ΜΑΤΙΕΣ Οι απόντες

Σκέπτομαι καμιά φορά πως όταν κάποτε ξεπαγώσουν τον Ντίσνεϊ, ελπίζοντας ότι θα τον «ξαναζωντανέψουν», πώς θα νιώσει αυτός ο άνθρωπος σε ένα εντελώς καινούργιο περιβάλλον- σπίτια, δρόμοι, ποτάμια, λίμνες- με όλους τους γνωστούς και φίλους του πεθαμένους από χρόνια, με πρόσωπα ολόγυρά του και παντού ξένα; Δεν θα πει, «ανοίξτε μου αμέσως τον τάφο να ξαναμπώ μέσα, να γλιτώσω»;

Φεύγουν οι άνθρωποί μας, ο ένας μετά τον άλλο, κι ούτε ένα «καλό ταξίδι» δεν προλαβαίνουμε να τους πούμε, έτσι καθώς κυνηγάμε, αγχωμένοι και πάντοτε βιαστικοί, το μεροκάματο, το δημαρχείο, την άδεια, τους γιατρούς, το χάλι μας το μαύρο. Να, μόλις τώρα έφυγε από τη ζωή ο παλιός μου φίλος Ζακ Μεναχέμ, ένας φιλήσυχος, γλυκός άνθρωπος που η καρδιά του χτυπούσε μόνο για τη μουσική.

Ο Μεναχέμ ήταν σπουδαίος μουσικός παραγωγός και διακεκριμένος σολίστας του φλαμένκο, με συναυλίες πολλές στη Νέα Υόρκη και αλλού. Τον γνώρισα στην εταιρεία δίσκων Φίλιπς, όπου έκανε δημόσιες σχέσεις διατηρώντας και μια δική του εκπομπή στο ραδιόφωνο. Μάλιστα, γι΄ αυτή την εκπομπή είχε φτιάξει ένα μικρό στούντιο στο σπίτι του, που ήταν γεμάτο από χιλιάδες δίσκους, όπως συμβαίνει τώρα με το «δίδυμο» Γιάννη Πετρίδη και Κώστα Ζουγρή.

Τότε, το κουμάντο στη Φίλιπς είχε ο Νίκος Αντύπας, που ο γιος του ο Βίκος είναι τώρα «νούμερο ένα» στην Ευρώπη, στην εταιρεία Γιουνιβέρσαλ. Ήταν ο άνθρωπος που ανέδειξε τη Μαρινέλλα, ενώ είχε αδελφικές σχέσεις με τον Λέανδρο Παπαθανασίου, τον πατέρα της Βίκης που τότε διέπρεπε στο διεθνές ρεπερτόριο στη Γερμανία, σαρώνοντας τα βραβεία στη Γιουροβίζιον και σε άλλες διοργανώσεις τραγουδιού- φεστιβάλ, που δεν είχαν καμιά σχέση με την τωρινή ξεφτίλα.

Ο Μεναχέμ, Εβραίος, βασανίσθηκε στη Μέρλιν από τους ναζί, μεταφέρθηκε στο Άουσβιτς και κατάφερε να δραπετεύσει κολυμπώντας σε μια θάλασσα από ανθρώπινα απορρίμματα, όπου τον είχαν ρίξει οι Γερμανοί για να τον εξοντώσουν. Συχνά μου έδειχνε τη στάμπα με τον αριθμό που είχε στο μπράτσο του, ως κρατούμενος και έλεγε, όταν ήταν θυμωμένος, «εμένα δεν με “φάγανε” οι Γερμανοί. Είναι δυνατόν να με “φάει” η δισκογραφία;». Δυο λόγια και για τον αρχιτέκτοναπολεοδόμο Γιάννη Καλαντίδη, που και αυτός μας εγκατέλειψε πριν από λίγες ημέρες. Εξαιρετικός επιστήμονας, υπήρξε δεξί χέρι του Αντώνη Τρίτση στο υπουργείο Περιβάλλοντος (γενικός γραμματέας). Έξυπνος άνθρωπος, δραστήριος, έγινε πρόεδρος της Εταιρείας Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων, αυτός έφτιαξε και τους πεζόδρομους της Διον.

Αρεοπαγίτου και της Αποστόλου Παύλου.

Είχαμε δυνατή σχέση, λόγω κυρίως του Μόλυβου. Ο Καλαντίδης μάλιστα έχει γράψει και ένα εξαιρετικό βιβλίο για τις τουρκικές βρύσες του αγαπημένου χωριού. Του κουνάω το μαντίλι του αποχαιρετισμού, όπως και στον παλιό συνεργάτη και φίλο Ζακ Μεναχέμ…