Πολλές οι Σειρήνες, επίμονες

«Δεν μ΄ ενδιαφέρει η ιδιοκτησία, ρε Ντόρη, αλλά η χρήση», αποστομώνει έναν κολλητό που ορέγεται τα πλούτη των άλλων. «Άμα κάποιος φίλος ή γκόμενα τα ΄χει και μπορούμε να τα χαιρόμαστε μαζί, γιατί όχι, αλλά να τρέξω ν΄ αγωνιστώ, να ποδοπατήσω για να τ΄ αποκτήσω, ούτε γι΄ αστείο». Επιλέγει μια ζωή χύμα στο κύμα, μεταξύ οικονομικής φθοράς και αφθαρσίας, με λαθροχειρίες ενίοτε, όταν στερεύει το χαρτζιλίκι- «ναι, η κλοπή φοριέται πολύ»- και, παρά τον στενό κορσέ της δικτατορίας που φοράνε στην πατρίδα του προτού ο ίδιος πατήσει τα είκοσι τρία του χρόνια, αρνείται να «πολιτικοποιηθεί», προτιμάει να βγάζει τη γλώσσα του στα «όργανα της τάξεως» με αμφίσημα καλαμπούρια- αμίμητες οι αντίστοιχες σκηνές στο βιβλίο- και όχι με καδρόνια στις διαδηλώσεις. Ακόμη και τα εμπόδια στον δρόμο της τέχνης, μόλις αποφασίσει να πάρει τη δική της ρότα- Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη, Σχολή Χορού της Ζουζούς Νικολούδη-, δεν ανέχεται να τα προσπεράσει αδιαμαρτύρητα: «Πάνε να μας βάλουν σε καλούπια. Μπήκαμε στις σχολές φρέσκοι, ωραίοι, άνετοι, με γλυκιά τρέλα και πάνε να μας κάνουν κάτι συντηρητικά ανθρωπάκια που οφείλουν να υπακούουν σε κάποια δυσκίνητη νοοτροπία που χρίζει τον έναν ζεν πρεμιέ, τον άλλο καρατερίστα ή δε ξέρω τι…». Ο Τζούμας όμως- η φουρνιά του Τζούμα- έχει αυτιά μόνο για τα κελεύσματα από τη Δύση: «Παρακολουθούμε τις οργισμένες εξελίξεις του γαλλικού Μάη, τα συντροφικά κονσέρτα στην Καλιφόρνια και στο Γούντστοκ, τη λονδρέζικη σκηνή ανησυχίας και κόντρας με το κατεστημένο, την οπερετική ιταλιάνικη αναρχία, τα ινδικά μηνύματα εξαφάνισης του εγώ…». Πολλές οι Σειρήνες, επίμονες, και ο Κωνσταντίνος κάτι παραπάνω από πρόθυμος να τρέξει στην αγκαλιά τους.