Ανάμεσα σε δύο θάλασσες

Από τη μια είναι τα ήρεμα νερά του Παγασητικού κόλπου και από την άλλη έρχεσαι αντιμέτωπος με την αγριάδα του Αιγαίου πελάγους. Από τη μια τα σπίτια φτιάχνονται πάνω στο κύμα και από την άλλη οι οικισμοί τραβιούνται στα ψηλά, αφήνοντας χώρο στη θάλασσα να δημιουργήσει σπάνια κομψοτεχνήματα. Και όλα αυτά κάτω από την αιώνια επίβλεψη του ονομαστού βουνού των Κενταύρων.

Πάνω στην «ουρά» του μαγικού βουνού της Μαγνησίας και κάπου στη μέση της διαδρομής του προς τον νοτιά θα σταθούμε για λίγο σήμερα. Το νότιο τμήμα της χερσονήσου της Μαγνησίας που αγκαλιάζει τον Παγασητικό, έχει τη δική του ιδιαίτερη ομορφιά. Ο στενός γεμάτος στροφές δρόμος, που οδηγεί στην παραλιακή Μηλίνα και τον ορεινό Λαύκο, σου δίνει την αίσθηση ότι απομακρύνεσαι από τα πολύβουα κέντρα.

Το πηλιορείτικο τοπίο όμως δεν αλλάζει. Πυκνή βλάστηση από πεύκα, ελιές, αμυγδαλιές, κουμαριές και αγριοτριανταφυλλιές από τη μία και η θάλασσα από την άλλη. Ακόμα και όταν ο δρόμος αφήσει τη θάλασσα και ανηφορίσει προς τον Λαύκο και το Προμύρι, το βλέμμα ακουμπάει τόσο στον Παγασητικό όσο και στο Αιγαίο.

Αυτό που αλλάζει στο Νότιο Πήλιο, και που αμέσως θα αντιληφθείτε, είναι η αρχιτεκτονική των σπιτιών. Είναι πιο απλά, πιο χαμηλά, ορθογώνια, δεν έχουν το σαχνισί (το άνω δώμα που προεξέχει από το υπόλοιπο σπίτι) και η πέτρα τους είναι ορατή και όχι σοβαντισμένη. Επίσης, οι σκεπές των σπιτιών δεν είναι από πέτρα αλλά από κεραμίδι. Μάλιστα, σε κάποια από αυτά προκειμένου να ανακουφιστεί η φόρτιση από τις σχιστολιθικές πλάκες αλλά και για να διατηρηθεί το χαρακτηριστικό αυτό στοιχείο, οι σκεπές είναι περιμετρικά πέτρινες και στη μέση έχουν κεραμίδι.

Η παραλιακή Μηλίνα μοιάζει να ζει για το καλοκαίρι, με τα περισσότερα καταστήματα να φροντίζουν χωρίς βιασύνη τους χώρους τους. Αντίθετα, η ζωή στο χωριό Λαύκος, που είναι και έδρα του Δήμου Σηπιάδος, δεν παρουσιάζει σημαντικές αλλαγές από χειμώνα σε καλοκαίρι (και αντίστροφα). Οι 300 μόνιμοι κάτοικοι κρατούν ζωντανό το χωριό όλο τον χρόνο, ενώ οι πολλοί ξένοι, Άγγλοι, Ολλανδοί, Γερμανοί, Αυστριακοί που έχουν σπίτια εδώ τού δίνουν μια πολυπολιτισμική εικόνα. Η προνομιακή του θέση πάνω σε κορυφογραμμή του βουνού του χαρίζει απίστευτη θέα. Η μεγάλη κατάφυτη πλατεία αποτελεί το κέντρο του χωριού με ζωηρή «πινελιά» την εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου. Αν δείτε τους πάντες με ένα καρβέλι ψωμί ανά χείρας, να θυμάστε πως προέρχεται από τον φούρνο που σχεδίασε ο Ντε Κίρικο και όλοι τον προτιμούν!

Συνεχίζοντας, θα επισκεφθείτε και το γαντζωμένο στην πλαγιά Προμύρι, όπου τα πλακόστρωτα δρομάκια ελίσσονται ανάμεσα από τα νεοκλασικά σπίτια, τις παραλίες Μουρτιά, της Θεοτόκου και του Πλατανιά, με τον στενό δρόμο να δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται σε αέναη μάχη με τη βλάστηση. Το νησάκι Αλατάς που βρίσκεται απέναντι από τη Μηλίνα αρχικά περιορίζει τον ορίζοντα, με το μοναστήρι των Αγίων Σαράντα να τραβά την προσοχή. Σε λίγο ένα ακόμα μικρότερο νησάκι εμφανίζεται δεξιά σας, το Πρασούδα όπου υπάρχει επίσης ένα μοναστήρι, της Ζωοδόχου Πηγής.

Ακόμα νοτιότερα η βλάστηση αραιώνει, αλλά οι μικροί όρμοι συνεχίζουν να εμφανίζονται με εντυπωσιακό ρυθμό. Στη διαδρομή από τη Μηλίνα προς το Τρίκερι, ο Μαραθιάς, αλλά κυρίως ο όρμος της Τζάστενης με τον μικρό οικισμό, είναι δυο εικόνες που θα θυμάστε για καιρό.