Φάγαμε …στο «Εntryfish»

Εδώ είναι Χαμουτζία, δεν είναι παίξε-γέλασε! Το χρονικό ενός γαστρονομικού εφιάλτη:

1 Είχα κλείσει τραπέζι στο «Εntryfish» (θεσσαλονικιώτικο μαγαζί που άνοιξε πρόσφατα εδώ) πριν από μία εβδομάδα, το οποίο όμως έπρεπε να ακυρώσω, πράγμα το οποίο έκανα τηλεφωνικώς και είχα ως αντίδραση την εξής απάντηση: «Σαν αργά δεν μας παίρνετε;». Χμμ.

2Αποφάσισα τελικά να πάω στο μαγαζί και επανέλαβα τη διαδικασία προχθές (μαζόχα που είμαι!), για να καταλήξω σε ένα τηλεφωνικό παζάρι. «Δεν θέλω να καθήσω στο μπαρ», εξηγώ, «θέλω τραπέζι». Το οποίο, θαυματουργά, βρέθηκε. Το δεύτερο χειρότερο στη σάλα. Τα 50χρονα μπούτια μου ίσα ίσα χωρούσαν για να περάσω στην πλευρά του τοίχου, όπου επέλεξα να καθήσω. Μόνο που ο κακός ο ράφτης που μέτρησε το κάθισμα για να φτιάξει μαξιλάρι μάλλον δεν φορούσε τα γυαλιά του, διότι εξείχε περίπου μισό μέτρο από την άκρη. Εγώ ευτυχώς φορούσα τα δικά μου κι έτσι γλίτωσα από μια επαφή με το πάτωμα.

3 Κάποια στιγμή, περίπου 10-15 λεπτά αφού έχουμε καθαρίσει τα τελευταία ψίχουλα στην ψωμιέρα, έρχεται το μενού για να παραγγείλουμε. Ο συνδαιτυμόνας μου νηστεύει κι έτσι ρωτάει εάν το ριζότο με αστακοουρά και αρακά έχει τυρί. Ο σερβιτόρος απαντάει κατηγορηματικά «όχι».

4 Το πρώτο πιάτο έρχεται: μια σαλάτα σπανακιού με… σοβαροφανή σάλτσα «βινεγκρέτ ντομάτας». Ψόφιο το καημένο το σπανάκι, άνοστα όλα τα υπόλοιπα.

5 Οι ανεμώνες μάς φαίνονταν ενδιαφέρουσες μέχρι να εμφανιστούν μπροστά μας: κατάμαυρες σαν καμένο πουρνάρι. Φωνάζουμε διακριτικά τον αρμόδιο, ο οποίος σκύβει πάνω από το πιάτο για να εξετάσει ο ίδιος τη ζημιά, εξηγώντας ότι είναι του δευτερολέπτου και, εάν ξεφύγουν λίγο, όντως καίγονται (και τι μας νοιάζει; Θα πληρώσουμε 15 ευρώ γι΄ αυτά;). Παίρνει λοιπόν ο κύριος- ο οποίος σίγουρα έχει καταβροχθίσει το σαβουάρ βιβρ στην αρχή της καριέρας του- το πιρούνι και το κουτάλι σερβιρίσματος και αρχίζει να σκαλίζει στο πιάτο μας, χωρίζοντας τα καμένα από τα μη. Προσφέρεται να αντικαταστήσει τα δύο χειρότερα κομμάτια με φρεσκοτηγανισμένα. Τον κοιτάζω άφωνη.

6Η τραγωδία δυστυχώς συνεχίζεται με το χούμους (αλεσμένα ρεβίθια) των 20 ευρώ, το οποίο δεν είχε κανένα κοινό γευστικό στοιχείο με το αραβικό πρότυπο αλλά ήταν εμπλουτισμένο με μικρούτσικες τηγανητές καραβιδοουρές, οι οποίες- παρεμπιπτόντως- ήταν ολόιδιες με τις αστακοουρές, που υποτίθεται ότι ήταν σε αυτό το ριζότο που δεν είχε, αλλά τελικά είχε τυρί (κάτι που έκρινα από τα λειωμένα σαν κλωστούλες κομματάκια του) και που ο αρακάς στην περιγραφή του καταλόγου μάλλον ξεχάστηκε από τον σεφ την ώρα που έψηνε το δικό μου κυρίως πιάτο, ένα φιλέτο κιτρινόπτερου τόνου, νεκρό άμα τη αφίξει. Ο τόνος. Αχ! Απλώς ήταν δύο λεπτά, γκρίζα, κρύα κομμάτια. Κάτι γνωρίζω από μαγειρική και σερβίρισμα, όπως φερ΄ ειπείν ότι ένα ριζότο (με ή δίχως τυρί) θέλει τον χρόνο του και άρα πρώτα φτιάχνουμε αυτό και μετά βάζουμε τον τόνο να ψηθεί, κυρίως όταν ο πελάτης το ζητάει rare. Προς τιμήν τους, δεν μας χρέωσαν ούτε τον τόνο ούτε το ριζότο.

7Πλησιάζει το τέλος, όπου πάνω στη συζήτηση με έναν υπάλληλο βγαίνει, μεταξύ άλλων, η εξής αλήθεια: «Εάν ξέραμε ποια είστε θα ήταν τελείως διαφορετική η εμπειρία σας». Για δεύτερη φορά μένω άφωνη. 8 Το αποκορύφωμα, όμως, ήταν ο παρκαδόρος, ο οποίος αντί να δεχθεί ένα φιλοδώρημα, μας ενημερώνει ότι «κοστίζει» 10 ευρώ. Και χωρίς απόδειξη, παρακαλώ. «Δεν κατάλαβες, φίλε!», τολμώ να πω όσο πιο μάγκικα μου επέτρεψε το σαβουάρ βιβρ.

ΥΓ: Κάποια άλλη στιγμή, εάν τύχει στο μακρινό μέλλον να ξαναδοκιμάσω το «Εntryfish», θα περιγράψω και το χαβαλετζήδικο ντιζάιν του- με λίγο απ΄ όλα και ένα (ίσως μοιραίο) ρητό στον ωμό τσιμεντένιο τοίχο: «Give it Βack».

«Εntryfish»: Σκουφά 52, Κολωνάκι. Τηλ. 210-3617.666

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 50-70 ευρώ

Ατμόσφαιρα:

Ένα ευχάριστο αλαλούμ

Σέρβις:

Α-ρ-γ-ό

Κουζίνα:

Ψάρια & θαλασσινά

Κάβα:

Καλή