[ ΡΙΠΕΣ ] Ελπίδα

ΟΙ αριθμοί είναι αμείλικτοι. Από τα περίπου 180.000 παιδιά που χρειάζεται να παρακολουθήσουν σχολεία ειδικής αγωγής, μόλις 19.000 φοιτούν σε αυτά. Τα υπόλοιπα είναι χαμένα στην αδιαφορία της Πολιτείας και την ανετοιμότητα της ελληνικής κοινωνίας να αντιμετωπίσει ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα.

ΟΙ χθεσινές ανακοινώσεις του υπουργείου Παιδείας, ότι η εκπαίδευση των παιδιών αυτών γίνεται υποχρεωτική και ότι πρόκειται να δημιουργηθούν 56 τέτοια σχολεία ώς το 2012, δημιουργεί ασφαλώς ελπίδες ότι κάτι αλλάζει έστω και με καθυστέρηση πολλών δεκαετιών.

ΥΠΟ την προϋπόθεση ότι οι υποσχέσεις δεν πρόκειται να ξεχαστούν- όπως τόσες άλλες- αλλά θα υλοποιηθούν. Θα βρεθούν δηλαδή οι αναγκαίοι πόροι για τη χρηματοδότηση ενός τόσο μεγάλου και σημαντικού προγράμματος.

ΘΑ πρέπει φυσικά να γίνουν πολλά ακόμη. Μαζί με τα νέα σχολεία θα πρέπει να εκσυγχρονιστούν και οι υπάρχουσες υποδομές που σε πολλές περιπτώσεις είναι πλέον ακατάλληλες. Θα πρέπει ταυτόχρονα να προβλεφθεί το απαραίτητο προσωπικό. Και φυσικά μετά τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι καιρός να προβλεφθούν ανάλογες αλλαγές και για την τριτοβάθμια.

ΔΕΝ είναι όμως μόνον η Πολιτεία. Οι οικογένειες με παιδιά που έχουν ειδικές ανάγκες δίνουν τη μάχη μόνες τους, χωρίς βοήθεια, χωρίς γνώσεις και αντιμέτωπες σε κάποιες περιπτώσεις με την αδιαφορία ή και την προκατάληψη της κοινωνίας.

ΕΙΝΑΙ γι΄ αυτό ανάγκη να υπάρξουν προγράμματα επιμόρφωσης και ευαισθητοποίησης. Κατ΄ αρχήν για τους ίδιους τους γονείς που πολλές φορές αναγνωρίζουν με καθυστέρηση το πρόβλημα όπως με καθυστέρηση ζητούν τη βοήθεια των ειδικών. Έτσι τα παιδιά δεν εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες που υπάρχουν για να αναπτυχθούν όσο πιο ομαλά γίνεται.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ όμως και η ευαισθητοποίηση της κοινωνίας. Γιατί βέβαια- και αυτό είναι ένα μικρό μόνο παράδειγμα – όλες οι υποδομές αχρηστεύονται όταν συνεχίζουμε να παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας στις ράμπες των πεζοδρομίων!