ΑΣΦΑΛΙ(Σ)ΤΙΚΟ…

ΤΟ Ε-ΜΑΙL που έλαβα από τη φίλη αναγνώστρια Αργυρώ Κ. (τα στοιχεία της στη διάθεση της εφημερίδας), κυριολεκτικά με έβγαλε από τα ρούχα μου με τις παράλογες απαιτήσεις που έχουν κάποιοι εργαζόμενοι.

Γράφει, λοιπόν, επί λέξει:

«Σας παρακαλώ,θέλω να με βοηθήσετε,γιατί έχω πελαγώσει με το Ασφαλιστικό.

Εργάζομαι και έχω ένσημα στο ΙΚΑ από το 1984 (μόλις τέλειωσα το σχολείο),οπότε κλείνω αισίως 22 χρόνια στο σύστημα (αφαιρώ και 2 χρόνια που έκανα κάποια σεμινάρια οπότε δεν είχα ένσημα) και δεν έχω ανήλικα τέκνα.Υπάρχει περίπτωση σε αυτή τη ζωή να βγω ποτέ στη σύνταξη;

Επειδή εγώ,όπως και ο περισσότερος κόσμος,δεν εργάζομαι από χόμπι (όπως μάλλον φαντάζεται η κυβέρνηση),υπάρχει περίπτωση πριν κλείσω τα 80 όπου θα έχω μείνει με ένα δόντι (μπορεί και να μη ζω έως τότε) να πάρω σύνταξη;

Μήπως η αγαπημένη μας κυβέρνηση ενδόμυχα παρακαλάει και ελπίζει ότι πόσοι,πια,γέροι θα ζουν στα 80 για να συνταξιοδοτηθούν; “Πού θα πάει,θα τους εξοντώσουμε όλους με τα νέα μέτρα!”.

Αν έχετε απάντηση,πολύ θα μας ευχαριστήσετε αν μας ενημερώσετε στο επόμενο άρθρο στα “ΝΕΑ”». Πολύ ευχαρίστως να εξυπηρετήσω, όσο περνάει από το χέρι μου. Κι ας το πάρουμε με σύστημα:

«Εργάζομαι και έχω ένσημα στο ΙΚΑ από το 1984 (μόλις τέλειωσα το σχολείο)».

24 χρόνια; Μόοοοονο; Και το κάνετε κοτζάμ ζήτημα από τώρα;

Δεν είστε σοβαρή, κυρία μου. Ας περάσουν, με το καλό, άλλα 24 χρόνια και μετά να σας πάρουμε στοιχειωδώς στα σοβαρά.

«Οπότε κλείνω αισίως 22 χρόνια στο σύστημα (αφαιρώ και 2 χρόνια που έκανα κάποια σεμινάρια οπότε δεν είχα ένσημα)».

Ακόμα χειρότερα. Τι είναι 22 χρόνια μπρο στά στην αιωνιότητα; «Όλα είναι ατμός, Θρασύβουλας!». Και τι μου τα θέλατε τα σεμινάρια; Για να μας το παίξετε πιο χάι χούι; Φάτε το τώρα το σεμινάριο στη μάπα!

«Και δεν έχω ανήλικα τέκνα».

Και τι μου το λέτε εμένα; Ας είχατε! Να κάτσετε να μετρήσετε πότε βγαίνετε στη σύνταξη! Να αφαιρέσετε τα χρόνια που χρειάζονται ώστε να σας βγει ανήλικο το παιδί! Να πιάσετε χαρτιά μολύβια, ρολόγια, χρονόμετρα, να το υπολογίσετε επακριβώς και να το σκαρώσετε το μανάρι μου. Η κυβέρνηση θα πληρώσει τη νύφη επειδή εσείς, αντί να κάνετε το καθήκον σας προς την πατρίδα, τα σπάγατε κάθε βράδυ στην Πέγκυ Ζήνα και μετά ξεραινόσασταν στον ύπνο;

Θα μου πεις, «υπάρχουν και γυναίκες που θέλουν, αλλά δεν μπορούν να κάνουν παιδιά». Ε, και; Θα κάτσουμε να πεθάνουμε; Όποια δεν μπορεί, ας σκυλοδουλεύει μέχρι τα 85, άσε με κι έχω και το γιαχνί στο φούρνο…

« Υπάρχει περίπτωση σε αυτή τη ζωή να βγω ποτέ στη σύνταξη;».

