Τα δύο μαντίλια

Η κ. Χαρά Παπαβασιλείου, από του Ζωγράφου, γράφει για την εκκλησιαστική περιουσία:

«Με αφορμή τον θάνατο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, και ιδιαίτερα η τηλεόραση, παρουσίασαν πολλά και διάφορα γεγονότα του βίου του. Τυχαία ένα βράδυ παρακολούθησα μία από τις συνεντεύξεις του που δόθηκε τον Οκτώβρη του 2006 και που έγινε πιο ενδιαφέρουσα, όταν ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος έβγαλε από την τσέπη του ένα μαντίλι, για να δείξει παραστατικά πόση ήταν η περιουσία της Εκκλησίας στις αρχές του 20ού αιώνα και πόση κατά το τέλος του. Το μαντίλι που το φώτιζε ο φακός ολόκληρο στην αρχή διπλώθηκε και ξαναδιπλώθηκε τόσες φορές όσες υπήρξαν και οι δωρεές της Εκκλησίας, ώσπου κατάντησε μια σταλιά, ένα δυσδιάκριτο τετραγωνάκι. “Για ποια επομένως περιουσία της Εκκλησίας γίνεται τόσος ντόρος;”, είπε στο τέλος ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος.

Τυχαία την επομένη διάβασα το άρθρο του Μάνου Ελευθερίου στα “ΝΕΑ”, που αναφερόταν κι αυτό σ΄ ένα μαντίλι. Αλλά αυτό οι κάτοικοι της Σύρου, όταν πέθαινε κάποιος φτωχός και οι δικοί του δεν είχαν τα έξοδα της κηδείας του, το ΄δεναν κόμπους στις τέσσερις άκρες του και το περιέφεραν από πόρτα σε πόρτα. Κι αναρωτιέμαι, κάθε φορά που έρχονται στο μυαλό μου αυτά τα μαντίλια, ποιο απ΄ τα δύο καταυγάζει ο ήλιος της Δικαιοσύνης και όχι φυσικά ο τηλεοπτικός φακός».