ΜΑΤΙΕΣ Ποδήλατα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην πλατεία Κυριακού. Πλατεία Βικτωρίας τη λένε τώρα και είναι γεμάτη από αλλοδαπούς. (Και γιατί να μην είναι;) Τότε, στη γειτονιά μου, κάθε χίλια μέτρα, υπήρχε κι ένα ποδηλατάδικο. Το ίδιο συνέβαινε σε όλη την Αθήνα. Γι΄ αυτό και ο Αλέκος Φασιανός, που έμενε στη Βάθης, ζωγραφίζει συνεχώς ποδηλάτες («Να ζωγραφίζεις αενάως ποδηλάτες», τον συμβούλευε ο Ανδρέας Εμπειρίκος, που ζούσε κι αυτός κοντά στο σπίτι μου. Στην οδό Αινιάνος). Τα ποδηλατάδικα ήταν μικρά μαγαζάκια, που νοίκιαζαν ποδήλατα στα παιδιά. Για μισή ώρα, μια ώρα, ένα τέταρτο. Φτηνά. Στο ποδήλατο τρώγαμε το χαρτζιλίκι μας όλα τα αγόρια. Αυτοκίνητα δεν υπήρχαν.

Ήταν ελάχιστα. Και οι δρόμοι, δικοί μας. Για βόλτες. Για απότομα φρεναρίσματα. Για «αγώνες». Και διάφορα άλλα κόλπα: οδήγηση «χωρίς χέρια», φιγούρα στα κοριτσόπουλα κ.λπ.

Λατρεύω το ποδήλατο. Όπως οι περισσότεροι συνομήλικοί μου, φαντάζομαι. Κάποτε, όμως, πλημμύρισε η πόλη από αυτοκίνητα και οι ποδηλάτες εξαφανίσθηκαν. (Πολύ πιο πριν, είχαν εξαφανισθεί και τα πατίνια με τα ρουλεμάν). Το ΄63, με έστειλε η εφημερίδα- αποστολή – στην Ολλανδία. Πήγα στην Αϊντχόβεν. Και τρελάθηκα! Χιλιάδες εργαζόμενοι στη Ρhilips έφευγαν από τη δουλειά τους, για το σπίτι, με το ποδήλατο! Μια υπέροχη εικόνα, που δεν μπορώ να την ξεχάσω.

Πριν από 15 χρόνια πήγα για ένα «μπαλονάκι» στην καρδιά, στη Φρανκφούρτη. Ο γιατρός που μου έκανε την επέμβαση ήταν πολύ νέος. Κυκλοφορούσε στην τεράστια αυτή πολιτεία μόνο με ποδήλατο. Και ούτε καθυστερούσε να φτάσει στο νοσοκομείο ούτε κινδύνευε να χτυπηθεί από κάποιο αυτοκίνητο. Οι ποδηλατόδρομοι, παντού, είναι μέρος του δρόμου. Προστατευμένο. Ούτε οι πεζοί μπορούν να τους παραβιάσουν. Παντού. Σε όλες τις πόλεις. Όχι μόνο της Γερμανίας.

Μα και ολόκληρης της Ευρώπης. Ονειρεύομαι τη μέρα που θα μπορούμε να κυκλοφορούμε και στην Ελλάδα με ποδήλατα. Δύσκολο πράγμα. Δεν έχει προβλεφθεί να γίνουν ποδηλατόδρομοι. Πουθενά. Μόνο στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν μερικοί, στην παραλία. Αλλά εκεί, το ποδήλατο χρησιμοποιείται για ψυχαγωγία. Δεν είναι «εργαλείο», όπως στις ξένες χώρες.

Παρ΄ όλα αυτά, στην Αθήνα, βλέπω, αραιά και πού, μερικούς θαρραλέους, να διασχίζουν κεντρικές λεωφόρους, πλάι στα πεζοδρόμια, με τα ποδήλατά τους. Δεν ξέρω αν φτάνουν σώοι στον προορισμό τους. (Εδώ, μόνο με άρμα μάχης τη γλιτώνεις από τους γιωταχήδες).

Την Κυριακή, πάντως, χιλιάδες ποδηλάτες βγήκαν στους δρόμους, απαιτώντας να δημιουργηθούν ποδηλατόδρομοι. Μακάρι να εισακουσθούν. Η ζωή μας θ΄ αλλάξει ριζικά.