«Αλβανικές Τρωαδίτισσες, made in Greece

Την τραγωδία της προσφυγιάς, τις «Τρωαδίτισσες» του Ευριπίδη, σκηνοθετεί ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος στο Εθνικό Θέατρο της Αλβανίας, με Έλληνες συντελεστές και Αλβανούς ηθοποιούς
Η τραγωδία της προσφυγιάς, οι «Τρωαδίτισσες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου θα ανοίξει το Διεθνές Φεστιβάλ στο Βουθρωτό και στη συνέχεια θα ενταχθεί στο ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου της Αλβανίας. Τον Ιούλιο θα παρουσιαστούν και στο Φεστιβάλ Βύρωνα, στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη».

«Το Βουθρωτό είναι ένας αρχαιολογικός χώρος, απέναντι από την Κέρκυρα, μισή ώρα από τους Αγίους Σαράντα, τον οποίον η UΝΕSCΟ έχει χαρακτηρίσει ως παγκόσμια κληρονομιά. Εκεί υπάρχει ένα ρωμαϊκό θέατρο 800 θέσεων, με ξύλινη σκηνή πάνω σε μια λίμνη, όπου γίνεται κάθε χρόνο ένα διεθνές φεστιβάλ. Κι εκεί, για πρώτη φορά θα ανεβεί ελληνική τραγωδία» λέει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. «Υπάρχουν κάποιες ωραίες συμπτώσεις που με συγκινούν. Ο μύθος λέει ότι όταν μετά την άλωση της Τροίας οι Έλληνες ως νικητές μοίρασαν τις αιχμάλωτες γυναίκες, ο Νεοπτόλεμος πήρε την Ανδρομάχη και την πήγε στο Βουθρωτό. Επίσης, οι ιστορικοί λένε ότι βρήκαν Τρώες στο Βουθρωτό, στην περιοχή της Ηπείρου και στη Δωδώνη. Κι ακόμα, στην ομάδα που έκανε τις ανασκαφές στο Βουθρωτό συμμετείχε η Καίτη Χατζή, χήρα του Δημήτρη Χατζή. Τέλος, χαίρομαι πολύ που στηρίζει την παράσταση η ελληνική πρεσβεία στην Αλβανία. Γι΄ αυτό τα παρατάω όλα, οργανώνομαι και πάω με απίστευτο κέφι να δουλέψω σε μια χώρα που έχει σχέσεις με τη χώρα μου. Δεν μ΄ αρέσει να κλείνομαι αριστοκρατικά σ΄ ένα θέατρο. Το να έχω ανοιχτές τις κεραίες μου στους ανθρώπους με κρατάει ζωντανό. Αυτή η διάχυση στην κοινωνία είναι ένας τρόπος με τον οποίον λειτουργεί το Θέατρο του Νέου Κόσμου».

Η περίπτωση του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου είναι ιδιαίτερη. Χαρούμενος άνθρωπος, άρχισε ως ηθοποιός, πέρασε στη σκηνοθεσία και ίδρυσε το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το οποίο αναπτύχθηκε σε θεατρική κυψέλη, είναι πόλος έλξης ενός φανατικού κοινού που διαρκώς μπολιάζεται με νέους θεατές απ΄ όλη την κοινωνική βεντάλια.

Η πρωτοβουλία του να κάνει επαγγελματικό θέατρο για και από μετανάστες δημιούργησε μια νέα κουλτούρα, κόντρα στον ρατσισμό και την ξενοφοβία, που εντάχθηκε στην πολιτιστική μας πραγματικότητα. Το επόμενο βήμα έγινε φυσικά. Προσκλήθηκε από το Εθνικό Θέατρο Αλβανίας, για να ανεβάσει τον «Πλούτο». Αντιπρότεινε τις «Τρωαδίτισσες». «Για να επικοινωνήσει μια παράσταση με έναν ξένο λαό ο σκηνοθέτης πρέπει να ξέρει καλά την κοινωνία και κυρίως το χιούμορ της. Δεν είναι το ίδιο με την τραγωδία και ειδικά με τις “Τρωαδίτισσες”, έργο που έχει να κάνει με τον πόλεμο και την προσφυγιά, ζητήματα πολύ ζωντανά σε όλους τους λαούς. Το έδαφος στην Αλβανία είναι παρθένο και το έργο άγνωστο. Οι ηθοποιοί έχουν μια αγνότητα που θα είναι γόνιμη. Τους ακολουθώ με τη διάθεση να ξαναδώ τι σημαίνει τραγωδία. Στην Ελλάδα, θέλεις υποσυνείδητα να διαφοροποιηθείς από παραστάσεις που έχουν γίνει και μοιραία προσπαθείς να κάνεις κάτι “καινούργιο” που είναι βιασμένο. Θέλω να “ξαναδιαβάσω” το κείμενο, χωρίς όλη αυτήν τη μυθολογία, την παραστασιολογία και τον τρόμο που κουβαλάμε».

