Στην ανάπαυλα

Το απάνεμο λιμάνι της αγκαλιάς των γραμματέων

Ήρθε σχεδόν φτιαγμένος απ΄ το Θέατρο. Δεν το συνηθίζει. Νόμιζα ότι δεν έπινε πια. Το ΄χε κόψει. Λάθος. Μύρισε το καμαρίνι ξινισμένο οινόπνευμα.

– «Τι έγινε ρε φίλε; Πώς την πατήσαμε έτσι; Δηλαδή εγώ πώς την πάτησα, γιατί εσύ έχεις το θέατρο αποκούμπι. Σκατά αποκούμπι δηλαδή, που σέρνεσαι από πρόβα σε πρόβα κι έχει να σε δει ο ήλιος χρόνια. Έκανες τη μέρα νύχτα και τι κατάλαβες; Ούτε οικογένεια ούτε… Τέλος πάντων, για μένα ήρθα. Πώς έγινε και βάλαμε τον πιλότο στον αυτόματο; Εν τω μεταξύ δεν έχεις και πού να τα πεις. Πού να τα ξεράσεις». Είχε χαθεί τον τελευταίο καιρό. Είμαστε μαζί στη σχολή; Στο Λύκειο; Στο Ναυτικό; Σ΄ αυτές τις παρέες της μεταπολίτευσης, σ΄ εκείνα τα παιδιά που λέγαμε πως «… στο μυαλό τους έχουν/ ένα σπασμένο πύργου ελέγχου/ κι ένα ραντάρ μες στην καρδιά»; Κάπου στο παρελθόν μου είχε φυτρώσει και κολλημένος εκεί το μηρυκάζει, αλλά ησυχία δεν βρίσκει.

– «Τι θέλεις ρε Μιχάλη; Πάλι τα ίδια»;

– «Εγώ τα ίδια; Που πίνω; Άσε με εμένα. Εσύ για δεν ήρθες στην κηδεία της Μαρίνας»;

– «Γι΄ αυτό πίνεις; Που δεν ήρθα στην κηδεία της Μαρίνας»;

– «Δεν πίνω, το ΄κοψα, μόνο σήμερα, μετά, στο καφενείο, εκεί που πίναμε τον ρημαδοκαφέ και το παξιμαδάκι, και μας έβλεπα όλους μεγάλους πια, με ξεχειλωμένα σώματα και ακριβές γραβάτες, είδα το κονιάκ και τ΄ άρπαξα σαν σανίδα να με βγάλει στη στεριά. Μα να δεις κατάντια. Δεν μου πήγαινε να γυρίσω σπίτι. Δεν έμεινε μπαρ που διημερεύει να μην το τιμήσω».

– «Μόνος πήγες»;

– «Με ποιον να πάω; Η Μαρία μού κάνει κυριλέ: “Μόνο για το παιδί να βλεπόμαστε γιατί του ΄χει στοιχίσει κι εγώ θα τα τραβάω πάλι. Αλλιώς τέρμα. Εμείς τέρμα”».

– «Έχει βρει τίποτα»;

– «Τι να βρει, μωρέ; Αυτή δεν θέλει ούτε τα ρούχα της. Ξέρω ΄γώ πάλι. Με τις γυναίκες ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις».

– « Άσ΄ τ΄ αυτά τώρα με τις γυναίκες. Κι η μάνα σου γυναίκα ήτανε. Κι η κόρη σου το ίδιο».

– «Άλλο η μάνα μου. Η μάνα μου άλλο. Η κόρη μου, μήπως τη βλέπω; Τα Σάββατα που την έχω εγώ, όλο στο κινητό ή μιλάει ή στέλνει μηνύματα. Συζητάμε και στέλνει μηνύματα. Ρε παιδάκι μου, της λέω, σταμάτα το αυτό το πράμα. Όχι ρε μπαμπά ακούω. Εν τω μεταξύ την μπουκώνουμε κι εγώ κι η μάνα της, της κάνουμε όλα τα χατίρια από τις τύψεις που χωρίσαμε. Γάμησέ τα. Απ΄ τη μύτη μάς τραβάει η Ιρένε».

– «Ποια Ιρένε; Μυρσίνη δεν τη βαφτίσαμε»; – «Ε, το ΄κανε Ιρένε. Ξέρεις τι με πείραξε σήμερα; Δεν είναι που χάσαμε το Μαρινάκι. Ησύχασε αυτή. Την είδες χωρίς μαλλιά; Το Μαρινάκι που τίναζε τη χαίτη με το κεφάλι προς τα πίσω και μοσχομύριζε το σύμπαν. Τίποτα μαλλί ε; Ούτε χνούδι. Όχι καλύτερα που έφυγε. Ξέρεις τι με τρέλανε; Που τους έβλεπα όλους, την παρέα, κι όλοι, όλοι όσοι πετύχανε, δεν λέω σαν κι εμένα το ρεμάλι, όλοι οι πιασμένοι, μόλις πατήσανε, ρε μαλάκα, τα πενήντα, πενήντα πέντε, χωρίσανε τη γυναίκα τους και παντρευτήκανε τη γραμματέα τους. Μα όλοι τη γραμματέα τους; Ούτε συνεννοημένοι να ήτανε. Αυτά που βλέπαμε στις ταινίες ρε, που έσκυβε η γραμματέας να πιάσει το μολύβι κι ο Κωνσταντάρας της έπιανε τον κώλο. Το όνειρο μιας γενιάς πετυχημένων: Η Γραμματέας. Τι; Κουδούνι»;

– «Ναι αρχίζουμε παράσταση».

– «Φεύγω. Θυμάσαι το σημείωμα του Μαγιακόφσκι πριν από την αυτοκτονία; Το φώναζες ένα βράδυ στου Τσεκούρα κι ο κόσμος γέλαγε. Αλλά εσύ το ΄λεγες και το ξανάλεγες αναψοκοκκινισμένος. Εγώ το θυμάμαι: “Έτσι λοιπόν η βάρκα συντρίφτηκε στα βράχια. Δεν φταίει το κόμμα. Λιλή αγάπα με”. Πήγε να φύγει κι έκανε λάθος την πόρτα, άνοιξε της τουαλέτας.

Ώπα. Για ΄δώ είμαι μαλάκα. Για το “αποχωρητήριον”. Τη γραμματέα τους μέσα γαμώ».

Τον είδα απ΄ τη σκηνή στο βάθος της πλατείας, μια σκιά σαν παρελθόν να πετάει στο μισοσκόταδο της αίθουσας. Κι ενώ συνέχιζα τον ρόλο, άκουγα μέσα μου ένα τραγούδι να ξετυλίγεται αργά…

«Πετάς κι εγώ μονάχα ξέρω/ τι σ΄ έχει κάνει να κρατάς/ την πιο τρελή γραμμή πορείας/ χωρίς μια ζώνη ασφαλείας/ χωρίς να σκέφτεσαι πού πας». Έκανα πως δεν τ΄ ακούω, και συνέχισα κανονικά την παράσταση.