«Με την επιτυχία ένιωθα να βουλιάζω στην κόλαση»

Όλα άρχισαν από τη φωνή της. Τη φωνή που «αιχμαλώτιζε» τον κόσμο. Η Αλίσια Κις φάνηκε από πολύ νωρίς πως θα μπορούσε να ήταν μια νέα Γουίτνεϊ Χιούστον, η καινούργια ντίβα της σόουλ μουσικής. Και αυτό η δισκογραφία το εντόπισε αμέσως και επένδυσε πολλά στη γλυκιά Αλίσια που περίπου επτά χρόνια πριν έκανε αίσθηση με το «Songs in Α Μinor», το πρώτο της άλμπουμ.

Μετά ήρθαν τα βραβεία Grammy, ακόμη πιο πολλές μουσικές κατακτήσεις, ο Μπομπ Ντίλαν. Ο οποίος, ως γνωστόν, έβαλε την Αλίσια στο τραγούδι του (στο «Μodern Τimes»). «Σκεφτόμουν την Αλίσια Κις (τραγουδάει) και δεν μπορούσα να μην κλάψω/ όταν εκείνη γεννιόταν στο Ηell΄s Κitchen, εγώ ζούσα εκεί έξω…». Η ακαταμάχητη γοητεία της Αλίσια Κις! Από τότε που έγραψε το πρώτο της τραγούδι, στα 14 χρόνια της, δεν σταμάτησε να πετυχαίνει πράγματα. Δεν ήταν εύκολο- εννοείται. Στην πραγματικότητα, ήταν πολύ δύσκολο μερικές φορές.

«Ήθελα πάντα να έχω τον έλεγχο. Σε όποια δουλειά έκανα, σε οτιδήποτε… Σιγά σιγά όμως άρχιζα να χάνω το μυαλό μου.

Ένιωθα κάποιες στιγμές να βουλιάζω στην κόλαση. Άρχισα να μισώ τον εαυτό μου, να μισώ αυτό που ήμουν, να θυμώνω με όλους και κυρίως με εμένα.

Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Ένιωθα άγχος και ανασφάλεια». Οι ισορροπίες στην προσωπική της ζωή, όπως περιγράφει η ίδια τους «Τimes», χάνονταν η μία μετά την άλλη. Και όλα αυτά ενώ παντού εμφανιζόταν σαν η απόλυτα επιτυχημένη, νέα, σαγηνευτική φωνή.

Το βάρος (λέει η Αλίσια) έπεφτε ασήκωτο στους ώμους της. Η κρίση άρχισε το 2005, όταν το άλμπουμ της «Unplugged» ήταν παντού στις κορυφές των καταλόγων επιτυχιών. «Ήμουν κουρασμένη και καταπονημένη για πολύ καιρό. Τέλειωνα την περιοδεία μου όταν μου είπαν να κάνω την ταινία, την πρώτη μου ταινία, το “Smokin΄ Αces”. Μου φάνηκε ενδιαφέρον τότε. Και είπα πως, ναι, μπορώ να το κάνω. Θα ξεκουραστώ αργότερα. Αλλά δεν υπήρχε ξεκούραση. Συνειδητοποίησα πώς μπορούν οι άνθρωποι να πάθουν νευρικό κλονισμό. Είχα φτάσει σε αυτό το σημείο. Έφτασα πολύ κοντά σε αυτό». Αυτό που κατάλαβε ήταν πως δεν ήταν απαραίτητο να έχει τα πάντα υπό έλεγχο. «Και όταν το δέχθηκα αυτό, αισθάνθηκα σαν να απελευθερώνομαι κατά κάποιον τρόπο». Εξακολουθεί, βέβαια, να ελέγχει πολλά πράγματα. Αλλά με διαφορετικό τρόπο. «Έχω βάλει κάποια όρια σε όλους, ακόμη και στον εαυτό μου. Για παράδειγμα, έπειτα από δύο συνεχόμενες συναυλίες, θα έχω μία ημέρα ελεύθερη- και αυτό θα είναι κανόνας!».