Το πνεύμα του τόνου

Το μήλο

Κανείς δεν ξέρει πόσες ζωές χάθηκαν, αφού άνθισαν, από τα χρόνια που ακούστηκε στην άκρη του κόσμου, από το στόμα του μεγάλου τιμονιέρη και ποιητή «Αφήστε όλα τα λουλούδια ν΄ ανθίσουν»!

Τα τρομερά και δυσώδη ίσως θα μαθευτούν μετά από πολλά χρόνια. Για την ώρα πολλοί απορρίπτουν όσα υποψιάζονται ότι έγιναν ή γίνονται. Δεν θέλουν να πιστέψουν ότι επαναλαμβάνεται ακόμη μια ιστορία αίματος.

Οι «νεώτεροι» κατάπιαμε την Κορέα, κατάπιαμε την Ουγγαρία και το Βιετνάμ, την Τσετσενία και τα Βαλκάνια, τη Ρουάντα, το Ιράκ και την Παλαιστίνη με τα εκατομμύρια των προσφύγων, τις ανατροπές καθεστώτων και πολιτισμών, τα νεκρά παιδιά στους δρόμους, τους άμαχους πεινασμένους και διψασμένους, εξακολουθώντας να πιπιλίζουμε το σιδερένιο μήλο, που ούτε να το δαγκώσουμε μπορούμε ούτε να το καταπιούμε. (Το πώς μας μπήκε είναι άγνωστο).

Τώρα ήρθε η σειρά του άγονου Θιβέτ και σ΄ εμάς η εφιαλτική σκιά της Μακεδονίας. Πέταξα από τη χαρά μου για τους «αλήτες» οι οποίοι μόλυναν τα προεόρτια της Ολυμπιάδας. Μακάρι η «ουρανία φλοξ» να είχε σβήσει. Θα πήγαινα. Πώς όμως; Σε τέτοια ηλικία με την πρώτη κλωτσιά των οργάνων της τάξεως θα γονάτιζα. Με τη δεύτερη θα γινόμουν χώμα προς μεγάλη χαρά ορισμένων να με δούνε τέζα!

Δεν γινόταν αλλιώς: Έπρεπε να δείξουμε ζήλο και αυστηρότητα. Το εφιαλτικό στόμα της Κίνας θα μας μασούσε σαν πασατέμπο.

Για την ώρα εμείς πιπιλίζουμε το μήλο των παλαιών αναγνωστικών. Να ένα μήλο!