Βασικά στοιχεία της Λογοτεχνίας του Νεοελληνικού Κράτους

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 και μετά την απελευθέρωση της χώρας, οι ηγετικές φυσιογνωμίες στον χώρο της ποίησης ήταν ο Διονύσιος Σολωμός (1798-1857) και ο Ανδρέας Κάλβος (1792-1869). Η επιλογή της πόλης των Αθηνών ως πρωτεύουσας της χώρας προσείλκυσε τις λογοτεχνικές δυνάμεις από την περιφέρεια σε αυτό το νέο κέντρο. Ο Κωστής Παλαμάς (1859-1943), ένας ιδιαίτερα παραγωγικός ποιητής και κριτικός, είναι ο ιδρυτής ένας πραγματικού εθνικού λογοτεχνικού περιβάλλοντος, μακριά από τον στείρο και αυτάρεσκο ρομαντισμό, ο οποίος ήταν πολύ κλειστός στο θέμα της εξέλιξης των ηθικών ιδεών και πίστευε ότι αποστολή του συγγραφέα μέσα στην κοινωνία ήταν να συμβάλει στη βελτίωσή της.

Η ίδια μεγάλη αξία που αποδίδεται στη λογοτεχνία είναι εμφανής στο έργο του Εμμανουήλ Ροΐδη (1836-1904), του Γεωργίου Βιζυηνού (1849-1896), αλλά κυρίως στο έργο του σημαντικότερου πεζογράφου, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911).

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης (1863-1933) είναι ο πιο γνωστός ποιητής της σύγχρονης λογοτεχνίας. Το έργο του Καβάφη περιλαμβάνει μόνο 154 ποιήματα, γραμμένα σε διάστημα περισσοτέρων των 35 χρόνων. Η ποίηση του Καβάφη βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με εκείνη του Άγγελου Σικελιανού (1884-1951), ενός οραματιστή ποιητή που επανέφερε τις Δελφικές εορτές (1927) και έγραψε εξαιρετικά ποιήματα, μεγάλες ποιητικές συνθέσεις, θεατρικά έργα και λογοτεχνικά δοκίμια.

Ο Νίκος Καζαντζάκης (1883-1957)

είναι ο γνωστότερος και περισσότερο μεταφρασμένος Έλληνας συγγραφέας, μετά τον Καβάφη. Το λογοτεχνικό έργο του περιλαμβάνει πολλά θεατρικά έργα, ταξιδιωτικά βιβλία, πολλές μεταφράσεις (τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια του Ομήρου, σε συνεργασία με τον σημαντικότερο φιλόλογο του 20ού αιώνα, Ι.Θ. Κακριδή). Ο Καζαντζάκης κέρδισε την παγκόσμια αναγνώριση χάρη στα εννέα μυθιστορήματά του, εκ των οποίων ο «Ζορμπάς» (1946) είναι το πλέον ευρέως γνωστό.

Ο Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928) αποτελεί τον σύνδεσμο ανάμεσα στον παρακμάζοντα ρομαντισμό και τον μοντερνισμό. Με την αυτοκτονία του, απόλυτη έκφραση της απαισιοδοξίας του, έγινε σχεδόν μυθική φιγούρα. Η ελληνική λογοτεχνία εισέρχεται στην περίοδο του μοντερνισμού με την αποκαλούμενη «γενιά του ΄30». Ο Γιώργος Σεφέρης (1900-1971), ο οποίος κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ το 1963, είναι η ηγετική φυσιογνωμία της γενιάς αυτής.

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975) είναι η φυσιογνωμία-έμβλημα του σουρεαλισμού στην Ελλάδα. Ο Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996) είναι ο δεύτερος Έλληνας ποιητής βραβευμένος με Νόμπελ το 1979, ο οποίος βρίσκεται κοντά στη γαλλική πρωτοπορία του 20ού αιώνα. Η ποιητική του σύνθεση «Άξιον Εστί» (1959) του χάρισε διεθνή φήμη και έγινε ευρέως γνωστός χάρη στη μουσική μελοποίησή του από τον Μίκη Θεοδωράκη. Ο Γιάννης Ρίτσος (1909-1990), προικισμένος στιχουργός, είναι ο πιο παραγωγικός ποιητής της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.

Ο Στρατής Τσίρκας (1911-1980), με την τριλογία του «Ακυβέρνητες Πολιτείες», κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Ξένου Βιβλίου.

Πηγή: Μediainfo2004.gr