Στη Χαβάη χωρίς τον Θωμά

Έχει δικαίωμα ένας καλλιτέχνης ύστερα από μόχθο πολύ, ύστερα από ανάλωση σε μεγάλες και φιλόδοξες απόπειρες στη μεγάλη τέχνη και στη διακονία της, πότε πότε να ξεκουράζεται, να αφήνεται στη νωχέλεια, στη ραστώνη της ευκολίας, σε ένα ριλάξ, μια χαλάρωση
Έχει, χωρίς αμφιβολία δικαίωμα αναφαίρετο. Είναι κάτι σαν να πηγαίνει διακοπές, φορώντας εκδρομική αμφίεση, άνετα παπούτσια, χωρίς τηλέφωνο και χωρίς εφημερίδες, αν το κατορθώσει και χωρίς ειδήσεις στην τηλεόραση. Χρειαζόμαστε όλοι κάποτε το δικαίωμα να το ρίξουμε έξω, βρε αδελφέ. Φτάνει να το ομολογούμε και να μην εμφανιζόμαστε να θεωρητικολογούμε παρουσιάζοντας τη ραστώνη ως δημιουργικό οίστρο και τη χαλάρωση ως πνευματική ή καλλιτεχνική ένταση.

Η κυρία Κάτια Δανδουλάκη τα τελευταία (και είναι πολλά) χρόνια της δημιουργικής παρουσίας της στο θέατρο, με ακριβό της σύντροφο και δάσκαλο τον αείμνηστο Μάριο Πλωρίτη, είχε διακονήσει το θέατρο ρεπερτορίου με ένα πείσμα και με μια συνέπεια αξιοζήλευτη. Σε μιαν εποχή που το θέατρο περνούσε διάφορες και ποικίλες όσον αφορά τα αίτια κρίσεις, εκείνη επέμενε σε κλασικό και νεοκλασικό ρεπερτόριο και όταν κατέφευγε στο σημαντικό μοντέρνο και σύγχρονο οι επιλογές της ήταν παραδειγματικές.

Παράλληλα όμως τη χαρήκαμε στον Τεν. Γουίλιαμς, στον Πίντερ, στον Τσέχωφ, στον Στρίντμπεργκ, στον Πιραντέλο, στον Σνίτσλερ. Αλλά κι όταν επέλεγε το δύσκολο είδος του αμερικάνικου μπουλβάρ, απέδειξε πως μετά τις δασκάλες του είδους, την Κατερίνα, την Αρώνη, την Καρέζη, τη Λαμπέτη και τη Γαληνέα, ήταν η μόνη σήμερα θεατρίνα που ήξερε την ατάκα, τον ρυθμό και τη χρωματική κλίμακα του σκηνικού παιχνιδιού. Εκείνο που τη διέκρινε ως θιασάρχη ήταν η γενναιοδωρία της προς το σινάφι, αφού πάντα συγκροτούσε θιάσους πρωταγωνιστών και συχνά δασκάλων της, γιατί είναι ηθοποιός χωρίς συμπλέγματα και πρώτης τάξεως επαγγελματίας ενός θεάτρου που σπανίζει πια, εκείνου που πιστεύει πως η θεατρική πράξη δεν είναι εντυπωσιασμοί και ακροβατισμοί αλλά τέχνη βιρτουόζων και μαστόρων .

Σε μια εποχή οικονομικώς ισχνών αγελάδων, τηλεοπτικής καταιγίδας, τηλεοπτικών αστερίσκων και προκλητικών θεαμάτων μεταμοντέρνας πιτσαρίας, το θέατρο ρεπερτορίου περνάει κρίση, μ΄ όλο που φέτος θριαμβεύουν Ο΄ Νιλ, Ίψεν, Τσέχωφ, Γκόρκι, Τεν. Γουΐλιαμς και Μπέκετ! Σε μια στιγμή λοιπόν μιας γενικής δοκιμασίας αλλά και προσωπικής, η κ. Δανδουλάκη αποφάσισε να πάει διακοπές, να εκδράμει, όπως και το τραγούδι της μόδας, στη Χαβάη!

Και κάλεσε δύο γνωστούς θεατρικούς τουριστικούς πράκτορες να της οργανώσουν ταξίδι. Οι κ.κ. Ρήγας και Αποστόλου είναι πασίγνωστοι για δύο τουλάχιστον ανεκδιήγητες εκδρομές στη θεατρική ζούγκλα. Είναι οι συγγραφείς των «Σταύλων της Εριέττας Ζαΐμη» στην τηλοψία και του «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή» στο θέατρο, το τελευταίο μάλιστα με τριετή σχεδόν καριέρα.

Οι συγγραφείς αυτοί, αυθεντικοί εκπρόσωποι του θεατρικού χαβαλέ, ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά αυτής της συγκεκριμένης κουζίνας. Ξέρουν τη δοσολογία, τα καρυκεύματα, τα απαραίτητα διεγερτικά και διαθέτουν ένα κοινόχρηστο πλέον στην τηλεόραση χιούμορ της παρέας, που εν τέλει είναι η πλάκα που γίνεται στις συνοικιακές καφετέριες, στα γήπεδα αλλά και στα λόμπι των ξενοδοχείων μεσαίου τουρισμού όπου καταφεύγουν κυρίες κυρίως και τον χειμώνα για καμιά μπιρίμπα ή πινάκλ.

