[ ΑΙΧΜΕΣ ] Εθνικό και αληθές

Κάθε χώρα έχει τις επιτυχίες που της αξίζουν. Η δική μας επιτυχία σχετίζεται με το όνομα του γείτονα. Το πώς (δεν) θα λέγεται ο γείτονας απορροφά την εθνική μας ενέργεια και αποσπά την προσοχή της εγχώριας κοινής γνώμης. Αν το δούμε από κάποια απόσταση, είναι μια πολύ μίζερη κατάσταση. Το ίδιο πολιτικό προσωπικό ή οι άμεσοι πολιτικοί του επίγονοι (και απόγονοι) που δημιούργησαν πριν από δεκαπέντε χρόνια το πρόβλημα επαίρονται ή διεκδικούν μερίδιο στην επιτυχία τής μη λύσης και τής μη πρόσκλησης. Και τότε, όπως και τώρα, απολαμβάναμε ένα «αρραγές εθνικό μέτωπο». Πάλι καλά που μετακινήσαμε τις «κόκκινες γραμμές».

Ο στόχος επετεύχθη και αποφύγαμε την «εθνική ταπείνωση», σύμφωνα με μια συγκεκριμένη αντίληψη του «εθνικού». Αλλά η αντίληψη αυτή αφήνει κάποια πράγματα απέξω. Να βρίσκεσαι στις τελευταίες θέσεις της ανταγωνιστικότητας και της παιδείας και στις υψηλότερες της διαφθοράς και της ανεργίας δεν λογίζεται ιδιαιτέρως ταπεινωτικό. Αν είχαμε μια διαφορετική αντίληψη για το εθνικό, θα βλέπαμε αλλιώς και το αληθές. Και θα είχαμε διαφορετικές απαιτήσεις από το πολιτικό μας προσωπικό.

Ίσως σύντομα να ανταμειφθούμε για τους κόπους μας με μια «Νέα Μακεδονία». Αλλά για μια νέα Ελλάδα, δεν το συζητάμε καν.