Ματιές Τα ονόματα στα σχολεία

Διαισθάνθηκα από κάποιες δηλώσεις τους ότι δυσανασχέτησαν ελαφρώς ορισμένοι εκπαιδευτικοί, επειδή προτάθηκε από σχολεία στην Αθήνα και αλλού, να τους δοθεί το όνομα του Στέλιου Καζαντζίδη και του Νίκου Γκάλη. Δεν λέω: σ΄ αυτή την ιστορία της ονοματοδοσίας των σχολείων, που έγινε υποχρεωτική από το υπουργείο Παιδείας, προηγούνται ασφαλώς των ονομάτων του Καζαντζίδη και του Γκάλη, δεκάδες άλλα. Του Δημ. Γληνού, αίφνης του Δελμούζου, του Μ. Τριανταφυλλίδη, του Βάρναλη, του Ι. Κακριδή, του Παπανούτσου, του Κριαρά, του Π. Λεκατσά και, φυσικά, του Κοραή, του Σικελιανού, του Ρίτσου, του Σεφέρη, του Ελύτη, του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι, του Μητρόπουλου, του Ξενάκη κ.ά. Η Ελλάδα, δόξα τω Θεώ, είχε και έχει σημαντικούς παιδαγωγούς, ποιητές, πεζογράφους, μουσικούς, εικαστικούς καλλιτέχνες, που το όνομά τους θα άξιζε να μπει στην ταμπέλα ενός σχολείου. Άλλο πράγμα είναι να λες 151ο Δημοτικό Σχολείο Κερατσινίου, ας πούμε, και άλλο Δημοτικό Σχολείο Αντώνης Σαμαράκης.

Δεν καταλαβαίνω, όμως, γιατί θα πρέπει να νιώθουν δυσφορία ορισμένοι δάσκαλοι στην ιδέα ότι ένα σχολείο θα φέρει στην ταμπέλα του το όνομα του Στέλιου Καζαντζίδη. Θυμίζω απλώς ότι οι Μπιτλς παρασημοφορήθηκαν από τη βασίλισσα της Αγγλίας, όπως επίσης και σπουδαίοι προπονητές ποδοσφαίρου. Στο Κίεβο υπάρχουν αγάλματα ποδοσφαιριστών. Ενώ στην Αργεντινή- το είδα με τα μάτια μου- αντικρύζεις, εδώ κι εκεί, σε εσοχές των δρόμων προτομές συνθετών, που τα λαϊκά τους τραγούδια δώσανε χαρά, δώσανε παρηγοριά, κάνανε παρέα για πολλά χρόνια σε εκατομμύρια ανθρώπους. Και ο Ντίλαν πήρε Πούλιτζερ.

Ο Καζαντζίδης για την Ελλάδα είναι ένα τέτοιο πρόσωπο. Στα χρόνια της οδυνηρής για τη χώρα μας μετανάστευσης, ο Καζαντζίδης, πρωτίστως, με τα τραγούδια του ήταν εκείνος που μάζευε στα καφενεία και τους σιδηροδρομικούς σταθμούς τους Πόντιους- και όχι μόνο – μετανάστες, τους ένωνε, κυριαρχούσε στα γλέντια τους, τους κρατούσε δυνατά κοντά στην πατρίδα. Και ο Μπιθικώτσης, από την άλλη, έφερνε σε μια πρώτη επαφή εκατομμύρια Έλληνες με τη μεγάλη ελληνική ποίηση. Καθόλου παράξενο δεν βρίσκω ότι προτάθηκε το όνομα και του Γκάλη για να «βαφτίσει» κάποια σχολεία. Ο Νίκος Γκάλης, μαζί με τον Γιαννάκη, τον Φασούλα ή τον Αμερικάνο, τον Γκούμα και τον Ζούπα, παλαιότερα, δεν άλλαξαν μόνο τη φυσιογνωμία του ελληνικού μπάσκετ, αλλά πρόσφεραν κάτι άλλο, πολύ πιο πολύτιμο: χάρισαν στον κόσμο μιαν ανάσα ανακούφισης και περηφάνιας. Και το ΄χουμε ανάγκη αυτό. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το 2004, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ήταν εκείνη που μας έβγαλε όλους στους δρόμους για να πανηγυρίσουμε το «τιμημένο».

Συμφωνώ, βεβαίως, με την άποψη του προέδρου του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Θ. Γκούμα, ότι «οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, βιβλία, αλλά και κτιριακές εγκαταστάσεις είναι πιο σοβαρές από την ονοματοδοσία». Αλλά, νομίζω πως και η ονοματοδοσία, έτσι όπως τίθεται, είναι μια πρωτοβουλία σωστή.