ΑΣΚΟΥΜΕ «ΠΟΛΙΤΙΚΗ»

Μια τελευταία παρατήρηση εν είδει αυτοκριτικής. Όσοι γράφουμε και υπογράφουμε στα πολιτιστικά ένθετα, κυρίως όσοι υπογράφουμε, δηλαδή «μετράμε» διά της υπογραφής μας, συνδέουμε θλιβερά τη ζωή μας με ό,τι η υπογραφή παρέχει: κύρος, ασυλία, πολύ συχνά κακοήθεια και βλακεία. Πώς θα μπορούσαμε να υποφέρουμε μια τόσο βεβαρημένη δημόσια ζωή, ζηλευτή μεν αλλά και αβίωτη;

Οι υπογράφοντες ψευτοζούμε, γράφοντας μέρα με τη μέρα την αναστολή της ημέρας.

Αναστολή της ίδιας μας της ζωής υπό το βάρος της υπογραφής μας. Τι μας συμβαίνει;

Θέλοντας να συμπεριλάβουμε ως σημαντικό κριτήριο στην κριτική θεώρηση των έργων την υπογραφή, δηλαδή τη θέση μας στα πολιτιστικά πράγματα, θα οδηγηθούμε στη διαπίστωση πως ό,τι γράφουμε- σοβαρά άρθρα, αιχμές, λιβέλουςβουλώνει εν τέλει την τρύπα μιας «πολιτικής» που ασκούμε ως καταρτισμένοι πράκτορες του Συστήματος. Ό,τι γνωρίζουμε ως κριτική, το ξέρουμε εν όψει του συμβολικού προσδιορισμού μας και των σχέσεων δύναμης.

Είμαστε εκ των προτέρων μεροληπτικοί, ακόμα και όταν έχουμε καλό γούστο. Και επειδή, όπως λένε, «το σημαίνον είναι βλακώδες», η κριτική δεν οδηγείται απλώς σε μια σκέψη χωρίς ποιότητες αλλά σε μια σκέψη χωρίς σκέψη. Έτσι αντιλαμβάνομαι την κριτική. Περίπου όπως ο Λακάν το ασυνείδητο: «Μια μάθηση που δεν σκέπτεται, δεν υπολογίζει, δεν κρίνει, αλλά αυτό δεν την εμποδίζει να εργάζεται».