[ ΓΝΩΜΗ ] Η ανάσταση των Ρεπουμπλικάνων

Όποιες ασυνέπειες και εάν εντοπίσει κάποιος στις δηλώσεις Κλίντον και Ομπάμα για το πώς θα τερματίσουν τον πόλεμο στο Ιράκ και οι δύο αποτελούν υποδείγματα λογικής σε σύγκριση με τον Τζον ΜακΚέιν, που μιλά διαρκώς για την «επιτυχία» αυτού του πολέμου, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει γιατί αυτή η επιτυχία κρατά την Αμερική παγιδευμένη στο Ιράκ επ΄ αόριστον. Το μόνο που κάνει είναι να αναφέρεται στην «τιμή με την οποία θα επιστρέψουν κάποτε οι στρατιώτες μας», λες και επί πέντε χρόνια δεν έχουν συγκεντρώσει αρκετή «τιμή» πολεμώντας τόσο σκληρά. Δεν πειράζει εάν αυτή τη στιγμή ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στις ΗΠΑ- το μεγαλύτερο από την εποχή του κραχ – χρωστούν στις τράπεζες για τα σπίτια τους περισσότερα απ΄ όσο αυτά αξίζουν, ότι το δολάριο καταρρέει, ότι έχουν χαθεί οι περισσότερες θέσεις εργασίας εδώ και πέντε χρόνια, ότι η τιμή του πετρελαίου έχει φθάσει σε ύψη ρεκόρ. Ο ΜακΚέιν επιλέγει να μιλά για τη στρατιωτική επιτυχία στο Ιράκ.

Καθώς όμως οι εξελίξεις στη χώρα αυτή γίνονται όλο και πιο εκρηκτικές και η αμερικανική οικονομία καταρρέει, τα θέματα στα οποία αναλώνονται οι Δημοκρατικοί είναι οι φυλετικές διακρίσεις, αν μια γυναίκα μπορεί να ηγηθεί μιας υπερδύναμης, αν θα επαναληφθούν οι προκριματικές εκλογές σε κάποιες πολιτείες και τι θα κάνουν τελικά τον Αύγουστο οι υπερ-εκλέκτορες. Αν ο Μπάρακ Ομπάμα και η Χίλαρι Κλίντον δεν βρουν έναν τρόπο να συνεργαστούν για το καλό της χώρας και του κόμματός τους, τίποτε δεν θα εμποδίσει τον ΜακΚέιν να επιτύχει τη δεύτερη απρόσμενη ανάστασή του μέσα σε έναν χρόνο.