Το πνεύμα του τόνου

Ένας οδοιπόρος φίλος

Έφυγε και ο Βαγγέλης Καζάν και μείναμε λιγότεροι από εκείνη την παρέα που ξεκινούσε το καλοκαίρι του ΄58 με τόσα όνειρα. Δεν διαψεύστηκαν όλα. Γι΄ αλλού ξεκινήσαν μερικοί, αλλού ευδοκίμησαν. Το καλοκαίρι εκείνο στο αξέχαστο ως περιβάλλον κηποθέατρο του Εθνικού Κήπου παιζόταν το μελόδραμα του Γιαννουκάκη «Η ανθισμένη αμυγδαλιά» από τον θίασο του Κωστή Λειβαδέα. Ηλιόπουλος, Παπαγιαννόπουλος, Λευτεριώτης, Σμαρούλα Γιούλη. Ο συγγραφέας είχε παρεμβάλει σκηνές με τους κουτσαβάκηδες και τον Μπαϊρακτάρη που τους ξευτέλιζε.

Μια ομάδα κομπάρσων (ομολογώ με αξιοπρεπές μεροκάματο) ήταν οι ζαπτιέδες του Μπαϊρακτάρη: ο Μίμης Χρυσομάλλης, ο Βαγγέλης Καζάν, ο Φώντας Κονδύλης (αναφέρω πρώτα τους φευγάτους ήδη), ο Βασίλης Λιόγκαρης, ο Χρήστος Δοξαράς και λοχίας ο Αρτέμης Μάτσας (φευγάτος κι αυτός).

Εκεί στα παγκάκια του κήπου, όμορφες νύχτες θερινές ανάμεσα στις κλαίουσες ιτιές, ανάμεσα στις σποραδικές εμφανίσεις μας στη σκηνή, στα μεγάλα διαλείμματα και ανάμεσα στις δύο σαββατιάτικες και κυριακάτικες παραστάσεις δεθήκαμε, ονειρευτήκαμε, γκρινιάξαμε, επαναστατήσαμε, σχεδιάσαμε πορεία. Ο Μίμης έγινε μέγας τυπίστας ηθοποιός, ο Βαγγέλης ανεπανάληπτος καρατερίστας, ο Φώντας βραβευμένος συγγραφέας και έγκυρος μεταφραστής, ο Βασίλης μυθιστοριογράφος της προσφυγιάς, ο Χρήστος βραβευμένος θεατρικός συγγραφέας και κωμικός τυπίστας έξοχος. Ένας της παρέας εκείνης, ο γράφων, βρέθηκε συχνά, λόγω επαγγελματικών συνθηκών, απέναντι και πάντα χαιρόταν με τις επιτυχίες των παλιών φίλων. Χάρηκε δε περισσότερο όταν ως πρόεδρος της Επιτροπής Τιμητικών Συντάξεων τίμησε τον Βαγγέλη, τον Φώντα και τον Βασίλη μαζί με τα άξια μέλη της Επιτροπής την προσφορά τους στον τόπο.

Ο Βαγγέλης έως πρόσφατα ερχόταν συχνά στο Θεατρικό Μουσείο και ζητούσε να προσφέρει ό,τι μπορούσε εθελοντικά. Κι ερχόταν πάντα από μακριά με τα πόδια, άρρωστος. Μια ζωή οδοιπόρος της Τέχνης και της Ειρήνης.