Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Το Διαδίκτυο είναι ένας «χορός με μάσκες»

Δεν είμαι ειδικός για τα μπλογκ. Απλώς διαθέτω και εγώ ένα και διαβάζω, τακτικά, καμιά δεκαριά την εβδομάδα. Το μπλογκ μου το άνοιξα πριν από τέσσερα χρόνια. Ήταν τότε με την επέλαση της μόδας των μπλογκ στην Ελλάδα. Ουσιαστικά μετέφερα τη στήλη μου εκεί. Στην αρχή το πράγμα με συνάρπασε πάρα πολύ. Όπως κάθε καινούργιο πράγμα που μαθαίνεις, άλλωστε. Με ενθουσίασε, προπαντός, η δυνατότητα να εκτεθείς στα άμεσα σχόλια των αναγνωστών. Στην εφημερίδα δεν είχα τέτοια δυνατότητα. Η κάψα του αρχάριου πέρασε σχετικά γρήγορα. Σήμερα το μπλογκ μου είναι ακόμα εκεί. Αναρτώ κυρίως τα κείμενα που δημοσιεύω στις στήλες μου. Το μπλογκ είναι χρήσιμο επειδή μου προσφέρει περισσότερο χώρο. Ο χώρος της εφημερίδας σε περιορίζει ως προς το μέγεθος του κειμένου και τις φωτογραφίες, και στο μπλογκ αναρτώ συνήθως μεγαλύτερα κείμενα και περισσότερες φωτογραφίες. Όσο για τα σχόλια, μερικά από αυτά είναι πολύτιμα, άλλα αδιάφορα, άλλα εχθρικά και ανόητα. Μια παρατήρηση μόνο: οι μισαλλόδοξοι σχολιάζουν κυρίως ανώνυμα. Μόλις έβαλα moderator στα σχόλια, οι μισαλλόδοξοι ελαττώθηκαν σημαντικά. Σαν να τους τρομάζει η ταυτότητα, έστω και η εικονική. Πράγμα που ίσως επιβεβαιώνει τη θεωρία ότι οι μισαλλόδοξοι πάσχουν προπαντός από βαριά κρίση ταυτότητας.

Κατά τα άλλα, το Διαδίκτυο είναι ένας «χορός με μάσκες». Σου θυμίζει ένα απέραντο καρναβάλι, όπου ενάρετοι και φαύλοι, διεστραμμένοι και κανονικοί, σοφοί και χαζοί, συνυπάρχουν σε μια αχανή εικονική πατρίδα. Η ανωνυμία και τα nicknames δεν γεννήθηκαν με τα μπλογκ. Είχαν κατοχυρωθεί ήδη στα msn και στα forums. Έτσι, με τα μπλογκ, ο καθένας θα μπορούσε να εκθέσει τη ζωή και τις σκέψεις του, κρυμμένος πίσω από ένα ευρηματικό nickname. Να γράψει για τα πάντα και οι πάντες να μπορούν να τον διαβάσουν.

Για τα μπλογκ έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά. Ειπώθηκε και γράφτηκε ότι θα αναγκάσουν τα mainstream ΜΜΕ να αλλάξουν. Ότι θα γίνουν αφορμή για να αναδειχθούν καινούργια δημοσιογραφικά και λογοτεχνικά ταλέντα. Στη πραγματικότητα, τίποτα το ιδιαίτερο δεν συνέβη. Τα ελληνικά μπλογκ δημιούργησαν ωραίες παρέες, σταθερές ή εφήμερες, προκάλεσαν κάποια τρικυμία χωρίς διάρκεια και βάθος (όπως ήταν οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για τις πυρκαγιές), ανέδειξαν κάποια ταλέντα που άρχισαν κατόπιν να αρθρογραφούν εκτός μπλογκ. Η φημολογούμενη «επανάσταση» δεν ήρθε. Ούτε η δημοσιογραφία ούτε η λογοτεχνία τραντάχτηκαν από τα μπλογκ.

Και ξαφνικά, τα μπλογκ βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα. Επειδή κάποιοι δημοσιογράφοι, καθώς ακούσαμε, εκβιάζουν και συκοφαντούν άλλους δημοσιογράφους. Ευκαιρία λοιπόν για σχετικούς και προπαντός άσχετους, που πιθανόν δεν ξέρουν να στείλουν ούτε e-mail, να πουν τη γνώμη τους γι΄ αυτό το πράγμα που λέγεται μπλογκ. Η λέξη «λογοκρισία» ακούστηκε πρώτη. Να δηλώσουν την ταυτότητά τους οι μπλόγκερ, ειπώθηκε. Φαίνεται πως κάποιοι φαντάζονται το Διαδίκτυο σαν νυχτερινό κέντρο, όπου οι φουσκωτοί κάνουν face control στην είσοδο. Τέτοια λογοκρισία του Διαδικτύου, όμως, εφαρμόζεται μόνο στην Κίνα. Σε φιλελεύθερες δημοκρατίες, η προστασία ενάντια στη κατάχρηση της απεριόριστης ελευθερίας που σου προσφέρει το Διαδίκτυο έχει ήδη θεσπιστεί. Κάθε άλλος περιορισμός σημαίνει «κινεζοποίηση» του Διαδικτύου.

Υπάρχει ένα θέμα, παρ΄ όλα αυτά. Αφορά την επιτυχία του μπλογκ που έχει «κατασχεθεί» και ερευνάται για υποθέσεις εκβιασμού. Ήταν από τα μπλογκ με τη μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα. Αυτό όμως δεν αφορά τα μπλογκ και το «σατανικό» Διαδίκτυο (στη χρήση του οποίου η Ελλάδα έρχεται τελευταία στην Ευρώπη). Έχει να κάνει με την καθολική επικράτηση του κιτρινισμού στη δημοσιογραφία και στην πολιτική ζωή τα τελευταία χρόνια. Τελικά, αγαπητοί συμπλόγκερ, τα μπλογκ όχι μόνο δεν άλλαξαν την πραγματικότητα αλλά αντιθέτως η ίδια η πραγματικότητα τά άλλαξε.

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com