Δίκτυο

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια;

Ευκαιρία βρήκε ο υπουργός Πολιτισμού μπροστά στον αμερικανικό Τύπο να προβάλει όσα τον απασχολούν στη συνέντευξη Τύπου του Ωνάσειου Πολιτιστικού Κέντρου στη Νέα Υόρκη, με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης-αφιερώματος στον μινωικό πολιτισμό. Και ανακοίνωσε- για ακόμη μία φορά- το άνοιγμα του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως τον Σεπτέμβριο και μίλησε για το αίτημα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα, που είναι παγκόσμιας σημασίας και πάγιο για την Ελλάδα από «εποχής ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους». Και, με την ευκαιρία, θύμισε και τον άθλο της αποκατάστασης του φυσικού τοπίου στην Ολυμπία, που έγινε κάρβουνο το καλοκαίρι, εν όψει της Τελετής της Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας σε λίγες ημέρες. Μπορεί όμως το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως να είναι από μόνο του πολιτική, όταν δεν γίνεται καμιά άλλη- φανερή τουλάχιστον- προσπάθεια διαπραγμάτευσης με το Βρετανικό Μουσείο; Και πόσο σοβαρή μπορεί να φαίνεται η Ελλάδα, όταν την ώρα που προβάλλει ένα διεθνές αίτημα, υπενθυμίζει ταυτοχρόνως και πόσο ωραία και γρήγορα μπαλώνει την ανευθυνότητά της στην Ολυμπία;


Δραπέτης και μετανάστης

Ξεκίνησε από ένα χωριό της Θεσσαλίας η Ελένη Παυλοπούλου και ο απέραντος Θεσσαλικός Κάμπος, μια λίμνη που κάποτε στέρεψε κι απέμεινε ο βυθός γυμνός, ρυτιδωμένος από τις αυλακιές των καλλιεργειών, σφράγισε την ψυχή και την εικαστική γραφή της. Ήθελε να φύγει, να σπάσει τα δεσμά, να ταξιδέψει, να πετάξει μακριά από τις αντίξοες συνθήκες, από τον χαμηλό ορίζοντα που την έπνιγε. Οπλισμένη με τη δύναμη που δίνει η ανάγκη φυγής, γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Σπούδασε με υποτροφία του ΙΚΥ όλα τα χρόνια. Άρχισε να εκθέτει, προτού ακόμα αποφοιτήσει, πίνακες ζωγραφικής που δεν περνούν απαρατήρητοι. Συμμετείχε σε απαιτητικές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό- Βρυξέλλες, Πολωνία, Λουξεμβούργο, Ρώμη. Η τέταρτη ατομική της έκθεση ζωγραφικής στον «Αστρολάβο» έχει τίτλο «Εmigrantes de Αmor» («Μετανάστες του έρωτα») και πρωταγωνίστριες νύφες και γυναίκες ως πάσχοντα πρόσωπα και αντικείμενα ηδονής μπλεγμένες στα δίχτυα και τα υφάδια ενός λαβυρίνθου που τη σπρώχνει να προχωρεί στην τέχνη και τη ζωή.


Έφυγε η «τρελή ξανθιά»

«Στην Καλαμπάκα μια βραδιά/ θα πάω να μεθύσω/ γιατί με κάποια τρελή ξανθιά έχω σεβντά/ θέλω να της μιλήσω» έγραψε ο Βασίλης Τσιτσάνης- και τραγούδησε ο Στράτος Παγιουμτζής το 1938- για έναν δικό του… σεβντά. Το τραγούδι αυτό ήταν γραμμένο για την Καλαμπακιώτισσα Κούλα Καρακαντά, το γένος Τσαντίκου, που από το 1950 διέμενε στην Αμερική και πριν από λίγες ημέρες έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών. Την πληροφορία για τον θάνατο της «τρελής ξανθιάς», της γυναίκας που είχε συνδέσει μουσικά την ομορφιά της με την Καλαμπάκα, μετέδωσε στην τοπική κοινωνία το «Ράδιο Σταγών»…


«Λεωφορείο» από Τετάρτη

Την επόμενη Τετάρτη 19 Μαρτίου και όχι τη μεθεπόμενη 26, όπως κατά λάθος γράφτηκε στο χθεσινό «Τέταρτο Κουδούνι», ξαναρχίζουν στο θέατρο «Σφενδόνη» οι παραστάσεις του «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία της Άντζελας Μπρούσκου με Μπλανς την Όλια Λαζαρίδου, που έχουν διακοπεί λόγω του τραυματισμού της Παρθενόπης Μπουζούρη- Στέλλας.