ΑΡΙΣΤΟΓΑΤΕΣ

«Πάντοτε αισθανόμουν άβολα με την ψευδοοικειότητα που υποδηλώνει το πάθος της ανώτατης τάξης για τα χαϊδευτικά ονόματα. Όλοι είναι “Τόφι” ή “Μπόμπο” ή “Σνουκ”. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι τα ονόματα υποδηλώνουν ένα είδος παιχνιδίσματος, μια αιώνια παιδικότητα με διάσπαρτες τις αναμνήσεις της νταντάς, της πιζάμας να στεγνώνει δίπλα στο τζάκι, αν και στην πραγματικότητα είναι απλά μια ακόμη επιβεβαίωση της στενοκεφαλιάς, ένα αναμνηστικό της κοινής τους ιστορίας που αποκλείει τις πιο πρόσφατες αφίξεις και άρα ένας ακόμη τρόπος να επιδεικνύουν την οικειότητα που έχουν μεταξύ τους. Σίγουρα αυτά τα χαϊδευτικά σχηματίζουν έναν αποτελεσματικό κλοιό. Ένας νεοφερμένος βρίσκεται συχνά στη θέση να γνωρίζει κάποια αρκετά καλά, ώστε να μπορεί να την αποκαλέσει λαίδη Τάδε, όχι όμως τόσο καλά ώστε να τη φωνάζει “Λουκανικάκι”, ενώ όσοι χρησιμοποιούν τα πραγματικά χριστιανικά τους ονόματα εντός του κύκλου τους ουσιαστικά αποδεικνύουν ότι δεν τους ξέρουν καθόλου καλά».