Επιφυλλίδα

Άνοιξη με δόντια

Όσες βροχές κι αν ρίξει ακόμα, όσα κρύα και να ΄ρθουν, ο χειμώνας έχει ξεψυχήσει. Η διαφορά της μέρας έγινε αισθητή, το φως της έχει δυναμώσει. Μπορεί να είναι η ατμόσφαιρα υγρήακόμα, όμως μπολιασμένη με ζεστασιά κι αρώματα. Βγαίνει η μυρωδιά της άνοιξης από λογής λουλούδια που τα μπουμπούκια τους αρχίζουνε να ξεμυτίζουν θαρραλέα.

Στο πρόσωπο σ΄ αγγίζουνε τα πρώτα ίχνη μιας ανθοφορίας κι αναβλύζουν από μέσα σου πληθωρικές οι αισθήσεις. (Ακόμα κι αν αντισταθεί για λίγο ο καιρός, όσο νερό κι αν ρίξει ακόμα, η νέα εποχή έχει προλάβει να σου στείλει τα σημάδια της). Ξυπνάει στο στήθος σου ξανά το νεανικό εκείνο σφρίγος – έστω σαν μνήμη μακρινή ή διάθεση για τη ζωή και υπόσχεση του χρόνου.

Η φύση στρώνει γύρω σου ένα περίβλημα αχνό σαντη μεμβράνη του αυγού πριν γίνει τσόφλι. Δένει τα νήματά της κόμπο- κόμπο και τα κρεμάει απ΄ το πεύκο στην ελιά, κι από κει στο αμπελάκι. Περνάει πάνω απ΄ τις στέγες των σπιτιών, αναδιπλώνεται πέρα απ΄ τους λόφους, σκεπάζει φράχτες πατώντας τα ποδάρια της γυμνά στο χνουδωτό χορτάρι. Επάνω σε σταχτιά κλαριά ανοίγει πάλι τα μάτια του ο αμπέλωπας και στην ξερή κληματαριά βγαίνουν τα πρώτα φυλλαράκια.

Ο θρίαμβος της άνοιξης είναι αισθητός στην εξοχή. Στην πόλη ο ερχομός της περνάει βιαστικάκαι επιπόλαια- όμοια με τις αψίκορες εκείνες συνευρέσεις τωννάρκισσων ανθρώπων μα, ουσιαστικά, ανέραστων. Που τσιγκουνεύονται να δώσουν ένα μικρό κομμάτι απ΄ την ψυχή τους, να αφεθούνε και ν΄ αγαπηθούν.

Παρ΄ όλα αυτά το βλέπεις καθαρά πως ξεθαρρεύουνε οι άνθρωποι. Ξαλαφρώνουν απ΄ τα ρούχα τους, το σώμα τους κινείται σε ανοιξιάτικους ανάπαιστους κι αρχέγονους. Το βάδισμά τουςγίνεται ρυθμικό κι ανάλαφρο. Η λάμψη του ήλιου όλο δυναμώνει.

Τότε αρχίζεις να εμπιστεύεσαι περσότερο τη μέρα, τον καιρό. Όπως μικρό παιδί που το βλέπεις ξαφνικά να περπατάει στα δυο του πόδια. Κι εκεί που σέρνονταν έως τώρα μπουσουλώντας, σπρώχνει με δύναμη το αχαμνό κορμάκι του κι ανασηκώνεται, ισορροπώντας όρθιο.

Τίποτε πιο όμορφο μέσα στον χρόνο δεν συμβαίνει από την επέλαση της άνοιξης. Τίποτα πιο ελπιδοφόρο. Γιατί σ΄ αυτό το ευεργετικό αεράκι που κυματίζει δροσερό και ήπιο, αναγνωρίζεις τα πρώτα ίχνη του καλοκαιριού. Ποιος άλλος άραγε, θεός ή άνθρωπος, σου δίνει κάθε χρόνο τέτοια ελπίδα προσμονής και την τηρεί τόσο γενναιόδωρη υπόσχεση, και την κρατάει; Κανείς. Κοντεύει ο καιρός του, λες· φτάνει η ώρα που θα σε τυλίξει μέσα του το εκτυφλωτικό εκείνο φως που πέφτει πάνω στους κάτασπρους σοβάδες των Κυκλάδων: στα Υστέρνια και στην Καρδιανή, στον Πάνορμο και στην Αρνάδο, στις πέτρινες πεζούλες με τις βουκαμβίλιες τους και στις ξερολιθιές τους. Ούτε μια στάλα σκοτεινιά δε συγκρατούν, παρά μονάχα αντανακλούν ολημερίς το φως του ήλιου και τη λαύρα του. Και μέσα στο λιοπύρι του μεσημεριού, το βλέμμα σου θα αναζητάει έναν ίσκιο να πιαστεί, δυο αρμυρίκια και μια θάλασσα.

(Για συμμαζέψου λιγουλάκι, όμως, και μην παίρνουν τα μυαλά σου αυγουστιάτικο αέρα. Ακόμα είναι άνοιξη. Και φέτος, μάλιστα, με δόντια. Γύρω τριγύρω στα βουνά βλέπεις ρετάλια σύννεφα- ξέφτια περσότερο κι απολειφάδια- που ώρες ώρες όμως πυκνώνουν απειλητικά και κατεβάζουν καταρράχτες. Μα όσες βροχές κι αν ρίξει ακόμα, όσα κρύα και να ΄ρθουν, τέρμα τα ψέματα, ο χειμώνας έχει ξεψυχήσει).

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.