ΜΑΤΙΕΣ Μια ζωή «ΝΕΑ»

Την 1η Μαρτίου, έγραψα ένα χρονογράφημα για τα 49 χρόνια εργασίας μου στα «ΝΕΑ». Μίλησα για πολλούς και για πολλά. Και ανέφερα και τα ονόματα πολλών συναδέλφων- αρκετοί έχουν πεθάνει- που ζήσαμε μαζί, ωραίες, μεγάλες, αλλά και πικρές στιγμές, στο ρεπορτάζ, στις έρευνες, στην ύλη, στο τυπογραφείο και σε διάφορες αποστολές, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ένας συνάδελφος από τα παλιά- και πολύ αγαπητός- ο Γιώργος Καραλής, μου έστειλε ένα γράμμα, για να μου θυμίσει κάποια ονόματα δημοσιογράφων, που δεν ανέφερα στο κομμάτι μου. Δημοσιεύω, λοιπόν, το κείμενό του, που είναι γραμμένο- σημειώνωμε μεγάλη τρυφερότητα και αγάπη: «… Και ο Φάνης Κλεάνθης, ο Βασίλης Κοραχάης, ο Δημήτρης Τσαϊλάς, ο Πέτρος Λινάρδος, ο Γιώργος Κόμης και στο βάθος του ορόφου ο Αρκουλής και ο Χαραλαμπίδης (διάδοχός σου, αν δεν κάνω λάθος, στο ρεπορτάζ της ΑΕΚ). Και οι νεώτεροι στον δεύτερο εκείνο όροφο της Χρήστου Λαδά 3, ο Κώστας Παπαϊωάννου, ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ο Νικηφόρος Αντωνόπουλος, ο Ηρακλής Τζάθας, ο Γιώργος Καράγιωργας, η Χαρά Κιοσσέ, ο Γιώργος Κοντοβάς, ο Βασίλης Καββαθάς, ο Κώστας Κόλμερ, ο Σπύρος Μονδάνος, ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος, ο Γιώργος Γάτος, η Μαρία Παπαδοπούλου.

Όλοι ζυμωμένοι κάτω από το ψιλόβροχο του αντιμόνιου που ερχόταν από τον πάνω τελευταίο όροφο, το τυπογραφείο, εκεί όπου τα χειρόγραφα έλειωναν στο “μαγκαζίνο” της λινοτυπικής για να μεταλλαχθούν σε αράδες σκληρές, να πάρουν τη θέση τους στα καθημερινά πολυσέλιδα, ως βόλια της εφήμερης μάχης μας.

Και από κοντά ο Σταύρος ο καφετζής, να κουβαλά στα γραφεία μας τον “ρουφιάνο” του τσιγάρου καφέ και ο Φούτσης (το αρχείο μας) σε κλισέ τις φωτογραφίες του Αναγνωστάκη και του Καραγιώργου.

Σε όσους μνημόνευσες, αλλά και σ΄ αυτούς που πρόσθεσα- και λόγω περιορισμένου χώρου πιστεύω δεν κατέγραψες – χρωστάμε κάποια ψίχουλα μνήμης για όσα μας έδωσαν και όσα μας βοήθησαν να δώσουμε στο πέρασμα του χρόνου.

Πριν τα πράγματα ξεθωριάσουν τόσο, ώστε να πάνε όλα άγραφτα.

Είναι πάνω από επιθυμία, χρέος. Και ξέρω πως τα χρέη σου γνωρίζεις να τα ξεπληρώνεις με τόκο μεγάλο, όπως έκανες με την Αργυρώ και εκείνες τις λίγες δεκάρες που σου δάνεισε στο ζαχαροπλαστείο της πλατείας Βικτωρίας: τις επέστρεψες με ένα υπέροχο τραγούδι.

Λευτέρη, πολύχρονος» ΥΓ: Είναι και άλλοι πολλοί. Αμέτρητοι. Ας πούμε: Κ. Λιναρδάτος, Θ. Σγουρδαίος, Π. Αγκαβανάκης, Κ. Στούρνας, Α. Σακαλής, Χρ. Σβολόπουλος, Αλ. Σιδηρόπουλος, Λ. Τσιριγωτάκης- αυτός ήταν διάδοχός μου στο ρεπορτάζ- Τ. Μπούρας, Γ. Κρεμμυδάς, Ορφ. Οικονομίδης, Κ. Τσούγκας, Φ. Φρατζεσκάκης, Ι. Μανωλικάκης, Τ. Ανδρεόπουλος, Μ. Πολιτοπούλου, Ν. Άγας, Ν. Ρατσιάτος, Τ. Μιχαηλίδης. Και μιας και έχω λίγο χώρο ακόμη, τον εκμεταλλεύομαι για να προσθέσω ότι εκείνο τον καιρό, που θυμάσαι και συ, το γραφείο του Νίτσου, κάθε μέρα, σχεδόν, το επισκέπτονταν μεγάλες προσωπικότητες της καλλιτεχνικής και πνευματικής ζωής: ο Τσαρούχης, ο Κουν, η Βακαλό, ο Μυράτ, ο Θεοδωράκης, ο Τάσσος, και άλλοι, και άλλοι…