Νέοι δίσκοι

Τάνγκο σε ολική επαναφορά

Υπάρχει κάτι που χτυπάει τις ευαίσθητες χορδές του Έλληνα μουσικόφιλου και αυτό λέγεται τάνγκο. Μεταφέρω την εικόνα (που επαναλαμβάνεται συχνά σε κάποιο θέατρο, σε κάποια σκηνή, κάπου κοντά σας) ενώ οι τρέντι φατσούλες τρέχουν να πάρουν τη δόση τους σε μακρόστενα μπαράκια, όπου ο ντιτζέι είναι πολύ σνομπ για να αφήσει οτιδήποτε να διασχίσει έστω και αστραπιαία την αύρα του μεγαλείου του. Αλλά, επιστρέφω στην εικόνα: όπου έχει μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος για χάρη του τάνγκο. Γενικό προσκλητήριο. Αλλά όχι τάνγκο κι ό,τι νά ΄ναι. Μακριά από εμάς αυτά. Φίλος καλός, μου εξασφαλίζει θέση μπροστά στο «Gazarte» όπου έχω δει κι άλλο καλό κόσμο (όπου αρέσουν γενικά αυτές οι μουσικές). Απλώνω το χέρι μου και πατάω, αν θέλω, τα πλήκτρα του πιάνου. Εκείνη τη στιγμή, αρχίζουν οι μουσικές να παίζουν και σκάει μύτη ο Μελίνγκο με την κουστουμιά, το φουλάρι και το τάνγκο- το α λα Μελίνγκο τάνγκοφορεμένο καδένα στον λαιμό του. Μοιάζει με παραστρατημένο δανδή από άλλη εποχή, που έχει χάσει στα χαρτιά – και μάλλον και στην αγάπη- και περιφέρει τη μοναξιά του στα στενά του Μπουένος Άιρες (και του Γκαζιού). Παραπατάει ή είναι η ιδέα μου; Όπως και νά ΄ναι, ο Ντανιέλ δεν έχει το στυλ Μπατιστούτα αλλά το στυλ ρέμπελου της Μονμάρτρης- από όπου κι αν πάει, όμως, τον δρόμο του τάνγκο θα βρει. Στο μεταξύ, μαθαίνω πως ο «θείος» Μελίνγκο έχει παππού Έλληνα και ξέρει από ρεμπέτικα, που – τι θαύμα!- έχουν σχέση με το τάνγκο: ο Μελίνγκο, που παίζει και κλαρινέτο, βρίσκεται υπό την επήρεια των Αργεντινών τροβαδούρων: βγάζει παπούτσια και κάλτσες, δίνεται στο τραγούδι, ξαπλώνει κάτω, σέρνεται σαν να τον βασανίζουν δαίμονες ή δεν ξέρω κι εγώ τι, ταξιδεύει σε μαύρες θάλασσες, κλαίει και σπαράζει, ιδρώνει και είναι all shook up, σαν ένας πανκ-ρόκερ στη λάτιν έκδοση. Κοντά του σταθερά οι Los Ramones Del Τangο – όνομα και πράμα, μελετημένοι κι αλλοπαρμένοι στο ίδιο μήκος κύματος. Το Μaldito tango του (που το κυκλοφόρησε στη δισκογραφική του ο Εδουάρδο Μακάροφ των Gotan Ρroject) έχει μέσα του όλη την περιπέτεια, με αρκετά καλά τραγούδια και ένα μέρος από την ένταση της σκηνής. Δικός μας, δηλαδή, ο σινιόρ…


Με αγάπη από την Αργεντινή

● Santa Μilonga, το προηγούμενο άλμπουμ του Μelingo, πολύ καλό! ● Μilonga Sentimental από τους Ισπανοαργεντινούς Οtros Αires ● Los Tangueros από τους Βajofondo Tango Club, που είναι και επίκαιροι ● Tango Ιn Τhe W oods από Αkimovηλεκτρονικό, το δίχως άλλο. ● Rubin Steiner το πρότζεκτ του Φεντερίκ Λαντιέ, που κινείται από τζαζ και hard bop μέχρι τα κομψά λάτιν (ακούστε το «Τango» του) ● Gotan Ρroject, το Lunatico- γιατί δεν λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή. Και τα τάνγκο από τα μέρη μας.
Τάνγκο, τάνγκο, τον καημό μου…

Η τζαζ ταιριάζει στο τάνγκο όπως το παγωτό στη μηλόπιτα. Λες και είναι φτιαγμένα να πηγαίνουν μαζί. Και το βρετανικό τρίο των Tango Siempre αφήνει στην άκρη τις διασκευές, κρατάει τον Πιατσόλα για έμπνευση και κλίνει στην τζαζ με προσοχή. Βιολιά, ακορντεόν και κοκτέιλ πάρτι, σε Gotan-ίζον σκηνικό που αρέσει και στους τουρίστες της μουσικής. Το «Diablo Slow»- από αυτά που ξεχωρίζουν στο «Τangents» (Galileo/Α&Ν)- φέρνει λίγο σε drum΄n bass, σαν κάποιος να πέταξε φλούδα μπανάνας στην πίστα του τάνγκο και να έγινε το πιο θεαματικό χορευτικό.

… τον μετράω και με τζαζ
Τo «Who controls the jazz», με όλες τις οργουελικές αναφορές του τίτλου του, δίνει την αφορμή να τεντώσεις τα αυτιά και να ακούσεις τζαζ με έμπνευση ελληνική, από μια ωραία μπάντα, που ξέρει και πού πατάει και πού θέλει να βρεθεί. Είναι η Jazz Upstairs Οrchestra, που δρα στον τζαζ πυρήνα του Guru, στην πόλη, σε συνθέσεις Πατερέλη κυρίως, Σαμαρά και Ρίβερς. Όποιος και να «ελέγχει την τζαζ» αυτή εδώ, αφήστε τον στη συγκεκριμένη φάση να έχει τον έλεγχο.

Το παραδέχομαι ότι δεν είμαι από αυτούς που τρελαίνονται με την ιαπωνική ηλεκτρονική σκηνή, για την οποία υπάρχει κοινό στην Ελλάδα που παρακολουθεί από κοντά τις εξελίξεις. Η Κlik ξαναφέρνει το θέμα (αγαπημένο της, άλλωστε) με το «Βisai», την κυκλοφορία των Jun Υamabe και Εnitokwa, αρκετά ψυχεδελικό, ταξιδιάρικο, ambient και συχνά με industrial ανεπαίσθητες παρεκκλίσεις, ψαγμένο και εγκεφαλικό, που κάποιοι θα βρουν ευφυές- αλλά κατά τη γνώμη μου είναι πολυφορεμένο.