Το πνεύμα του τόνου

Αντιδεοντολογική απρέπεια

Σήμερα θέλω να αντιδράσω σ΄ ένα σύμπτωμα της εκδοτικής και πνευματικής μας αγοράς.

Διανέμεται δωρεάν στα θέατρα ένα περιοδικό με τρέχουσα θεατρική ενημέρωση. Ανακοινώσεις παραστάσεων, διανομές, συνεντεύξεις, φωτογραφίες, παρουσιάσεις, σχόλια. Πιο ειδικευμένο από άλλα ανάλογα που κυκλοφορούν δωρεάν ή επί πληρωμή που περιέχουν ευρύτερο φάσμα της καλλιτεχνικής και γαστριμαργικής δραστηριότητας.

Πού είναι το παράξενο και το σύμπτωμα, θα πείτε. Ο τίτλος του είναι «θέατρο». Δεν θέλω να σχολιάσω ένα λιλιπούτιο «Το» σε μια ακρούλα (δηλαδή «Το θέατρο»). Μα, ευλογημένοι, «Θέατρο» ήταν (και πιθανόν θα ξαναείναι, αυτό είναι το όνειρο και η ευχή όλων μας) το «Θέατρο» του Νίτσου!! Χάθηκαν οι τίτλοι; Όταν μάλιστα το περιεχόμενο αναφέρεται στο τι παίζουν «τα θέατρα», ενώ εκείνο αναφερόταν στην Τέχνη γενικώς του θεάτρου. Ακούστε τώρα τα πονηρά. Ο Νίτσος δεν είχε κατοχυρώσει νομικά τον τίτλο του. Άρα προσθέτοντας και το αδιόρατο «Το», οι εκδότες του φυλλαδίου θα ισχυριστούν ότι ο τίτλος διαφοροποιείται. Κάθε όμως σελίδα του εντύπου, πλην του τίτλου στο εξώφυλλο, δεν έχει το «Το». Αλλά και πάλι, αν νομικά είναι κατοχυρωμένοι (και δεν αποκλείω να έχουν σπεύσει να το κάνουν στο υπουργείο Εμπορίου), δεν υπάρχει ένα θύμα δεοντολογίας, μια εκμετάλλευση ενός μυθικού περιοδικού προς όφελος των νέων εκδοτών; Το αστείο θα είναι να κατορθώσει ο Νίτσος να ξαναβγάλει το «Θέατρο» και να τον εμποδίσουν οι «Νέοι Αντιοχείς» ως νόμιμοι ιδιοκτήτες του τίτλου.

Τα τηλέφωνα και η διεύθυνση του περιοδικού είναι τα ίδια με τη διαφημιζόμενη στο οπισθόφυλλο εταιρεία μεσαζόντων για ιδιωτικά δάνεια. Ουδείς ψόγος. Αλλά να, για λόγους ευπρέπειας και σεβασμού, μήπως το δεύτερο τεύχος θα μπορούσε να ονομάζεται «Το ελληνικό θέατρο» ή «Το θέατρό μας σήμερα» ή «Θεατρικός μήνας»;