Το αλβανικό θέατρο. «Στην Αλβανία υπάρχει μόνο ένα θέατρο, το Εθνικό των Τιράνων, το οποίο συνεργάζεται με όποιον ιδιώτη θέλει να κάνει μια παραγωγή. Είναι η πρώτη φορά που ανεβάζει αρχαίο δράμα, γι΄ αυτό και στηρίζει οικονομικά την παραγωγή η ελληνική πρεσβεία στην Αλβανία. Το εισιτήριο αντιστοιχεί σε 2 ευρώ, οι περισσότερες παραστάσεις τους έχουν πληρότητα και ο Τύπος στηρίζει το θέατρο», λέει ο Θεοδωρόπουλος και μας μεταφέρει ένα χαρακτηριστικό περιστατικό.

«Ήμασταν με τη Μαργαρίτα Τζέπα, τη μεγαλύτερη εν ζωή ηθοποιό της Αλβανίας, που θα παίξει την Εκάβη, και περιμέναμε να περάσουμε τον δρόμο απέναντι. Ένας διαβάτης που μας είδε, έχοντας μάθει για την παράσταση που ετοιμάζουμε, της φώναξε: “Ο Έλληνας θα σε φέρει βασίλισσα από την Τροία, εμείς σε έχουμε όλα τα χρόνια, βασίλισσα στη ζωή μας”».

Η μετάφραση είναι του Ρωμαίου Τσολάκου (ζει στην Αθήνα κι έχει βραβευτεί για τις μεταφράσεις του στον Ροΐδη), τα σκηνικά- κοστούμια του Άγγελου Μέντη, η χορογραφία του Ερμή Μαλκόστη, η μουσική του Φάτος Κερίμι. Βοηθός σκηνοθέτη και διερμηνέας ο Λαέρτης Βασιλείου, ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέαςη παράσταση «Ένας στους δέκα», που ανέβασε φέτος με μετανάστες ηθοποιούς, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου προκάλεσε αίσθηση.


«Είμαστε διαρκώς κρινόμενοι»

Σε μια κοινωνία που αλλάζει, το Θέατρο του Νέου Κόσμου-που φέτος έπαιζε με όλες τις αίθουσές του γεμάτες, κυρίως από νεαρόκοσμο- βάζει στοιχήματα που διαρκώς ανανεώνονται.

«Το θέατρό μας τολμά να κάνει παραστάσεις με πολύ νέους συντελεστές και ηθοποιούς- εκτός από την πρώτη περίοδο, όπου υπήρχε η έγνοια να μη μας φάνε τα χρέη- και ταυτόχρονα να κάνει πολιτικό θέατρο», λέει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. «Δεν καταγγέλλουμε, δεν διδάσκουμε, δεν ποδηγετούμε το κοινό. Κάνουμε ρεπερτόριο με έργα που προκαλούν ερωτήματα. Δημιουργήσαμε το παιδικό που πάει σε νοσοκομεία, ιδρύματα, φυλακές. Ανεβάζουμε παραστάσεις από και για μετανάστες.

Ένα ακόμα στοίχημα είναι η συλλογικότητα. Έχουμε δημιουργήσει τρεις πυρήνες που είναι οι δικές μου παραστάσεις, του Μαυρογεωργίου και της ομάδας Γάλλου- Δεντάκη- Παπαδημητρίου. Όλοι εμείς μπορούμε να είμαστε μαζί και χώρια. Αυτόνομοι, συναντιόμαστε καλλιτεχνικά όποτε θέλουμε. Η μονιμότητα δημιουργεί δημοσιοϋπαλληλική σχέση. Δεν μ΄ ενδιαφέρει αυτή η ευκολία, αλλά να είμαστε διαρκώς κρινόμενοι».