ΜΑΤΙΕΣ Οι απεργίες

Δεν είναι ζωή, πια, αυτή που ζούμε στην Αθήνα! Και σε όλες τις επαρχιακές πόλεις, ασφαλώς. Αλλά στην Αθήνα, το πράγμα έχει παραγίνει. Δεν βγαίνω από το σπίτι μου, γιατί η μπόχα απ΄ τα σκουπίδια με πιάνει απ΄ το λαιμό, δεν μπορώ να ανασάνω. Μένω μέσα στο σπίτι, αλλά κυκλοφορώ από δωμάτιο σε δωμάτιο, μ΄ ένα κερί της Ανάστασης στο χέρι, που όλο σβήνει! Τα τρόφιμα, στο μεταξύ, στο ψυγείο, κάτι βούτυρα, κάτι σαλαμάκια, δυο κομμάτια τυρί, θέλουν όλα πέταμα!

Το δράμα με μένα- έναν σπιτόγατο γραφιά- είναι ότι δουλεύω συνεχώς με το φαξ. Γράφω αυτό το κείμενο, το στέλνω με φαξ στην εφημερίδα και ησυχάζω.

Τώρα, όμως, πρέπει να πάω ο ίδιος στην Μιχαλακοπούλου να το παραδώσω στον αρμόδιο συντάκτη ή να το στείλω με κάποιον φίλο.

Περιμένοντας να μου πει «όλα εντάξει» για να ηρεμήσω. Γιατί η εφημερίδα παίζει με τους χρόνους. Κάθε χειρόγραφο, που δεν φτάνει στην ώρα του, ρίχνει πίσω όλη τη δουλειά. Και δεν είμαστε για τέτοια τώρα…

Το σκουπίδι, μάλλον θα το αντέξω.

Βρωμάει μεν, αλλά είπαμε: δεν βγαίνω από το σπίτι. Με το ρεύμα, όμως, δεν μπορώ να βρω άκρη. Γιατί εξαρτώμαι απ΄ αυτό. Φώτα, τηλέφωνα, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, ψυγεία, κουζίνες, φαξ, τροφοδοτούνται απ΄ αυτό. Αισθάνομαι, μερικές φορές, όπως στην Κατοχή. Που σβήναμε το φως μόλις σουρούπωνε κι ανάβαμε κεριά. Κι όταν λειώνανε και τα κεριά, η μάνα μου, που έκοβε το μυαλό της, έριχνε δυο σταγόνες λαδάκι σ΄ ένα μικρό πιάτο, έφτιαχνε κι ένα φιτίλι από βαμβάκι και νάτο, έτοιμο, το καντηλάκι! Να δούμε, να κινηθούμε, να διαβάσουμε. Και καλά, η δική μου εξάρτηση από τον ηλεκτρισμό, πάει κι έρχεται. Υπάρχουν, όμως, και πολλοί άνθρωποι που βρίσκονται συνεχώς- και κυριολεκτικώς – στην πρίζα. Αν δεν τροφοδοτηθούν με ρεύμα τα διάφορα μηχανήματα που έχουν δίπλα τους και πάνω τους, δεν μπορούν να αναπνεύσουν και πεθαίνουν! Είδα μερικές τέτοιες περιπτώσεις στην τηλεόραση και τρελάθηκα! Άνθρωποι εν κινδύνωόπως θα ΄λεγε κι ο Σαμαράκης- εξ αιτίας διακοπής ρεύματος! Ήθελα να ΄ξερα: για τέτοιους ασθενείς δεν υπάρχουν ασφαλιστικές δικλίδες; Συσκευές με μπαταρίες, ας πούμε.

Απεργεί, λοιπόν, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Και βγαίνουν οι πάντες στην ΤV και λένε, «η απεργία είναι ιερό δικαίωμα», «η απεργία είναι κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα» κ.λπ. Κι αμέσως μετά, βλέπουμε στην οθόνη, γυναίκες και άντρες ετοιμοθάνατους, κρεοπωλεία που τα εμπορεύματά τους σαπίζουν, βιοτεχνίες που έχουν σταματήσει να δουλεύουν! Δηλαδή, η απεργία είναι ιερή, νόμιμη κ.λπ. κ.λπ., αλλά δείτε, κυρίες και κύριοι, τι ζημιές κάνει! Άρα, αγαπητοί απεργοί, μην απεργείτε!

Πιστεύω, πάντως, ότι σε περιπτώσεις όπως της ΔΕΗ, πρέπει να υπάρχει απαραιτήτως προσωπικό ασφαλείας, που θα το καθορίζουν και οι δύο πλευρές – επιχείρηση και εργαζόμενοι- με την υποχρεωτική παρουσία και διαιτησία, αν χρειάζεται, ανώτατου δικαστικού.

Αλλιώς δεν βλέπω να βγάζουμε άκρη, κάθε φορά που θα γίνεται απεργία με σοβαρά αιτήματα, όπως είναι το Ασφαλιστικό.