ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ

 Στον Λαύκο
● Το Φάμπειο Μουσείο. Στεγάζεται στο κτίριο του πρώην σχολείου και φιλοξενεί έργα του πολυβραβευμένου γλύπτη και ζωγράφου Θανάση Φάμπα, ο οποίος κατάγεται από το χωριό. Η είσοδος είναι ελεύθερη και το μουσείο είναι ανοιχτό από 1η Μαΐου έως 30 Ιουνίου και τον υπόλοιπο χρόνο τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές (10.45-13.00 μ.μ.). ● Τα δυο καλντερίμια που ενώνουν τον Λαύκο με τη Μηλίνα. Το πρώτο που ξεκινά από την Αγία Παρασκευή έχει σήμανση, απεριόριστη θέα προς τη θάλασσα, βρύση και πεζούλες κατά μήκος της διαδρομής την οποία θα διανύσετε σε 30-45 λεπτά. Το δεύτερο μονοπάτι του Ορλά διακόπτεται σε δυο σημεία από τον σύγχρονο δρόμο, έχει σήμανση και καταλήγει επίσης στη Μηλίνα σε 30-45 λεπτά.

● Τον φούρνο του χωριού. Το κτίσμα που στεγάζεται αρχικά προοριζόταν για σιδηροδρομικός σταθμός (το σχέδιό του είναι μικρογραφία του σταθμού του Βόλου) και είναι σχεδιασμένο από τον κατασκευαστή της σιδηροδρομικής γραμμής του Πηλίου Εβαρίστο ντε Κίρικο, το 1911. Μάλιστα, οι ντόπιοι λένε ότι ο διάσημος Ιταλός μηχανικός είχε φιλικές σχέσεις με τον τότε κοινοτάρχη και είχε φιλοξενηθεί στον Λαύκο. Παρ΄ όλα αυτά το τρενάκι σταμάτησε στις Μηλιές, δεν έφτασε ποτέ στον Λαύκο. Από το 1951 λειτουργεί εδώ παραδοσιακός φούρνος με ξύλα, ενώ πιο πριν στεγαζόταν ένα εμπορικό κατάστημα. Μην παραλείψετε να αγοράσετε ζυμωτό ψωμί, το οποίο φουρνίζει μπροστά σας ο Γιάννης Δροσίτης. (Ο φούρνος είναι ανοιχτός όλο τον χρόνο και τις Κυριακές).

● Το Μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου (1795). Είναι διατηρητέο μνημείο και βρίσκεται στη θέση Κωτίκια, 5 χλμ. περίπου από το χωριό. Χτισμένο από τον αρχιτέκτονα Δήμο Ζηπανιώτη με έξοδα του καπετάν Στέργιου Μπασδέκη, διακοσμείται με λαϊκά ανάγλυφα του γλύπτη Μήλιου, αλλά και παλαιοχριστιανικά κατάλοιπα. Εάν όμως έχει βρέξει, καλύτερα να μην επιχειρήσετε να το επισκεφθείτε, γιατί ο βατός χωματόδρομος γίνεται επικίνδυνος. Επίσης, προτού επισκεφθείτε τη μονή καλό είναι να έρθετε σε συνεννόηση με κάποιον από τον δήμο που έχει τα κλειδιά.

● Την έκθεση στον Ξενώνα των Χρωμάτων. Από τώρα μπορείτε να επισκεφθείτε τα εκθέματα της συλλογής του ιδιοκτήτη του ξενώνα και μελετητή της θεσσαλικής Ιστορίας Χρήστου Φώτου. Περιλαμβάνει έργα χαρακτικής και ζωγραφικής, καθώς και περίπου 1.500

βιβλία που έχουν γραφεί από συγγραφείς της περιοχής και αναφέρονται στο Πήλιο και τη Μαγνησία. Ανάμεσα στους πίνακες ζωγραφικής θα δείτε έργα των Φάμπα και Κόκκινου, ενώ τα χαρακτικά χρονολογούνται στον 16ο αιώνα και φτάνουν έως το 1850. (Από το καλοκαίρι η συλλογή θα εκτίθεται σε ειδικό χώρο του ξενώνα).

Στο Προμύρι
● Την Τρανή Βρύση. Τη χρησιμοποιούσαν όλοι, ο καθένας όμως για διαφορετικούς λόγους. Εκεί άλλοι πότιζαν τα ζώα, οι γυναίκες κουτσομπόλευαν ή έπλεναν τα ρούχα και όλοι έπαιρναν νερό για το σπίτι! Θα φτάσετε σε αυτήν ακολουθώντας το απότομο κατηφορικό καλντερίμι που βρίσκεται 50 μέτρα περίπου πριν από το πάρκινγκ των αυτοκινήτων ή, αν θέλετε, μπορείτε να βρεθείτε εκεί κάνοντας τον γύρο του χωριού μέσα από τα καλντερίμια του.

● Την Εκκλησία της Παναγιάς (1760). Βρίσκεται στην άκρη του χωριού και ήδη από μακριά εντυπωσιάζει καθώς είναι δείγμα της πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής. Από την εκκλησία έχετε άποψη του Προμυρίου, το οποίο απλώνεται πίσω σας, αλλά και θέα προς τη θάλασσα.

● Την παραλία Θεοτόκος. Εδώ, σύμφωνα με τον μύθο, γίνονταν οι μεταμορφώσεις της Νηρηίδας Θέτιδας, η οποία κυνηγημένη από τον παράφορο έρωτα του Θεσσαλού ήρωα Πυλέα και προσπαθώντας να τον αποφύγει, μεταμορφώθηκε διαδοχικά σε φωτιά, λιοντάρι, φίδι, νερό και σουπιά! Το εκκλησάκι της Θεοτόκου που έδωσε το όνομα στην παραλία, δεσπόζει εδώ, αλλά το βλέμμα σας θα αιχμαλωτίσει για ώρα ο μικρός αρχαιολογικός χώρος με τους κίονες και τα ψηφιδωτά, που όμως περιφράσσονται πολύ πρόχειρα.