν με τα ίδια τους τα μάτια ό,τι έχει απομείνει από αυτόν και το εφήμερο σαρκίο του (όχι πολλά πράγματα δηλαδή, αφού, σύμφωνα με τη χριστιανική πίστη, το σώμα υπάρχει σε μια ακατάλυτη ενότητα με την ψυχή).

Άλλοι άγιοι…
… άνθρωποι, πιο αδιαφιλονίκητοι από τον Πάντρε Πίο, ήταν άραγε λιγότερο άγιοι από αυτόν και τους πρέπει μια θέση παρακάτω στην καρδιά των πιστών, επειδή ο χρόνος και η υγρασία φέρθηκαν λιγότερο σπλαγχνικά στην επιδερμίδα τους, στους βλεννογόνους, στα οστά και στο πρόσωπό τους; Εξαρτάται άραγε από την κατάσταση του πτώματός του πόσο ήταν ενάρετος και άγιος ένας άνθρωπος όσο βρισκόταν ακόμη εν ζωή; Αυτός ο ειδωλολατρικός φετιχισμός, γράφει ο συγγραφέας Κλάουντιο Μάγκρις στην εφημερίδα «Κοριέρε ντέλα Σέρα», αποτελεί ύβρι για τη χριστιανική ιερότητα του ανθρώπου και του σώματος, «για τον σεβασμό και την αγάπη στη σάρκα που ενώνεται με την ψυχή, για τη σάρκα δύο προσώπων που αγαπιούνται και γίνονται ένα, για το σώμα που η πίστη τού υπόσχεται μια ένδοξη ανάσταση». Αυτός ο μακάβριος φετιχισμός για το απολιθωμένο και το μουμιοποιημένο είναι το ίδιο βέβηλος με τον ερωτικό φετιχισμό, που διεγείρεται από ένα πόδι, ένα στήθος, αλλά όχι από ένα πρόσωπο ολόκληρο και συνολικό.

Ο ίδιος…
… ο Χριστός δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη όσους είχαν ανάγκη από θαύματα για να πιστέψουν. Και τέλος πάντων, ακόμη κι εκείνος που πιστεύει στα θαύματα καλά θα κάνει να μην τα αναζητεί εκεί που δεν υπάρχουν. Γιατί έτσι δεν μπορεί να δει πως υπάρχουν παντού: στη ζωή, στη γέννηση, στον έρωτα, στην πίστη, στην αμφιβολία, στην αυταπάτη, στην τόλμη, στον θάνατο, κι όχι στα ειδικά εφέ που μπορούν να κάνουν μια εικόνα να δακρύσει. «Ακολούθει μοι και άφες τους νεκρούς θάψει τους εαυτούς νεκρούς», έλεγε ο Χριστός (Ματθ. η΄). Δεν έλεγε να τους ξεθάβουμε και να τους βάζουμε στη βιτρίνα.