ΜΑΤΙΕΣ Διαδίκτυο

Στο σχολείο, στην Πρώτη και τη Δευτέρα τάξη, έγραφα με κοντύλι σε πλάκα και έσβηνα τις ανορθόγραφες λεξούλες μου με ένα σφουγγαράκι. Στην Τρίτη τάξη, άρχισα να γράφω με μολύβι, να έχω ξύστρα και γομολάστιχα. Στην Τετάρτη, μας δώσανε κονδυλοφόρο, μελανοδοχείο και στυπόχαρτο. Από εκεί και ύστερα, η ζωή μου γέμισε πένες και, κάποια ώρα, απέκτησα και στυλογράφο. Που τον κράτησα ώς τις μέρες του Πανεπιστημίου.

Ένας άνθρωπος, όπως εγώ- και υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες- είναι δύσκολο να συμφιλιωθεί με τις γραφομηχανές και πολύ περισσότερο με το κομπιούτερ. Δεν του αρέσει να χρησιμοποιεί «κινητό» κι αν το φέρει η ανάγκη, το χρησιμοποιεί μεν, αλλά δεν ξέρει να στείλει και να διαβάσει μηνύματα. Αντιλαμβάνεσθε ότι αυτός ο άνθρωπος, δηλαδή εγώ και όσοι είναι σαν κι εμένα, έχει μαύρα μεσάνυχτα από ιστοσελίδες και μπλόγκερ που αποτελούν το θέμα των ημερών. Έχω διαβάσει εξαιρετικά κείμενα διαφόρων νέων παιδιών σε διάφορα μπλογκ. Τα κείμενα αυτά τα ξεχώριζε και τα δημοσίευε στην «Ε» ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, που είναι, σίγουρα, από τους καλύτερους και τους πιο μοντέρνους γραφιάδες. Προ ημερών ξέσπασε ένα σκάνδαλο: ο συνάδελφος, ο Β. Χιώτης, εκβιάσθηκε από έναν μπλόγκερ: ο μπλόγκερ, του ζήτησε 30.000 ευρώ, για να πάψει να γράφει εναντίον του σε κάποια ιστοσελίδα, που την «επισκέπτονται» πολλοί. Ο Χιώτης προσέφυγε στη Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Και ηγέρθη μέγα θέμα. Που απασχόλησε ζωηρά τις εφημερίδες- και τις απασχολεί- όλες αυτές τις μέρες. Απασχολεί και την κυβέρνηση. Που σκέφτεται να πάρει μέτρα…

Να δούμε τα πράγματα με ψυχραιμία: οι νέοι που γράφουν στους τοίχους ό,τι τους κατέβει, δεν χρησιμοποιούν ένα είδος ιστοσελίδας; Τα καφενεία δεν είναι ένα είδος μπλογκ, όπου ο καθένας, πίνοντας ένα καφεδάκι και καπνίζοντας ένα τσιγάρο, διατυπώνει ελεύθερα τη γνώμη του για τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου, την ακρίβεια, την ανεργία, τον Ολυμπιακό ή τη συγκοινωνία; Φυσικά, μερικές φορές λέγονται και μερικές κουβέντες παραπάνω και ανάβουν και καβγάδες. Αλλά όλη αυτή η διαδικασία, που έχει την αφετηρία της στους αρχαιοελληνικούς χρόνους, δεν είναι η ίδια η ελευθερία αυτοπροσώπως;

Ένα παράδειγμα προσωπικό: γράφω εδώ και 30 χρόνια τις «Ματιές». Πολλοί αναγνώστες διαφωνούν με τις απόψεις μου και μου το λένε σε επιστολές τους. Σκέφτηκα ότι δεν είναι δίκαιο να γράφω εγώ και να μη δίνω τον λόγο και στους αναγνώστες της στήλης. Καθιέρωσα, λοιπόν, τη στήλη «Γράμματα στις Ματιές». Τρεις φορές την εβδομάδα γράφω εγώ και τρεις οι αναγνώστες. Για να μην υπάρχει κανένα παράπονο.

Μερικές φορές οι αναγνώστες βρίζουν, συκοφαντούν, χυδαιολογούν. Αυτές τις επιστολές δεν τις δημοσιεύω γιατί, εκτός των άλλων, θα ΄χω μπλεξίματα με τον νόμο. Στις εκατό επιστολές, όμως, μόνο 2-3 είναι μη δημοσιεύσιμες. (Και είναι και ανώνυμες).

Όλες οι άλλες είναι μια χαρά. Οι ίδιοι οι αναγνώστες κατάλαβαν, με τον καιρό, τι πρέπει να γράφουν και τι όχι. Το ίδιο ακριβώς πιστεύω ότι θα γίνει και με τα μπλογκ. Θα υπάρχουν, μοιραία, κάποιες ψευδείς καταγγελίες, κάποιες αθλιότητες. Που σιγά σιγά θα φύγουν από τη μέση. Και το Διαδίκτυο θα είναι ένα παγκόσμιο «Χάιντ Παρκ», όπου ο καθένας θα «απαγγέλλει» τους στίχους του, θα «κουβεντιάζει», θα δημιουργεί καινούργιες φιλίες, θα ερωτεύεται, θα καταγγέλλει τις κυβερνήσεις.

Για να καταλήξω: δεν χρειάζονται νομοθετικά μέτρα για να δεθεί το Διαδίκτυο με σκοινιά.