Η Ευρώπη που ξεχνά

Απόγευμα Κυριακής και το Θέατρο Υoung Vic, στην περιοχή Waterloo, είναι φίσκα. Δεν πρόκειται για παράσταση. Πρόκειται για δημόσια ανάγνωση αληθινών μαρτυριών παιδιών και γυναικών που ζήτησαν άσυλο στη Βρετανία. Κείμενα σκληρά, ανελέητα. Παιδιά και γυναίκες που έφυγαν από τις χώρες τους για να γλιτώσουν απ΄ τον θάνατο ζητώντας άσυλο στη Βρετανία. Βρέθηκαν όμως φυλακισμένες στα λεγόμενα «κέντρα κράτησης προσφύγων». Ιστορίες γυναικών που τις χώρισαν βίαια από τα παιδιά τους, τις κακοποίησαν, τις απέλασαν και τις έσπρωξαν στον βέβαιο θάνατο. Η Βρετανία διακρίνεται για τη φιλοξενία στους πρόσφυγες. Ακριβέστερα, διακρινόταν. Γιατί εδώ και περίπου τρία χρόνια, ειδικά μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο το 2005, η επικρατούσα τάση είναι να… σβηστούν οι λέξεις «πρόσφυγας» και «δικαιώματα προσφύγων». Όχι μόνο στη Βρετανία, σε όλη την Ευρώπη. Μία από τις κύριες ειδήσεις στις βρετανικές εφημερίδες αφορά την Οδύσσεια ενός Ιρανού ομοφυλόφιλου που ζήτησε άσυλο στην Αγγλία. Οι ιρανικές αρχές εκτέλεσαν πριν από έναν χρόνο τον φίλο του. Εκείνος πήγε στην Ολλανδία και ζήτησε άσυλο. Οι Ολλανδοί τον διέταξαν να γυρίσει πίσω στο Ιράν. Τότε απέδρασε στο Λονδίνο όπου ζήτησε άσυλο. Αλλά και από εδώ θέλουν να τον απελάσουν. Απέλαση σε αυτήν την περίπτωση σημαίνει βέβαιος θάνατος. Η Ευρώπη που προσπαθεί να σβήσει από το λεξιλόγιό της τη λέξη «άσυλο», για τους διωγμένους από πολέμους και τυραννίες. Η Ευρώπη που αποθεώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα, που ακολουθεί τις ΗΠΑ στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν για να διώξει, λέει, τους τυράννους. Τα θύματα της τυραννίας τα συμπαθούμε, φυσικά. Αρκεί να μην μας έρθουν στην Ευρώπη. Αρκεί να εκτελεστούν στις πατρίδες τους…