Α, τη θέλετε και σε αυτή τη ζωή; Γιατί ειδικά σε αυτή τη ζωή, μαντάμ; Δεν πιστεύετε στη μετενσάρκωση; Χάθηκαν οι άλλες ζωές; Η επόμενη, η μεθεπόμενη; Άσε που μπορεί να επιστρέψετε στον μάταιο τούτο κόσμο ως κατσαρίδα ή ως κομοδίνο, οπότε δεν τίθεται και ζήτημα συνταξιοδότησης!

« Επειδή εγώ,όπως και ο περισσότερος κόσμος, δεν εργάζομαι από χόμπι (όπως μάλλον φαντάζεται η κυβέρνηση)».

Τι λέτε τώρα; Τα θέτε και τα λέτε; Δηλαδή, όσοι δουλεύουν σε λιγνιτωρυχεία, όσοι καθαρίζουν σκάλες, οδηγούν νταλίκες, ξεροσταλιάζουν σε ένα ανήλιαγο γραφειάκι, όσοι λειώνουν στις βαριές βιομηχανίες, δεν το κάνουν από χόμπι; Κι εγώ που νόμιζα ότι όποιος έλεγε, «τι να κάνω στη ζωή μου; Να συλλέγω πεταλουδίτσες ή να εργάζομαι σε απορριμματοφόρο του δήμου;», διάλεγε το δεύτερο επειδή το έκανε πιο γούστο; Τρελή θα με βγάλετε τώρα;

«Υπάρχει περίπτωση πριν κλείσω τα 80 όπου θα έχω μείνει με ένα δόντι (μπορεί και να μη ζω έως τότε) να πάρω σύνταξη;».

Τι το θέλετε κι εσείς το δόντι; Πετάξτε το εκεί χάμω, να πάει στο διάολο! Και όχι, κυρία μου, δεν θα πάρετε σύνταξη πριν κλείσετε τα 80. Άι σιχτίρ πια! Το βρήκαμε όλοι καραμέλα, σύνταξη πριν από τα 80. Ο μέσος όρος βιωσιμότητας, μαντάμ, έχει ανέβει πλέον. «Η ζωή αρχίζει στα 80», εγώ θα σας τα λέω αυτά; Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ τις τρελές απαιτήσεις!

«Μήπως η αγαπημένη μας κυβέρνηση ενδόμυχα παρακαλάει και ελπίζει ότι πόσοι,πια,γέροι θα ζουν στα 80 για να συνταξιοδοτηθούν; “Πού θα πάει,θα τους εξοντώσουμε όλους με τα νέα μέτρα!”».

Η κυβέρνηση δεν το «παρακαλάει ενδόμυχα». Μόνο στη μούρη μας που δεν το λέει. Εδώ, με την απεργία της ΔΕΗ κάθεται και περιμένει να δει πόσους γέρους θα ξεφορτωθεί. Πόσοι θα μείνουν πάνω στους αναπνευστήρες, πόσοι θα σκοντάψουν στην μπερζέρα, πόσοι θα τσακιστούν στο παρκέ. Η βασική φιλοσοφία του νέου νομοσχεδίου είναι: «Ο γέρος πάει ή από πέσιμο ή από…»!

Η κυβέρνηση, άμα θέλει να κρυφτεί, η χαρά δεν την αφήνει!

«Αν έχετε απάντηση,πολύ θα μας ευχαριστήσετε αν μας ενημερώσετε στο επόμενο άρθρο στα “ΝΕΑ”». Αργυρώ μου, η απάντηση που μπορώ να σου δώσω είναι μία. Να παραφράσω κάτι που διάβασα κάποτε:

«Απόψε είδα έναν πολιτικό να πέφτει, αλλά δεν πρόλαβα να κάνω μια ευχή!» ΥΓ: Διόρθωση στο κείμενο του περασμένου Σαββάτου. Η σωστή διεύθυνση του εξαιρετικού φόρουμ για τη Δυσλεξία είναι http://dys. gr/f/index.ph.p.