ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ

Ο δείκτης του πολιτισμικού εκδημοκρατισμού μετριέται: 1Με τη μείωση των ανισοτήτων πρόσβασης, συμμετοχής και κατανομής πόρων.

Πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μη βλέπει ανισότητες στην υποβαθμισμένη πολιτιστική πραγματικότητα της ελληνικής επαρχίας ή των δυτικών προαστίων της Αθήνας, στους αριθμούς επισκεπτών των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων, στην απουσία λαϊκών βιβλιοθηκών, στη διάδοση του Ίντερνετ, στις ώρες τηλεθέασης… Οι ανισότητες δεν είναι φυσικές ούτε παράγονται αυτόματα. Χρειάζονται για την αντιμετώπισή τους δημόσιες πολιτικές και μέτρα κοινωνικής συνοχής.

2 Με την εξάλειψη των διακρίσεων απέναντι στις ευάλωτες ομάδες που θεωρούνται κατώτερης κουλτούρας και είναι στερημένες από κάθε ευκαιρία να καλλιεργήσουν τη δική τους ιδιαίτερη γλώσσα και πολιτιστική έκφραση (π.χ. μετανάστες).

3 Με την αλλαγή της ίδιας της έννοιας της κουλτούρας που δεν μπορεί πια να θεωρείται αποκλειστικά ως «οι Τέχνες και τα Γράμματα» αλλά χρειάζεται να αγκαλιάσει τις νέες πολιτιστικές πρακτικές της καθημερινότητας και τις συγκρούσεις που γεννιούνται στην κοινωνία.

Τα παραπάνω σημαίνουν λιγότερες προκαταλήψεις και περισσότερη ανταλλαγή, ώσμωση, αμφισβήτηση της μίας κουλτούρας και νομιμοποίηση της πληθυντικής της πραγματικότητας. Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει να θάψουμε, επιτέλους, τους νεκρούς και να πάψουμε να μεταφράζουμε κάθε πολιτισμικό ζήτημα σε τραύμα εθνικής ταυτότητας. Εκεί έξω πρέπει να δοθούν οι λύσεις της ανανέωσης των πολιτισμικών μας οριζόντων και όχι στην αριστοκρατική αυλή ενός πεθαμένου από καιρό ηγεμόνα.