ΕΝΑ ΑΙΣΘΗΜΑ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΥ

Η αλήθεια είναι ότι και εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, έχουμε μεγαλώσει με τον μύθο του Κατσίμπαλη. Το «πνεύμα» που δεν καταδέχτηκε να γράψει, ο πληθωρικός Έλληνας που διαμόρφωσε μόνο με την ύπαρξή του την πνευματική φυσιογνωμία μιας ολόκληρης γενιάς δημιουργεί μια προσμονή όταν ετοιμάζεσαι να διαβάσεις τις ελάχιστες γραμμές που καταδέχτηκε να αφήσει πίσω του. Ενδεχομένως το λάθος να είναι δικό μου, να περίμενα πολύ περισσότερα από όσα ο ίδιος θα ήθελε να δώσει σ΄ αυτές τις επιστολές που αντάλλασσε με τον φίλο του Θεοτοκά.

Εξάλλου η πνευματική εξουσία δεν διαφέρει και πολύ από την πολιτική: δεν πρέπει να εξηγεί, δεν πρέπει να λέει πολλά, ή μάλλον πρέπει να φαίνεται πως εννοεί πολύ περισσότερα από όσα λέει. Και μπορεί κανείς να διαβάσει αυτήν τη διάσταση ανάμεσα στις γραμμές των επιστολών του Κατσίμπαλη, ή ακόμη και στη σιωπή του- αφού πολλές επιστολές του φίλου του μένουν αναπάντητες.

Η τελική γεύση όμως που μένει στον ουρανίσκο είναι το αίσθημα του μικρόκοσμου: οι δύο φίλοι βλέπουν τον αιώνα που τους μοιάζει υπερρεαλιστικός και γυρνούν πίσω, εκεί που αισθάνονται την άνεση να κρίνουν τον «Καραντώνη», τον «Τσατσάκο», τον Βενέζη και τον εκδότη Δημητράκο.