Τα αστεία και οι ατάκες αυτού του συγγραφικού ιδιώματος θυμίζουν τα αμερικάνικα εκείνα σίριαλ, όπου κάθε αστείο συνοδεύονταν από μαγνητοφωνημένα γέλια. Καταφεύγοντας στο τουριστικό χαλαρωτικό τους πρόγραμμα, η κ. Δανδουλάκη, όπως φαίνεται από τη σκηνική πραγμάτωση, τους εξήγησε τους λόγους που την αναγκάζουν να ριλαξάρει ή να ρεφάρει. Και οι πανέξυπνοι

ΙΝFΟ

«Παρακαλώ… ας μείνει μεταξύ μας». Στο Θέατρο Δανδουλάκη.
(Αγίου Μελετίου 61Α- Πατησίων, μέσα στη στοά.
τηλ. 210-8640.414 και 210-8640.452)

αυτοί γνώστες της τηλεοπτικής πιάτσας κάνουν το πρόβλημά της θέατρο! Μια κουλτουριάρα (δες Τσέχωφ, Πίντερ, Πιραντέλο που λέγαμε) πρωταγωνίστρια περνώντας οικονομική κρίση αναζητά δύο έξυπνους λαϊκούς συγγραφείς να της γράψουν ένα έργο να ξελασπώσει. Η ιδέα είναι σπουδαία, όπως σπουδαία ήταν και η ιδέα του «Μπαμπά…». Η ιδέα στα χέρια π.χ. του Γούντι Άλεν θα γινόταν αριστούργημα.

Δυστυχώς, εθισμένοι στη φτήνια της γραφής και στα ετοιματζίδικα φαστ φουντ οι δύο συγγραφείς ξέρουν να μαγειρεύουν μόνο τουρλού τουρλού, μπάμιες και πολλή φάβα. Και ως εκ τούτου, ως γνωστόν η φάβα έχει λάκκο! Το έργο που παρέδωσαν στον θίασο και το σκηνοθέτησε ο ένας εκ των δύο πρακτόρων της εκδρομής στη Λούτσα, ο κ. Ρήγας, τελειώνει μόλις αρχίζει, μόλις θέσει το θέμα, το ενδιαφέρον θέμα που είπαμε. Από εκεί και πέρα είναι μια συνεχής ανταλλαγή εξυπνάδων, ατάκας και λεκτικών αιφνιδιασμών, γουστόζικων συχνά αλλά οβερντόζ, ώστε γκώνεις.


Όπως στις παραλίες και στα μπουγελώματα

Διασκεδάζει κανείς σ΄ αυτό το «Παρακαλώ ας μένει μεταξύ μας»; Βεβαίως, όπως στις παραλίες και στα μπουγελώματα. Ξεσκάς, χαχανίζεις, σπας πλάκα, ξεχνιέσαι μ΄ ένα βίντεο!

Τώρα τι θέλουν σ΄ αυτή τη γαλέρα ο Παντελιδάκης, ο πάντα πρωτότυπος Κραουνάκης, η Μπαλανίκα (που κλέβει την παράσταση), ο Σπυρόπουλος, ο Σταμούλης, ο Μπουρδούμης, τι θέλει σ΄ αυτή τη γαλέρα ο φινετσάτος πάντα και γοητευτικός Γιώργος Μαρίνος και βέβαια η Κάτια Δανδουλάκη που φαίνεται να το διασκεδάζει σ΄ αυτήν τη χαλαρή και ανέμελη εκδρομή στη Χαβάη.

Προσωπικά βέβαια διασκέδασα ιδιαίτερα, δεδομένου ότι το όνομά μου είναι σχεδόν το λάιτ μοτίβ και το σλόγκαν της παράστασης. Ομολογώ όχι κακοπροαίρετο ούτε χυδαίο. Ένιωσα πως ήμουν και ΄γω στη γαλέρα και με όρτσα τα πανιά τραγουδούσα χαζοχαρούμενα εκτός τόπου και χρόνου σε μιαν εποχή που εκτός των άλλων ψαλιδίζεται και η ήδη γλίσχρα σύνταξή μου.

Στη Χαβάη λοιπόν, μόνο που ο Θωμάς δεν απαντάει.


Πρόχειρο σκαρίφημα

Μόνο ένα πράγματι ενδιαφέρον στοιχείο έχει αυτό το πρόχειρο σκαρίφημα. Το ρόλο της Κατιάνας (α! ξέρετε η Κάτια ονομάζεται Κάτια στο έργο και η Κατιάνα Μπαλανίκα Κατιάνα!), της κουλτουριάρας συμβούλου της Ντίβας που μισεί τους λαϊκούς και τη χυδαία τέχνη! Οι συγγραφείς τη στολίζουν με τις καλύτερες ατάκες τους, φορτώνοντας τον «τύπο» με όλη την απαξίωση που έχει το πνευματικό προλεταριάτο για τους σοβαρούς και συνεπείς πνευματικούς ταγούς. Ο τρόπος που φτύνουν πάνω στον αναγνωρίσιμο αυτόν «τύπο» είναι η γνώμη που έχει το χύδην θέατρο για τον Βογιατζή, τον Παπαβασιλείου, την Πατεράκη, τον Μαρμαρινό και τον Τερζόπουλο.