ΜΑΤΙΕΣ Τα τέρατα

Δεν ξέρω αν οι σημερινοί διευθυντές και αρχισυντάκτες των εφημερίδων έχουν χρόνο για να διαβάζουν κείμενα δημοσιογράφων που δουλεύουν σε άλλα φύλλα. Αμφιβάλλω. Εγώ, πάντως, έζησα εποχές που οι διευθυντές και οι αρχισυντάκτες διάβαζαν πολύ. Και θυμάμαι τον Κώστα Νίτσο να μπαίνει στην αίθουσα ύλης των «ΝΕΩΝ», να κρατάει μια εφημερίδα στο χέρι και να μας λέει: «Δείτε αυτό το κομμάτι που σας δείχνω. Είναι καταπληκτικό! Αν ήμουν εργοδότης του συντάκτη που το υπογράφει θα του ΄σκαγα αμέσως, για δώρο, τετρακόσια χιλιάρικα! Να πάει και να ράψει τρία κοστούμια, να τα φοράει, να χαίρεται και να θυμάται ότι τα κέρδισε από ένα υπέροχο κείμενό του!» Την περασμένη Τρίτη, ο Αλέξανδρος Κυριακόπουλος, γιος του Γιάννη (ΚΥΡ) και της Εύης, έγραψε στην «Ε» ένα κομμάτι που με ταρακούνησε. Θέμα του, μία κομμουνίστρια γιαγιά, 84 ετών, που βγήκε στο αντάρτικο στα δεκαπέντε της, πολέμησε, σπούδασε Νομικά στην Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Γαλλία, έγινε εισαγγελέας του Εμβέρ Χότζα, υφυπουργός, κατόπιν, Δικαιοσύνης, στη Βουλγαρία φυλακίστηκε από τον Τίτο, έφαγε άγριο ξύλο και σήμερα ζει στην Ελλάδα, στον ξενώνα απόρων του Δήμου Αθηναίων!

Χορτασμένη γυναίκα. Από έρωτα, δράση, αξιώματα. Γεννήθηκε στη Χειμάρρα. Οι γονείς της, κομμουνιστές. Μπαίνει στην κομμουνιστική νεολαία και γίνεται γρήγορα στέλεχος. Από μικρή «έχει στην καρδιά της την Ελλάδα και μαθαίνει τη γλώσσα μας». Στο βουνό, οι σύντροφοί της, οι συμπολεμιστές της, τη φωνάζουν «Το αηδόνι του Νότου».

Όχι με το όνομά της: Αγλαΐα Ζώτου.

Έχει προσωπικότητα. Στη Βουλγαρία, δηλώνει θαρραλέα: «Γίναμε χειρότεροι από τους φασίστες. Φτάσαμε στο σημείο να καταδικάζουμε τη σκέψη».

Δεν γνώρισε, όμως, μόνο το κελί της φυλακής. Γνώρισε και το ψυχιατρείο της Σόφιας. Της έριχναν φάρμακα στο φαγητό για να την τρελάνουν. Εκείνη τους φώναζε: «Δεν εναντιώνομαι στην ιδεολογία μου. Εναντιώνομαι στον τρόπο εφαρμογής της». Κάθε μέρα, δύο μεγαλόσωμες Βουλγάρες την έπιαναν και της έδεναν τα χέρια. «Με έδερναν, με τσιμπούσαν με τα νύχια τους, μου ξερίζωναν τα μαλλιά, μου έκαναν ηλεκτροσόκ. Κάποια στιγμή, άρχισαν να δοκιμάζουν επάνω μου και ψυχοφάρμακα…».

Στην Ελλάδα, έμενε στην αρχή στη Λέσχη Γερόντων της Αγίας Παρασκευής. Παρ΄ όλα αυτά, δούλευε ως παραδουλεύτρα. Κάθε μέρα, κατέβαινε στην Αθήνα με τα πόδια. «Κράταγα τα λεφτά μου για τα ναύλα της επιστροφής, που θα ήμουν κουρασμένη από τα σφουγγαρίσματα στις σκάλες των διαφόρων σπιτιών». Βρίσκει μια οικογένεια Αλβανών. Τη φιλοξενούν. Αλλά, εν τέλει, της κλέβουν όσα λεφτά είχε μαζέψει και την πετάνε σαν σκυλί στον δρόμο.

Λέει σήμερα: «Κομμουνισμός δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά. Υπήρξαν άτομα που η εξουσία τούς έκανε τέρατα.

Όποιος παίρνει την εξουσία γίνεται κάτι άλλο». Και συμπληρώνει σαν να παραληρεί: «Ζω σ΄ ένα σκοτεινό δωμάτιο σαν να ΄μαι ποντίκι. Παρέα μου, μόνο η τηλεόραση. Πιο εύκολα πολεμάς τους φασίστες, παρά τη μοναξιά… Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Αλλά λυπάμαι που τελειώνει η ζωή…».